28 Ιαν 2006

Fateless

Βραβευμένη στο φεστιβάλ του Βερολίνου 2005. Βασισμένη στο λογοτεχνικό αριστούργημα του Ούγγρου, βραβευμένου με Νόμπελ λογοτεχνίας 2002 για το ίδιο έργο, Imre Kertész.

Η ατμοσφαιρική φωτογραφία καθώς και η σκηνοθετική αντιμετώπιση του πρωτοεμφανιζόμενου Lajos Koltai προσδίδουν στην ταινία μια ιδιαίτερη, όχι απολύτως βίαια, αλλά ταυτόχρονα ούτε ευδιάκριτα αγνή ματιά, των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Ξεχωρίζουν οι σκηνές όπου όχι με λόγια αλλά με τις εικόνες και τις ερμηνίες ο σκηνοθέτης αποδίδει το μαρτύριο, τον πόνο και τη δυστυχία των ανθρώπων. Την απεγνωσμένη ανάγκη τους να "αγκιστρωθούν" στη ζωή με κάθε τρόπο και κάθε θυσία. Ρισκάροντας ακόμα και την ίδια τους τη ζωή, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό.

Πολλοί θα πουν "απλώς άλλη μια ταινία για το ίδιο θέμα". Κάπως έτσι ξεκίνησα κι εγώ να τη βλέπω. Όμως παρόλ' αυτά-μπορεί να φταίει και το Ευρωπαϊκόν της παραγωγής-είναι μια πολύ ιδιαίτερη, τρυφερή, παιδική και ταυτόχρονα τόσο ενήλικη ταινία. Είναι η ματιά ενός εφήβου που ξεκινάει από το σπίτι του χωρίς συνείδηση της θρησκευτικής του ταυτότητας, καταλήγοντας να αποκτήσει ένα διεθνές διαβατήριο. Ένα διαβατήριο με το οποίο όσες χώρες κι αν επισκεφθεί δεν θα μαρκαριστεί και δεν θα σφραγιστεί, γιατί σφραγίστηκε ανεξίτηλα και βαθιά από την φρίκη της ίδιας της ανάγκης για επιβίωση. Της ίδιας της δύναμης και θέλησης για ζωή.

Δυστυχώς για τις ερμηνίες των πρωταγωνιστών δεν μπορώ να γράψω κάτι διότι η προβολή της ταινίας ήταν ντουμπλαρισμένη και έτσι δεν κατάφερα να εντρυφύσω στη συγκεκριμένη πτυχή της ταινίας όσο ίσως της άξιζε. Θα επανορθώσω ξαναβλέποντάς την στην αρχική της γλώσσα.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι...ότι τα τεκταινόμενα της ταινίας όντως αποτελούν κομμάτι της Ιστορίας της ανθρωπότητας. Λυπηρό, απεχθές, διδακτικό και ελπίζω χωρίς δυνατότητα επανάληψης....