ΕΥ-ΠΟ

Σήμερα πρέπει να κάνω τις βαλίτσες μου για να πάω για μερικές μέρες στην Ελλάδα. Ακόμη δεν έχω κάνει τίποτα. Ακόμη και τη σημερινή μέρα την έχω οργανώσει με βάση το που θα βγω... Δεν με ενδιαφέρουν ούτε βαλίτσες, ούτε ετοιμασίες, ούτε τι θα ξεχάσω. Ποιόν, εμένα που αν δεν έλεγχα 4 φορές το κάθε τι, δεν έκλεινα την πόρτα πίσω μου.

Χθες βράδυ ήμουν έξω για φαγητό με κόσμο. Ήταν κι αυτός στο τραπέζι. Χαμογελαστός, απλός, γλυκός, με τη σπιρτάδα του μυαλού του να γυαλίζει στα σκούρα μάτια του. Εκεί που τρώγαμε και μιλούσαμε όλοι μαζί, συνειδητοποίησα κάτι πολύ σημαντικό. Κάτι που δεν είχα ξανανιώσει και που είναι τόσο ευγενές και γλυκό που μπορεί από μόνο του να συγκλονίσει.

Όλοι μας έχουμε λίγο πολύ βρεθεί σε άγνωστες παρέες. Που ίσως να γνωρίζουμε ένα-δύο άτομα. Εκεί λοιπόν έχουμε την τάση να πλησιάζουμε και να συνομιλούμε με άτομα που είτε μας φαίνονται οικεία, είτε μας φαίνονται ελκυστικά, είτε απλά εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύματος. Πολύ πιθανό δε να τα φλερτάρουμε κιόλας, έστω και ασυνείδητα στην αρχή. Μια απλή κοινωνική συμπεριφορά με λίγα λόγια.

Χθες βράδυ λοιπόν, σε μια έκλαμψη του μυαλού ανάμεσα στις ρετσίνες και τα γέλια, θες επειδή φεύγω και δεν θα τον δω για περίπου ένα μήνα, θες επειδή ήμουν λίγο πιωμένος, θες επειδή απλώς μετά από έξι μήνες σχέση, νοιώθω ακόμα ερωτευμένος, κατάλαβα πως ακόμη και σε μια μεγάλη παρέα, ακόμη κι αν δεν τον ήξερα, ακόμη κι αν βρισκόμουν στην άλλη πλευρά του τραπεζιού, το βλέμμα μου σ' αυτόν θα πήγαινε. Τα αυτιά μου θα τεντώνονταν για ν' ακούσουν τι έλεγε. Η σκέψη μου θα ήταν στο πως θα τον γνωρίσω καλύτερα.

Το χαμόγελό του, τα μάτια του, το χιούμορ του, ο τρόπος που κινείται, αυτά που μπορείς να δεις σε μια απλή κοινωνική συνάντηση, θα με συνέπαιρναν και πάλι. Και πάλι θα ήθελα να τον γνωρίσω από την αρχή. Να μάθω για τη δύναμή του, να μάθω για το βάθος της ψυχής του, να μάθω για τις ανησυχίες του, να μάθω για τα όνειρά του.

"- ΕΥ-ΠΟ; ΛΥ-ΠΟ;

- ΛΥ-ΠΟ, ΛΥ-ΠΟ, απάντησε εκείνη κάτω από τα σκεπάσματα.

Αυτά δεν ήταν β υ ζ α ν τ ι ν ά, αλλά μια δική μας γλώσσα, που μόνο οι δυο μας την καταλαβαίναμε. ΕΥ-ΠΟ, θα πει πολύ ευχαριστημένη. ΛΥ-ΠΟ, πολύ λυπημένη. Αν δεν το ρωτούσαμε κάθε βράδυ η μια στην άλλη, δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε."

Απόσπασμα από το Καπλάνι της Βιτρίνας της Άλκης Ζέη.

