13 Φεβ 2008

Απόψε δεν έχει ποστ..


Απόψε διάβασα την απάντηση ενός νέου μπλόγκερ... σε ένα ποστ μου.

Όπως κάνω πάντα, έτσι και αυτή τη φορά, επισκεύθηκα το μπλογκ του για να δω τι "καπνό φουμάρει" κατά το λεγόμενο..
Αυτή τη φορά όμως το επισκεύθηκα γιατί μου έκανε εντύπωση και το ψευδώνυμό του. "Για πάντα Στρατιώτης"... Σκέφτηκα...ή μιλιταριστής θα είναι ή κάτι άλλο.. Μέσα μου ήλπιζα για το "κάτι άλλο"..

Διαβάζοντας ένα ποστ του λοιπόν, απλώς, συγκλονίστηκα..
Ξαφνικά, γύρισα 10 χρόνια πίσω.. στην εφηβεία μου.. τότε που πίστευα ακράδαντα στις αρχές της φιλίας.. τότε που φιλία και έλξη ήταν μπλεγμένα στο μυαλό μου σε ένα περίεργο γαϊτανάκι, χωρίς χρώματα, αλλά ικανό να προκαλέσει χείμαρρο συναισθημάτων.. Τότε που διαβάζοντας βιβλία, με νέους, παλικάρια, σε κακουχίες και πολέμους, έπλαθα ιστορίες με το μυαλό μου. Ιστορίες που δεν ήξερα τη σημασία τους. Αλλά ιστορίες που με έκαναν να δακρύζω, που έκαναν την καρδιά μου να γεμίζει και να χτυπά σε άλλους ρυθμούς..

Τότε, δεν ήξερα αν υπάρχουν... Αργότερα, μέσα στο ρου της ζωής, υποσυνείδητα αφαίρεσα την ελπίδα ότι κάποια πράγματα γίνονται έξω απ' τις σελίδες της φαντασίας και των βιβλίων..

Απόψε, διαβάζοντάς τον, έστω και στιγμιαία -αλλά πόσο μα πόσο αληθινά- ένοιωσα και πάλι εκείνο το συναίσθημα των 15 μου χρόνων...
Αλήθεια γνωρίζει κανείς πόσο σπάνιο είναι στην ενήλικη ζωή μας να νοιώθουμε και πάλι ανήλικοι; Πόσο σπάνιο και πόσο πολύτιμο...;

Δεν θα γίνω ποτέ Ενήλικος.. Δεν θέλω να γίνω ποτέ ενήλικος.. Οι ενήλικοι βλέπουν τα πράγματα παγωμένα, απρόσωπα, χωρίς βάθος, χωρίς συναίσθημα. Χωρίς το αρχέγονο, αθώο και αγνό συναίσθημα του ανήλικου... Όχι. Δεν θέλω να μεγαλώσω... Δεν θέλω να αλλάξω. Έστω κι αν έχω ήδη αλλάξει.. Θέλω να μείνω ευάλωτος σ' αυτές τις ριπές αγνότητας που μόνο όταν έχεις ανοικτό τον "δέκτη" σου, μπορείς να ακούσεις. Το "ραδιόφωνο" των ενηλίκων δεν πιάνει αυτές τις συχνότητες...!

Όχι!
Θα μείνω για πάντα ΑΝΗΛΙΚΟΣ!

Σ'ευχαριστώ Στρατιώτη..