1 Φεβ 2006

Κι όμως υπάρχουν



Είναι εντυπωσιακό το πόσο κοντά μπορεί να σε φέρει το διαδίκτυο με ανθρώπους. Πόσοι και πόσοι αναλυτές δεν έχουν διατυμπανίσει κατα καιρούς ότι το διαδίκτυο απομακρύνει τους ανθρώπους. Ναι, τους απομακρύνει από την φυσική-ανθρώπινη επικοινωνία, όταν βέβαια γίνεται υπερβολική και μονομερής χρήση του. Όμως τους φέρνει παράλληλα και κοντά. Δείτε γιατί.

Τις προάλλες, ψάχνοντας στο διαδίκτυο για το πλέον αγαπημένο μου θέμα αυτήν την εποχή, το Brokeback Mountain, βρέθηκα σε ένα φόρουμ. Κάτι είπα κι εγώ εκεί μέσα και μέσα σε λίγη ώρα μου ήρθε ένα προσωπικό μήνυμα από κάποιον. Αρχίσαμε να στέλνουμε mail ο ένας στον άλλον και τελικά η συζήτηση πήγε πολύ βαθιά.

Είναι από το Τορόντο του Καναδά και είναι παντρεμένος. Ζει κι αυτός το προσωπικό του BBM. Φοβάται. Είναι παντρεμένος. Είναι μόλις 28. Δεν μιλάει ιδιαίτερα. Φοβάται. Φοβάται τους γύρω του. Φοβάται να ομολογήσει τον έρωτά του με κάποιον άνθρωπο που βρίσκεται κυριολεκτικά στο άλλο άκρο της Γης. Δεν λέει ότι είναι ομοφυλόφιλος. Δεν νοιώθει έτσι. Νοιώθει μόνο ότι τον τραβάει αυτός ο άνθρωπος. Κανένας άλλος. Πουθενά.

Τον είδα μπερδεμένο. Θα μου πείτε, ποιός δεν είναι μπερδεμένος στη ζωή του; Ε, αυτός είναι κομμάτι περισσότερο από το μέσο όρο. Του πρότεινα να πάει σε κάποιον ψυχολόγο, όχι γιατί νομίζω ότι έχει πρόβλημα, αλλά γιατί, μιας και δεν έχει μιλήσει σε κανέναν άλλο άνθρωπο σ' αυτόν τον πλανήτη όπως λέει, εκτός από εμένα, γι'αυτό το θέμα και ούτε πρόκειται δηλαδή, πίστεψα ότι αν μιλούσε σε κάποιον που απλώς θα τον άκουγε, και ίσως να τον συμβούλευε, να έδινε ένα διέξοδο στους προβληματισμούς του. Γιατί, καλό και άγιο το διαδίκτυο, αλλά δεν σου δίνει τίποτε άλλο από μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο. Είναι διαφορετικό να κοιτάς τα μάτια του άλλου όταν του λες τους προβληματισμούς του. Εκεί θα φανεί πόσο κατανοεί και πόσο αποδέχεται αυτά που του λες.

Η απάντησή του φυσικά ήταν ότι, θα τον σκότωνε να ακούσει τον εαυτό του να λέει τα πιο βαθιά μυστικά του, δυνατά. Είναι 28. Είναι κρίμα... Κι όμως υπάρχει...

Θα συνεχίσω να μιλάω μαζί του. Ελπίζω να καταφέρω να τον πείσω κάποια στιγμή ότι η ζωή, αντιμετωπίζεται με τόλμη και όχι με φόβο. Ελπίζω να μπορέσω να τον βοηθήσω έστω και στο ελάχιστο ώστε να βρει δύναμη για να υπερνικήσει μόνος του τους ίδιους τους φόβους του.