20 Οκτ 2007

Ήθελα να γράψω

Που έχω φτάσει...Καταντήσει μάλλον είναι η σωστή λέξη. Ακούω Ιταλικό ραδιοφωνο μέσα στο σπίτι..

Και παρόλο που ακούγονται μπιτάκια, ακόμα και κλαρίνα να ακούγονταν, ποντιακές λύρες και νταούλια, νοιώθω απέραντα, ασύγκριτα και απελπισμένα μόνος.
Δε ξέρω τι με έχει πιάσει σήμερα. Ξύπνησα κανονικά το πρωί. Μια χαρά διάθεση. Αλλά ήρθε κι έπεσε κι έγινε ένα με το πάτωμα.

Δηλώσεις:
  • Δε μου αρέσουν οι άνθρωποι που θεωρούν "δηλωμένο" κάποιον που έχει ανακοινώσει τη σεξουαλικότητά του σε 2 φίλους. Αυτοί μπορεί να μην είναι "δηλωμένοι", αλλά μπορεί να 'χουν πάρει μια στρατιά επίσης μη "δηλωμένους". Ο κόσμος το 'χει τούμπανο..
  • Δε μου αρέσουν οι άνθρωποι που ρίχνουν το φταίξιμο για όλα τα κακά που τους συμβαίνουν στους άλλους. Ιδίως όταν έχουν φύγει από εκεί που έμεναν και ξεκινούν μια νέα ζωή, μηδενίζοντας τα πάντα και τους πάντες στη παλιά τους.
  • Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα. Αναγουλιάζομαι.
  • Αγαπάω, σε σημείο αηδίας, τους φίλους μου. Βιβή, Ελευθερία, Γεωργία, Πόπη. Μου λείπετε οικτρά.
  • Μισώ να υποχρεώνομαι σε άλλους. Πες το υπερηφάνεια, πες το όπως θες.
  • Νοιώθω κουρασμένος. Χρειάζομαι επειγόντως μπότοξ. Χωρίς ίχνος αστεϊσμού το τελευταίο.