10 Μαρ 2008

Την μισώ αυτήν τη χώρα

Θα γκρινιάξω εδώ, να μη μ'ακούει κανείς. Όποιος δε θέλει, δε διαβάζει κιόλας. Αλλά κάπου πρέπει να τα πω, μιας και είμαι εντελώς μόνος...

Τηλέφωνο, ΔΕΝ θα μπει. Θα αλλάξω σπίτι. Ελπίζω μέχρι το καλοκαίρι.. Το πώς θα περάσω όλο αυτό το διάστημα, μόνο η καρδιά μου το ξέρει. Απομονωμένος από τον κόσμο, χωρίς να μπορώ να επικοινωνήσω με φίλους από την Ελλάδα, ξαναζώ στιγμές των πρώτων χρόνων εδώ στην Ιταλία.

Νοιώθω απελπιστικά και οικτρά χάλια σήμερα. Ο συγκάτοικός μου, πλακώθηκε με τον γείτονα. Προσπάθησα να είμαι εγώ, ο ψύχραιμος της υπόθεσης. Μας έβρισαν, μας μείωσαν γιατί "είμαστε Έλληνες", ένοιωσα τρελό ρατσισμό σήμερα παρά στα προηγούμενα 7 χρόνια εδώ..

Με αποτελείωσε σήμερα το σκηνικό. Δε κλαίω συχνά. Έχω κλάψει για έρωτες, για προβλήματα που με έφεραν στο μεταίχμιο φθοράς και αφθαρσίας. Σήμερα έκλαψα και πάλι. Από τα νεύρα μου, από τη μοναξιά μου με πνίγει, απ' το γεγονός ότι με έκαναν να νοιώσω τόσο ασήμαντος με τα λόγια τους, ίσως και από πράγματα που με πνίγουν χωρίς να τα έχω εντοπίσει.

Έχω ξαναφτάσει στα όριά μου αυτόν τον καιρό..

Ωραία ζωή...