26 Οκτ 2006

Κι έπειτα;

Δεν είμαι ακόμα έτοιμος να εξιστορίσω διεξοδικώς τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν από την προηγούμενη Τρίτη το βράδι.

Ήρθε ο πατέρας μου, μιλήσαμε, φυσικά δε βγήκε συμπέρασμα και μείναμε σχετικά ήρεμοι όταν έφυγε... Για τη μητέρα μου ανησυχώ περισσότερο. Και για το μέλλον μου...

Εύχομαι να μην νοιώσει κανένας αυτό που ένοιωσα για 2 μέρες εγώ...Γιατί είναι ίσως το πιο σκληρό πράγμα το να τρελαίνεσαι, να το καταλαβαίνεις, αλλά να μην μπορείς να κάνεις τίποτα...