Χαμαιλέοντας. Αυτή είναι η μόνη λέξη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την Meryl Streep σαν ηθοποιό. Για άλλη μια φορά η βραβευμένη με Όσκαρ και κάτοχος των περισσότερων υποψηφιοτήτων(17 συνολικά με 2 νίκες) για το χρυσό αγαλματάκι, μπορεί να χαρακτηριστεί απλώς εκπληκτική. Και ίσως σώζει και την ταινία.
Υπόθεση: Μια ηλικιωμένη, με άνοια και γεροντική ψύχωση Σιδηρά Κυρία, προσπαθεί να απαλλαγεί από την κατά φαντασία παρουσία του συζύγου της. Στην προσπάθεια αυτή θυμάται με χαρακτηριστικό τρόπο στιγμές από την περίοδο κατά την οποία αποτελούσε το κέντρο της πολιτικής ζωής του Ηνωμένου Βασιλείου σαν μια άλλη Ελισάβετ.
Αξιολόγηση: Η ανθρωπότητα πολύ πιθανόν μετά από 100 χρόνια, θα μιλάει για την Meryl Streep με τα καλύτερα λόγια και θα πλέκει εγκώμια για το ταλέντο της και την ικανότητά της να ερμηνεύει καταστάσεις, χαρακτήρες, συναισθήματα. Και όχι αδίκως. Αυτό όμως δεν φτάνει για μια ταινία. Παρόλο που η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας είναι άριστη, οι υπόλοιποι χαρακτήρες δε στηρίζονται σεναριακά. Σε πάνω από μία σκηνές τα συναισθήματα και οι εκρήξεις είναι εκτός τόπου. Όπως συμβαίνει πολλές φορές σε ταινίες ή μάλλον τηλε-σειρές που διηγούνται τη ζωή κάποιου.
Η ζωή της Margaret Thatcher, που σε πολλούς στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν είναι και ιδιαίτερα αγαπητή, δίνεται πολύ ρόδινα, σχεδόν θεοποιείται και εν τέλει η ταινία μεταμορφώνεται σε μια σύγκριση. Μια αντιπαραβολή της πολιτικής ισχύος του παρελθόντος με την σημερινή κατάσταση της Thatcher, η οποία πράγματι υποφέρει από την άνοια και την απομόνωση.
Το μακιγιάζ είναι τουλάχιστον αριστουργηματικό. Η Meryl Streep δίνει μια φοβερή ερμηνεία που της έδωσε και τη 17η υποψηφιότητά της για Όσκαρ, ενώ σκηνοθεσία και σενάριο, θα μπορούσαν να κάνουν πολλά περισσότερα.
2.5/5 δυστυχώς, παρόλο που η ερμηνεία αξίζει για 5