Ευπό λοιπόν. Ευπό κι ας φεύγω. Ευπό επειδή τον γνώρισα. Ευπό επειδή θα είναι εδώ και θα με περιμένει. Ευπό επειδή είμαι τυχερός. Ευπό επειδή ακόμα κι αυτές τις μέρες θα είναι μαζί μου. Ευπό επειδή δεν βρήκα στο πρόσωπό του αυτό που ήθελα, αλλά επειδή στο πρόσωπό του βρήκα αυτόν που ήθελα κι έψαχνα πάντα.

Τράπεζα Πειραιώς και Twitter

Μπορεί να πέρασα μεγάλο άγχος πέρσι τέτοιες μέρες περίπου με την Πειραιώς με τρελή αναμονή γύρω στο τρίμηνο τελικά για να επιστραφούν τα χρήματα, αλλά πρέπει να τους αναγνωρίσω πως σε θέματα τεχνολογίας είναι πολύ μπροστά.

Χθες χρειάστηκε να μπω στην ηλεκτρονική υπηρεσία Winbank της Τράπεζας Πειραιώς και ανακάλυψα πως είχαν κάνει αναβάθμιση στη σελίδα τους. Πλέον είναι προσβάσιμη μέχρι και από i-phone (για τους εντελώς πορωμένους). Αλλά δεν ήταν αυτό που μου προκάλεσε την έκπληξη.

Κάνοντας κανονικά log-in, στο τρίτο κλικ, και συγκεκριμένα όταν προσπαθούσα να αντλήσω πληροφορίες από το σύστημά τους για τον λογαριασμό μου πχ. με πετούσε εκτός συστήματος και πάλι στην αρχική σελίδα για log-in. Εκεί ήταν που παρατήρησα το κουμπάκι για να κάνω follow στο twitter. Όπως και αντίστοιχο κομβίον για τον λογαριασμό τους στο youtube.

Τους έκανα λοιπόν follow και εξέθεσα το πρόβλημα. Μέσα σε 3 λεπτά, είχαν απαντήσει και το είχαν λύσει κιόλας!

Βέβαια, λογικό είναι πως όταν με το καλό αποκτήσουν πολλούς followers ή όταν θα τελειώσει η αναβάθμιση των συστημάτων τους, να μην απαντούν τόσο γρήγορα, αλλά κανείς δεν ξέρει. Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι ότι απολαμβάνω πλήρως όλες τις υπηρεσίες που προσφέρονται από τη συγκεκριμένη τράπεζα και πως χαίρομαι που προσπαθούν να κάνουν τις συναλλαγές μαζί τους πιο εύκολες.

Μ' ακούς;

Όσοι με γνωρίσατε μέσα από αυτή τη σελίδα, θα έχετε καταλάβει ότι δεν μου λείπει η ευχέρεια να εκφράζομαι με το γραπτό λόγο. Θα πρέπει να ξέρετε πως δεν συμβαίνει το ίδιο με τον προφορικό.

Ίσως περνάω την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μου σε προσωπικό επίπεδο. Αυτή η φάση ξεκίνησε αργά. Χωρίς ενθουσιασμούς. Χωρίς επιπολαιότητες. Γεμάτο με στιγμές που δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Ή καλύτερα, γεμάτο με στιγμές που έβλεπα τον καλύτερο εαυτό μου να βγαίνει προς τα έξω. Όλα χάρη σ'αυτόν...

Μερικές φορές είναι εύκολο να παρεξηγήσεις τις λέξεις και τα συναισθήματα που νιώθεις. Ιδίως πριν καταλάβεις την ιερότητα, την πληρότητα και το δέος που εμπεριέχουν. Δεν είμαι σίγουρος αν ο έρωτας και η αγάπη είναι διακριτά. Δεν ξέρω αν η αγάπη μπορεί να διαρκέσει με τον καιρό, χωρίς τον έρωτα. Δεν διανοούμαι πως μπορεί να υπάρξει έρωτας χωρίς αγάπη...πλέον.

Κάπου είχα διαβάσει πως τα δάκρυα είναι τα συναισθήματα που μας πνίγουν και δεν μπορούμε πια να εκφράσουμε με λέξεις.

