19 Ιαν 2007

Borat

Κανονικά δεν θα την έβλεπα. Δεν μου κίνησε καν το ενδιαφέρον, ούτε είναι του στυλ μου ταινίες που προκαλούν το γέλιο με αστεία του τύπου "γδύνομαι και παλεύω με έναν χοντρό για να προκαλέσω γέλιο".

Όμως, η συγκεκριμένη ταινία, έχει μια υφέρπουσα καταδίκη στον αμερικανοποιημένο τρόπο ζωής και στην αμερικανική νοοτροπία. Είναι η σύγκριση της αγνότητας με τον επιτηδευμένο πολιτισμό και την "παγερή" δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών. Η καθ'υπερβολή διάκριση ενός νεοαφιχθέντος Καζάχου και η απεικόνιση των τραγικών, πολλές φορές και κωμικών ιδιαιτεροτήτων του, βοηθάει τον θεατή να συνειδητοποιήσει τις ογκώδεις διαφορές που υπάρχουν στο τρόπο σκέψης με το συγκεκριμένο λαό, αλλά δείχνει και χρωματίζει θα τολμούσα να πω με ωμότητα, το πόσο καλοκουρδισμένοι είναι οι Αμερικάνοι.

Ο πρωταγωνιστής Sacha Baron Cohen πήρε τη χρυσή σφαίρα καλύτερης ερμηνείας σε κωμική ταινία. Εντάξει. Δεν με ενθουσίασε. Προτίμησα να δω τα βαθύτερα νοήματα της ταινίας που με γέμισαν περισσότερο. Ήρθε κουτί μετά απ' το Flags of our Fathers, για το οποίο θα σας πω κάποια άλλη στιγμή.

Παρεμπιπτόντως φέτος, στα Όσκαρ, ετοιμαστείτε να δείτε να σηκώνει αγαλματάκι ο Λεονάρντο και ο Έντι Μέρφυ... (Geeeesh..)