12 Νοε 2006

Eyes Wide Shut

Οι άνθρωποι μπορούν να εθελοτυφλούν πολλές φορές. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να καταστρέψουν τις ζωές τους με αυτό το τρόπο.

Γιατί αδικείς τόσο κατάφωρα τον ίδιο σου τον εαυτό; Γιατί μένεις τόσο απαθής και κλείνεις τα μάτια σου μπροστά στο ποιος είσαι; Πώς είναι δυνατόν να βλέπεις μόνο αυτό που σου έμαθαν να βλέπεις και να λειτουργείς με τον παροξυσμό της δικής τους έννοιας για "ζωή";
Πώς είναι δυνατόν 22 ετών να νομίζεις ότι στη ζωή σου πρέπει να απέχεις από το σεξ, τον έρωτα, γιατί κάποιος άλλος το θέλησε... Πώς είναι δυνατόν να σου έχουν δημιουργήσει τέτοιες παρωπίδες ώστε να πιστεύεις ότι όποια χαρά και να έχεις, είναι κακό... Πώς σε έχουν κάνει να τιμωρείς με τόσο σκληρό και απάνθρωπο τρόπο τον ίδιο σου τον εαυτό; Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι δεν μπορείς να βγεις από τον χειρότερο φαύλο κύκλο που υπάρχει σε μια ανθρώπινη ύπαρξη...

Το να πιστεύει κανείς ότι κάθε χαρά, κάθε ευχαρίστηση, κάθε καλό που του συμβαίνει στη ζωή του, δεν το αξίζει και πόσο μάλλον, είναι βρώμικος γιατί του συμβαίνει κάτι καλό, είναι το χειρότερο έγκλημα που μπορείς να κάνεις στη ψυχή του άλλου, όσο υπάρχει ακόμα σ' αυτόν εδώ τον κόσμο...

Πώς έχεις τα μάτια σου τόσο διάπλατα κλειστά..........;

Πονάω αφόρητα... Γιατί βρίσκομαι σε τρομερή σύγκρουση με τον ίδιο μου τον εαυτό. Με την ίδια μου την αγάπη για σένα, αλλά και μ'αυτά που περιμένω από μια σχέση. Δεν είναι πολλά. Δεν πιάνουν καν 5 σειρές σε ένα κείμενο. Είναι όμως κάποια πράγματα δεδομένα στη σχέση. Όπως ένα γλυκό για να τιμήσει το χαρακτηρισμό του, χρειάζεται να περιέχει ζάχαρη, έτσι και μια σχέση, για να λέγεται έτσι, χρειάζεται ΚΑΙ τη σωματική επαφή και το σεξ.

Δεν έχεις το δικαίωμα να απαιτείς από εμένα να μην το αποζητώ. Ούτε να με κάνεις να νοιώθω βρώμικος επειδή ζητάω το πιο φυσιολογικό πράγμα σε μια σχέση. Αν ήθελες να βρεις φίλο, ας έβρισκες φίλο. Όχι σχέση. Που είναι και φίλος και εραστής και θεός και άνθρωπος... Που είναι τα πάντα....
Γιατί είσαι τα πάντα για μένα...
Και πονάω στη σκέψη ότι μια μέρα θα γυρίσεις πίσω και θα δεις ότι έκανες τραγικές επιλογές... Ότι σε έκαναν να κάνεις τραγικές επιλογές...

Κι εγώ πιστεύω στο Θεό... Και τον παρακαλώ κάθε στιγμή, κάθε ανάσα, κάθε χτύπο της καρδιάς μου, της δικής σου καρδιάς, να σε βοηθήσει να ξεμπλέξεις τον εσωτερικό σου κόσμο, που τόσο λίγο με άφησες να γνωρίσω, αλλά είναι τόσο γλυκός, σαν μέλι, που, σαν το έντομο εγώ, δεν μπορώ να μην το γεύομαι όλη μου τη ζωή...

Δεν με αφήνεις να σε βοηθήσω. Κι αν μου δένεις τα χέρια εσύ, τότε μόνο ο Θεός, μια δύναμη τέλος πάντων, πολύ ανώτερη από εμένα, μπορεί να σε βοηθήσει πλέον....

Πονάω...
Όσο κι αν πονάω όμως δεν μπορώ να μην παραμείνω στις ελάχιστες απαιτήσεις που έχει μια σχέση. Είμαι έτοιμος να κάνω θυσίες, τις ξέρεις.Και θα τις κάνω γιατί πιστεύω ότι το αξίζεις. Θα τις έκανα γιατί ΕΓΩ ήθελα να πάρω το ρίσκο και να τις κάνω... Όχι όμως αν δεν ξέρω 2, μόνο δύο βασικά πράγματα για το μέλλον αυτής της σχέσης... Ένα, ότι μ'αγαπάς και δύο, ότι μπορώ να λειτουργώ όπως θα λειτουργούσε ο καθένας σε μια νορμάλ, ήρεμη, απλή σχέση...
Όλα τα υπόλοιπα θα τα καταφέρναμε...

Μακάρι να πονούσα εγώ, αν ήταν να μην πονέσεις ποτέ εσύ στο μέλλον... ποτέ...
Το σ' αγαπώ, είναι πολύ λίγο για να σου εκφράσω το πως νοιώθω....
πολύ λίγο Δημήτρη....