8 Σεπ 2006

Ντοβρουτζάς Νο1

Είπα στο προηγούμενο άρθρο πως θα το καταλάβουν...
Ναι ίσως. Με χρόνια με καιρούς...

Σήμερα είχα (επιτέλους διότι είχα αρχίσει να ανησυχώ) την έκρηξη του πατέρα. Ειπώθηκαν βαριές κουβέντες. Πολύ βαριές. Εμπεριείχαν θανάτους και ατυχήματα... Δεν θέλω καν να τις θυμάμαι. Δεν θέλω καν να θυμάμαι πως ένοιωσα. Πως έκανα τους γονείς μου να νοιώσουν. Με τι; Με κάτι που είμαι. Με κάτι που δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης. Με κάτι που είναι τόσο λογικό για εμένα όσο ο ήλιος βγαίνει από την Ανατολή.

Ντοβρουτζάς. Είναι μια λέξη που έχει αρκετά μέσα της από τα συναισθήματα που εξέφρασε ο πατέρας.

Ένα κακό είχαμε σ'αυτήν την οικογένεια. Ποτέ, μα ποτέ, μα ΠΟΤΕ όμως, δεν μιλούσαμε. Δε συζητούσαμε. Όχι για άλλα θέματα. Εκεί τα καταφέρναμε μια χαρά. Για εμάς δε μιλούσαμε. Συνέπεια; Δεν με ξέρουν. Δεν προσπάθησαν ποτέ να με μάθουν. Δεν προσπάθησα εγώ να κάνω τον εαυτό μου γνωστό (από φόβο μήπως ανακαλύψουν κάτι και πάθουν ακριβώς τον ντοβρουτζά..)

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο, να σκέφτονται τα χίλια μύρια, τα χίλια όσα, ότι εγώ μπορεί να είμαι ασύδοτος, ανήθικος, χωρίς αρχές και όλα τα κακά του κόσμου και την Άρτα με τα Γιάννενα. Κλονίστικε η εμπιστοσύνη, του πατέρα μου τουλάχιστον. Χωρίς λόγο. Χωρίς να έχω πει ψέμματα. Την αλήθεια είπα. Νωρίς, χωρίς να είμαι προετοιμασμένος για να αντιμετωπίσω τις αντιδράσεις τους, αλλά τέλος πάντων, την είπα.

Φοβάται. Φοβάται πως θα μαθευτεί "κάτι". Εδώ σε gay bar δε γουστάρω να πάω, εδώ δεν γουστάρω να έχει την παραμικρή υποψία ο άλλος ότι του "φαίνεται" κάτι, εδώ δεν θέλω να σπιλώσω την εικόνα μου στο ελάχιστο, πως είναι δυνατόν να μην ενδιαφέρομαι για την εικόνα της οικογένειας που με μεγάλωσε, που μου εμφύσησε αρχές και ήθη, πράγματα που είναι άκρως διαφορετικά από τη σεξουαλικότητα.Πιστεύουν ότι έσφαλαν. Κακώς. Και στο κάτω κάτω, δεν έχει νόημα να βρεις ποιός έβρεξε το πάτωμα και γλύστρισες. Εσύ τη γλύστρα την έφαγες. Τελείωσε. Πως θα προχωρήσεις μετά όρθιος και δυνατός και θα περπατήσεις είναι το θέμα. Ίσως ατυχές το παράδειγμα.

Θα πρέπει να με μάθουν. Ή στην τελική ανάλυση να αναγνωρίσουν στο πρόσωπό μου τις αρχές και τα ήθη που μόνοι τους ενστερνίζονται και μόνοι τους εμφύσησαν και σε εμένα και στο δεύτερο παιδί τους.

