26 Φεβ 2008

Για ένα φίλο

Απόψε σε σκεφτόμουν. Τριγυρνούσες στο μυαλό μου. Όπως και τόσες μέρες.
Δε μου άρεσε ο τρόπος που σταματήσαμε να μιλάμε.. Το 'χα κάνει μια και μόνη φορά, αλλά μ' εκείνον ήταν αλλιώς..
Λάθη και των δυο. Αλλά ποιος θα κάνει την αρχή;
Ποιος την έκανε;
Είπες λόγια βαριά.
Απάντησα με τα ίδια.
Όχι γιατί τα εννοούσα.


Είχα πει πως δεν θα 'θελα να χαθούμε.. Το 'χα γράψει εδώ, στον ίδιο χώρο που απόψε γράφω επειδή σε σκεφτόμουν...

Κι αναρωτιέμαι.. Πόσο κοστίζει στους άλλους να διαγράφουν κάποιον άνθρωπο; Ίσως δεν θα το μάθω ποτέ..Όχι γιατί δεν με ενδιαφέρει, όπως θα νόμιζες..Το μόνο που θα συνεχίσω να μαθαίνω στη ζωή μου, θα είναι το πόσο κοστίζει σε μένα, να χάνω ανθρώπους απ' τη ζωή μου.. Να ζω με αναμνήσεις..

Ουδείς αναντικατάστατος.. Κι όμως, ο καθένας είναι τόσο ιδιαίτερος, ώστε να αφήνει κενό πίσω του. Γιατί δεν πρόκειται για κάποιο θώκο. Η φιλία είναι έννοια, που αγγαλιάζει τους ανθρώπους.. Και ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Αυτή τη διαφορετικότητα αγαπάς, σου λείπει και νοσταλγείς...

Ίσως να 'χεις βρει το δρόμο σου. Ίσως να έχεις πραγματοποιήσει το όνειρό σου να πας σε άλλη πόλη. Ίσως να έχεις μείνει εκεί, εγκλωβισμένος. Ίσως να μη σε δω ποτέ.. Ίσως να μη μάθω ποτέ..