Απόψε λοιπόν, αγάπη είναι, τα δάκρυα που έχω στα μάγουλά μου...

Παραμύθι - Ορφέας Περίδης

Παραμύθι-Ορφέας Περίδης

Στίχοι: Ορφέας Περίδης
Μουσική: Ορφέας Περίδης
Πρώτη εκτέλεση: Ορφέας Περίδης

Τον ήλιο το φεγγάρι τη θάλασσα
ρωτάω μην την είδαν αντάμωσαν
κι ο ήλιος μου απαντάει απ' το βουνό
θα φέξω όλο τον κόσμο και θα τη βρω

Μου λέει το φεγγάρι και μου γελά
στης μάνας της κοιμάται την αγκαλιά
εγώ θα την ξυπνήσω όταν τη δω
εμένανε μ' ακούει σαν της μιλώ

Κι η θάλασσα μου λέει απ' τα βάθη της
εσύ θα 'σαι για πάντα η αγάπη της
τα κύματα θα στείλω του ωκεανού
να παν να της δροσίσουν καρδιά και νου

Κι η θάλασσα μου λέει απ' τα βάθη της
εσύ θα 'σαι για πάντα η αγάπη της
εγώ όλα τα ενώνω να σε χαρώ
τα δυο τα κάνω ένα γη κι ουρανό

Σικελία - Στη σκιά της Αίτνας

Η Αίτνα κάπνιζε κι εγώ πατούσα στην Σικελία για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ένα ταξίδι το οποίο περιελάμβανε πολλαπλά όνειρα ζωής. Ένα ταξίδι ανεπανάληπτο. Ένα ταξίδι που θα θυμάμαι για πάντα, ό,τι κι αν συμβεί.

Στο αεροδρόμιο ήρθε να μας παραλάβει ο Καρμέλο. Με τον Καρμέλο "γνωριζόμαστε" εδώ και 10 χρόνια, χωρίς ουσιαστικά να έχουμε βρεθεί ποτέ από κοντά. Ήταν ο πρώτος Ιταλόφωνος (και έχει σημασία ο όρος) με τον οποίο μίλησα όταν άρχισα να μαθαίνω Ιταλικά για να έρθω στας Ιταλίας κι εγώ αποτέλεσα το Ελληνόφωνο μέρος της γνωριμίας ώστε να τεστάρει τις ικανότητές του στα Ελληνικά.

Αφού αφήσαμε τα πράγματά μας στο σπίτι του, φύγαμε απ' ευθείας για το Ηφαίστειο. Η διαδρομή στην αρχή δεν προμήνυε αυτό που θα αντικρίζαμε. Οι δρόμοι της Catania χαοτικοί, πολύβουοι, αγχωτικοί για μια πόλη 300.000 κατοίκων και τίγκα στην κόρνα. Βγαίνοντας από την πόλη το καταπράσινο τοπίο στους πρόποδες της Αίτνας άρχισε να δίνει σιγά σιγά τη θέση του σε κατάμαυρα μαγματικά πετρώματα, υπολείμματα πρόσφατης έκρηξης του ηφαιστείου. Προορισμός μας ήταν ένας από τους πολλούς κρατήρες - ο συγκεκριμένος ανενεργός - που διαθέτει το ηφαίστειο, στα 1986 μέτρα υψόμετρο. Στην Αίτνα είχε το εργαστήριο του ο θεός Ήφαιστος, όπως επίσης σύμφωνα πάντα με τη μυθολογία, στα σπλάχνα της είχε φυλακίσει ο Δίας τον Εγκέλαδο, ο οποίος δημιουργούσε σεισμούς στη γύρω περιοχή.

Τα πάλαι ποτέ ποτάμια λάβας έκοβαν στη μέση τις καταπράσινες πλαγιές και άφηναν ανέπαφες μικρές λωρίδες βλάστησης με αποτέλεσμα να παρατηρεί κανείς ποτάμια μαύρης πέτρας αλλά και "ποτάμια" πράσινων ολόφυλλων δέντρων.

