10 Οκτ 2006

1/2+1/2=Perfection

Στα όρια της κατάθλιψης διακρίνω για άλλη μια φορά ότι έχω βρει το άλλο μου μισό... Και δε θέλω να το χάσω...

Πρέπει να πάρω απόφαση να γίνω και λίγο σκληρός με τους γονείς μου. Δε γίνεται πάντα και μόνιμα να στενοχωριέμαι εγώ για τις στενοχώριες των άλλων. Δε γίνεται επειδή αποφάσισαν τώρα να κάνουν την ενδοσκόπισή τους να την πληρώνω εγώ. Δεν θέλω να μιλήσω για το θέμα και για κανένα άλλο άσχετο θέμα όπως το "έχασα το παιδί μου και θέλω να το ξαναβρω στα 25 του". Να είστε καλά αλλά δεν νοιώθω ότι έχασα κανέναν, ότι δεν ήταν καλοί γονείς ή το οτιδήποτε παρανοϊκό σκέφτονται με αφορμή ένα άσχετο συγκεκριμένο γεγονός που τους αποκάλυψα απλά και ήρεμα. Τώρα αν αυτοί νοιώθουν ότι πρέπει να ψάξουν που έσφαλαν, ε, συγνώμη αλλά μεγάλοι άνθρωποι είναι, ας κάνουν ό,τι θέλουν. Εγώ δε ζητάω απολύτως τίποτα.

Πρέπει να γίνω πιο σκληρός. Παράλληλα πρέπει να τον αγαπάω κάθε μέρα και πιο πολύ. Γιατί το αξίζει... Γιατί δεν ήταν τόσο τυχερός όσο εγώ... Γιατί δεν άπλωσε ποτέ μόνος του τα φτερά του... Μπορεί όμως... Και πρέπει να τα ανοίξει... Πρέπει να πετάξει. Ποτέ δεν είναι αργά. Μια φράση κλισέ αλλά περικλείει μια αλήθεια. Πάντα υπάρχει ευκαιρία να απλώσεις τα φτερά σου. Στα 22 σου δεν είναι αργά... Είσαι ακόμα δυνατός. Εύχομαι να το κάνει. Να ευτυχίσει με τις δικές του δυνάμεις... Τον αγαπάω... Είναι το κομμάτι που μου έλειπε. Το κομμάτι που με συπληρώνει. Το κομμάτι που κάποτε, σε μια άλλη διάσταση, ίσως σε μια άλλη ζωή, χωρίστηκε από την ολότητα μιας μεγαλύτερης ψυχής, που έδωσε τη δική μου και τη δική του και τώρα βρεθήκαμε πάλι...