27 Ιαν 2008

Atonement (2007)


A - tone - ment...

Περίμενα μια εβδομάδα για να ωριμάσει η ταινία μέσα μου... Την περίμενα πώς και πώς αν και όταν παιζόταν στις αίθουσες στη Ιταλία δεν την είδα. Την νοίκιασα λοιπόν σε DVD...

Δικαίως τιμήθηκε με 7 υποψηφιότητες για το χρυσό αγαλματάκι του θείου Όσκαρ. Best actress in a supporting Role για τη μικρή Saoirse Ronan, Achievement in Art Direction, Achievement in Cinematography, Achievement in Costume Design, Achievement in music written for motion pictures (Original score), Best motions picture of the year, Adapted Screenplay. Κοινώς όχι αδιάφορες υποψηφιότητες γι' αυτή την πολύ όμορφη ταινία.

Η υπόθεση βαδίζει στα βήματα του κλασσικού Αγγλικού ρομάντζου την εποχή του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Όσοι έχετε διαβάσει το Ψάχνοντας για κοχύλια, τον Γυρισμό και άλλα παρεμφερή, θα έχετε μια εικόνα του κλίματος που επικρατεί στο μυθιστόρημα του Ian McEwan. Δυο απελπισμένα ερωτευμένοι νέοι χωρίζονται λόγω ενός πολέμου και σειράς ατυχών συγκυριών, κυρίως όμως λόγω της μικρής αδερφής της πρωταγωνίστριας.

Η ερμηνεία της Keira Knightley αρκούντως φλεγματική και μερικές φορές θερμή, θα σας πείσει αρκετά, όχι όμως όσο η ερμηνεία του James McAvoy ο οποίος φαίνεται πολλά υποσχόμενος, με αρκετά σημεία όπου έχει βάλει τη προσωπική του σφραγίδα - σύμφωνα με τα σχόλια του σκηνοθέτη στο DVD. Η μικρή Saoirse Ronan(το όνομα προφέρεται κάπως σαν Σόρσσσσσια) είναι αξιοπρόσεχτη και πολύ καλή επιλογή για το συγκεκριμένο ρόλο. Παιδική αθωότητα και απερισκεψία μέσα σε ένα άσπιλο πρόσωπο..

Η μουσική... Ω η μουσική... Έχω να ακούσω κάτι τόσο όμορφο, από την εποχή του The Hours μάλλον. Ακόμα και το sound editing πιστεύω ότι συμβάλλει ιδανικά στην δημιουργία του κλίματος της ταινίας. Η μουσική όμως, με τα ρυθμικά της ακούσματα, είναι απλώς υπέροχη.

Φωτογραφία, κοστούμια, αλλά ακόμα και οι supporting actors, όπως ο στρατιώτης - φίλος, συνθέτουν μια πολύ ωραία ταινία, στηριγμένη στη δυνατή βάση του βιβλίου και στο adapted screenplay. Η σκηνοθεσία σε μερικές στιγμές εμπνευσμένη, όπως στην ερωτική σκηνή ή στο υπέροχο πλάνο της Δουνκέρκης.. Πρώτα ένα παθιασμένο φιλί, μετά πίσω, όχι, δεν είναι μόνο πάθος, και μετά ξανά από την αρχή.. Οι κινήσεις των ηθοποιών σχεδόν χορευτικές όταν βρίσκονται μαζί στο ίδιο πλάνο. Περπατώντας όχι μονότονα αλλά μάλλον θεατρικά..

Η "χρήση" της Vanessa Redgrave στο τέλος, μιας τεράστιας ηθοποιού, δε χρειάστηκε σκηνικό, δε χρειάστηκε φόντο, μόνο ένα πρόσωπο. Σε αντιπαράθεση της μικρής στη σκηνή της ανάκρισης..

Η ταινία με συγκίνησε όπως δε με συγκίνησε ταινία εδώ και πολύ καιρό τώρα..

4.5 αστεράκια