3 Μαΐ 2010

Μορφές διαμαρτυρίας

Δεν μπορώ να καταλάβω ορισμένους, την πλειοψηφία καθώς φαίνεται, Έλληνες οι οποίοι αντιμάχονται τα όσα/όποια μέτρα αυτή τη στιγμή αναγκαζόμαστε να πάρουμε στη χώρα μας.

Δεν μπορώ να αποδεχτώ την σαφώς δίκαιη, παρόλ'αυτά καθ'όλα βίαιη διαμαρτυρία εκπαιδευτικών που καταλαμβάνουν με το έτσι θέλω στούντιο της δημόσιας τηλεόρασης.

Δεν μπορώ να αναγνωρίσω, δικαίωμα αντιλόγου σε κάποιους που απλώς αρνούνται. Αρνούνται τα μέτρα, αρνούνται την πολιτική, αρνούνται τα πάντα. Δεν αντιπροτείνουν όμως τίποτα. Φαινομενικά, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ή δεν θέλουν να συνειδητοποιήσουν πιθανώς, την άθλια κατάσταση που βρέθηκε η Ελλάδα, από την κακοδιαχείρηση των πολιτικών που αυτοί οι ίδιοι ψήφιζαν τόσα χρόνια. Αυτοί οι ίδιοι που δεν πήγαιναν να ψηφίσουν δηλώνοντας και καλά την διαμαρτυρία, ενώ στην πραγματικότητα δήλωναν την αδιαφορία και επιβράβευαν το εκάστοτε πρώτο κόμμα.

Δεν δύναμαι να δικαιολογήσω, κανέναν από αυτούς που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους αυτή τη στιγμή για την "αδικία" που διαπράττει το κράτος εναντίον τους, ενώ οι ίδιοι αδικούσαν τα παιδιά τους ψηφίζοντας τόσα χρόνια αυτούς τους ίδιους.

Δεν ξέρω τι να απαντήσω, ζώντας στο εξωτερικό, στους ανθρώπους που βλέποντας την τριτοκοσμική, χωρίς ίχνος υπερβολής, Ελλάδα να έχει έξω από τη Δημόσια Τηλεόραση ανθρώπους που σπάνε κάγκελα.

Μπορεί το κράτος να με έκανε να ντραπώ, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι με κάνουν να σκύβω το κεφάλι και να λέω απλώς μέσα μου ότι, εγώ, δεν είμαι σαν κι αυτούς.