Η μητέρα μου δεν έχει εκραγεί ακόμα. Δεν πίστευα ότι είναι τόσο δυνατή. Την έχουν λυγίσει διάφορα άλλα. Δεν θέλω να τη λυγίσω εγώ. Δεν έχω καμία πρόθεση. Όχι ότι αν λυγίσει θα αλλάξω εγώ. Αλλά όπως και τον πατέρα μου, την αγαπάω. Και θέλω να καταλάβουν ότι είμαι ένας φυσιολογικότατος άνθρωπος, με τις παρέες μου, το γέλιο μου, το κλάμα μου, τη χαρά και τη λύπη μου. Ψάχνω να βρω έναν άνθρωπο να ερωτευτώ, να μοιραστώ τη ζωή μου, να είναι ο άνθρωπός μου και να είμαι ο δικός του. Απλώς τυγχάνει αυτός ο άνθρωπος να είναι του ίδιου φύλου.

Είμαι άνθρωπος ήπιων τόνων, δεν κάνω καταχρήσεις, σε οποιαδήποτε έκφανση της ζωής μου, έχω το χαρακτήρα της μητέρας μου και τον τρόπο σκέψης του πατέρα μου. Αυτό το λέω με όλη τη συνειδητότητα και την υπευθυνότητα που με διακρίνει. Έχω φίλες που με γνωρίζουν, με αγαπάνε, με σέβονται και αντίστοιχα τα ίδια κι εγώ γι' αυτές. Ανθρώπους που είναι κοντά μου στις δύσκολες και τις όμορφες στιγμές. Ανθρώπους που αγαπάω. Ανθρώπους που με καταλαβαίνουν. Που δίνουν τα πάντα για μένα κ εγώ τα πάντα γι' αυτές. Ποτέ δεν ήμουν ολομόναχος. Απομονωμένος ήμουν όταν είχα κλειστεί στον εαυτό μου και έλεγα πως θα μείνω μόνος στη ζωή γιατί φοβάμαι να πω έξω από το κεφάλι μου, αυτό που είμαι πραγματικά. Γιατί φοβάμαι να μη με εκδιώξουν όλοι και όλα.

Θέλω να βρω τρόπο να τους ηρεμήσω. Να καταλάβουν ότι δεν πρόκειται για την καταστροφή του κόσμου. Ότι πρόκειται για μια ανακοίνωση που σκοπό έχει το να με γνωρίσουν καλύτερα. Αρκεί να με ρωτάνε. Δεν μπορώ να μπω στο κεφάλι τους να καταλάβω τι σκέφτονται, όπως και δεν μπορούν να μπουν στο δικό μου, να καταλάβουν πως είμαι. Είμαι αυτός που ήμουν πριν 2 μέρες. Η ανακοίνωση δεν αλλάζει κάτι. Δεν αποσκοπεί πουθενά. Αν βγει κάτι από αυτήν, αυτό θα είναι κάτι θετικό για όλους. Για κανέναν ατομικά και για κανέναν εγωιστικά.
Αν ενδιαφέρομαι για την οικογένειά μου;
Τόσα χρόνια σκέψης, βουβής αλλά ώριμης σκέψης για το πως είμαστε, πως μπορώ να αναλύσω τον χαρακτήρα του ενός και του άλλου, πως μπορώ να βοηθήσω τον ένα ή τον άλλο, πως μπορώ να μη πληγώσω κανέναν τους, πως γίνεται να ελαφρύνω τον πατέρα μου ή να δώσω κουράγιο και θέληση για ζωή στη μητέρα μου και άλλα τόσα και άλλα χίλια, δεν το αποδεικνύουν; Το κακό είναι ότι δεν έλεγα πως , κοίτα, αυτό το κάνω για Εμάς. Αλλά Κάποια πράγματα πιστεύω ότι φαίνονται. Και πιστεύω ότι αν καθήσουν να τα σκεφτούν ώριμα και ψύχραιμα θα το καταλάβουν και μόνοι τους. Δεν πρόκειται να αρνηθούν ότι έκαναν καλή δουλειά όταν με μεγάλωναν. Και την έκαναν καλή. Άριστη. Ψεγάδια; Όλοι οι γονείς κάνουν λάθη. Τα παιδιά επίσης κάνουν λάθη. Αλλά η εικόνα στο τέλος, αυτό που εκτιμά ο άλλος, είναι αυτό που μετράει.

Ο άνθρωπός μου λοιπόν, μου είπε σήμερα πως θα καταλάβουν πόσο εκπληκτικός άνθρωπος είμαι.

Αυτό ελπίζω...