30 Αυγ 2006

Talking about δύσκολες στιγμές.....

Σε ποιό σημείο πρέπει να φτάσει κανείς ώστε να θέλει να φύγει από το σπίτι του....
Δεν αντέχω.
Δεν μπορώ.

Αυτά τα γραφικά των ταινιών που σηκώνεται ο γιός και ετοιμάζει βαλίτσα; Ε σε τέτοιο σημείο έφτασα προχθές. Τραγικό; Λύση ανάγκης; Είπα όμως, φτάνει. Δεν σε αντέχω άλλο. Αν δεν ήσουν αυτό που είσαι για μένα θα σε είχα διώξει χρόνια τώρα. Θα είχα τη ψυχική μου ηρεμία. Αυτό αξίζει περισσότερο από όλα τα πτυχία και όλα τα καλά του κόσμου. Ψυχική και σωματική υγεία. Δόξα τω Θεώ σωματική μέχρι στιγμής έχουμε...

Να φύγω από το σπίτι... Άραγε καταλαβαίνεις το βάρος της κατάστασης; Καταλαβαίνεις το βάρος της πράξης; Συνειδητοποιείς; Βάζω στοίχημα πως όχι. Δεν καταλαβαίνεις τι είναι να σου πιπιλάνε το μυαλό 25 χρόνια με μια μόνιμη γκρίνια. Μια μόνιμη ειρωνία για το κάθε τι. Μια μόνιμη ψυχική πίεση.

Επειδή όμως είπα ΦΤΑΝΕΙ, δεν θα πω τίποτε άλλο. Δεν θα μιλήσω για το θέμα για ένα διάστημα. Δεν θα σου μιλήσω κι ας με γέννησες. Κι ας ζούμε στο ίδιο σπίτι. Δεν έχεις μάθει να εκτιμάς κάποια πράγματα. Ο εγωισμός υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους. Δεν είναι όμως ανεκτό για μεγάλο χρονικό διάστημα το να τους κυριεύει και να μην βλέπουν τι έχουν. Να είναι αχάριστοι. Αμέτοχοι. Ανικανοποίητοι. Ανικανοποίητοι με τον εαυτό τους. Αλλά προβάλλοντας τις ευθύνες στους άλλους που δε φταίνε σε τίποτα...

Τόσα χρόνια προσπαθώ...Ίσως μόνο εγώ, αλλά προσπαθώ...Ίσως λάθος και της οικογένειας γενικότερα, αλλά εγώ, εγώ, (έστω εγωιστικά αλλά έφτασα στα όριά μου) κουράστηκα...

Όχι, μαμά... Όχι... όχι...