11 Ιουν 2006

Ένα φιλί...

Μέχρι και το ραδιόφωνο έκλεισα για να μην ξεχάσω το όνειρο...

Τι όμορφα που είναι τα όνειρα... Έχουν μέσα αγωνίες, επιθυμίες, βάσανα, χαρές, αναμνήσεις, μελαγχολίες...

Βλέπεις ότι ακόμα πηγαίνεις σχολείο. Περπατάς νύχτα στους δρόμους της πόλης που μεγάλωσες. Ένα φορτηγό μανουβράρει και φοβάσαι να περάσεις από κοντά. Ένας δρόμος έκλεισε και είναι απροσπέλαστος. Περιμένεις ένα φίλο που δεν θα έρθει ποτέ. Βλέπεις ένα φίλο που είχες χρόνια να δεις.

Ξάφνου, βρίσκεσαι στη φυλακή. Αλλά η φυλακή είναι ταυτόχρονα και στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τώρα είσαι Εβραίος. Δίνεις κουράγιο σε φίλους. Δέχεσαι ένα φιλί.

Οργανώνεις μια απόδραση. Τώρα βρίσκεσαι "μέσα" σε σήριαλ. Αποδράς και τρέχεις. Περνάς διαδρόμους, σύραγγες, τελικά βγαίνεις στην επιφάνεια. Δεν σε κυνηγάνε. Ξαφνικά βλέπεις να σου κάνει ωτοστόπ η Φοίβη. Τη ρωτάς. Με το γνωστό κυνισμό της σου λέει ότι όλα είναι ένα όνειρο...

Πόσο θα'θελα να ξανακοιμηθώ μόνο και μόνο για να "ξαναζήσω" αυτό το φιλί... Ζεστό, τρυφερό...
Τρυφερό...
Αθώο και φοβισμένο...

Τρυφερό...