Η γένεση του ηφαιστείου χρονολογείται περίπου πριν 500.000 χρόνια, σαν αποτέλεσμα της σύγκρουσης της Ευρασιατικής με την Αφρικανική πλάκα. 200.000 χρόνια πριν, πέρασε από μια ρηγματική μορφή, στην κρατηρική μορφή ηφαιστείου που ξέρουμε μέχρι σήμερα. Ο κύριος όγκος όπου βρίσκεται ο βασικός κρατήρας λέγεται Mongibello(Λατινικό mons και Αραβικό gibel που και τα δύο σημαίνουν βουνό). Μαρτυρίες εκρήξεων έχουμε ήδη από το 475 π.Χ. Κατά τη διάρκεια των αιώνων πολλές ήταν οι εκρήξεις με την ταυτόχρονη δημιουργία δευτερευόντων κρατήρων. Η πιο μακρόχρονη έκρηξή της ήταν το 1992 όπου και κράτησε 473 μέρες με μια μαγματική ροή που έφτασε τα 9 χιλιόμετρα.

Στη μέση περίπου της διαδρομής, σταματήσαμε για να δούμε το επάνω μέρος ενός σπιτιού το οποίο περικυκλώθηκε και πρακτικά θάφτηκε από τη λάβα. Εννοείται πως κάηκε ολοσχερώς. Οι ειδικοί έχουν αναπτύξει μεθόδους με τις οποίες μπορούν να αλλάζουν την φορά ροής της λάβας, ώστε να μην κινδυνεύουν κατοικημένες περιοχές. Οι τεχνικές συνεχώς εξελίσσονται, καθώς η Αίτνα παραμένει πάντα ενεργή καθώς είναι το ψηλότερο (~3320 μέτρα, καθώς το ύψος αλλάζει ανάλογα με τις εκρήξεις) ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης.

Φτάνοντας στους Κόκκινους Κρατήρες (Crateri Rossi) αντικρίσαμε το άνωθι θέαμα. Αφήσαμε το αυτοκίνητο στο καταφύγιο Sapienza το οποίο το 1983 κινδύνευσε από ροή λάβας - η οποία και κατέστρεψε μέρος του τελεφερίκ, ξεκινώντας να ανεβούμε να τελευταία μέτρα με τα πόδια. Το έδαφος σαθρό, με μικρά χαλίκια και ο αέρας σ' αυτό το υψόμετρο, σίγουρα πολύ πιο κρύος από την επιφάνεια της θάλασσας. Το μονοπάτι ακολουθούσε μια διαδρομή γύρω γύρω στο χείλος του κρατήρα.

Ο αέρας φυσούσε λυσσωδώς και το κοντομάνικο μπλουζάκι του "Ανήλικου" δεν έφτανε να με προστατεύσει από το κρύο. Αφού περπατήσαμε γύρω γύρω τον κρατήρα, αφού ζούληξα 2 πετρούλες(δεν επιτρέπεται κανονικά να πάρεις τίποτα από εκεί γιατί θεωρείται προστατευόμενη περιοχή) και έβγαλα άπειρες φωτογραφίες, πήραμε τον δρόμο του γυρισμού.

Στις πλαγιές του ηφαιστείου, υπάρχουν άπειρα μικρά χωριουδάκια τα οποία δυστυχώς δεν επισκέφθηκα, από τα οποία περνάει ο σιδηρόδρομος της Αίτνας (Circumetnea). Η διαδρομή περιγράφεται μαγευτική στους τουριστικούς οδηγούς και κάθε ένα από αυτά τα χωριά, δοκιμασμένα κατά τη διάρκεια των χρόνων από το ηφαίστειο, έχει πολλές ιδιαιτερότητες που θα άξιζαν τον κόπο να γνωρίσει κανείς από κοντά.

Μέσα σε λίγες ώρες λοιπόν, δύο από τα όνειρά μου είχαν πραγματοποιηθεί. Να επισκεφθώ την Σικελία και να δω ένα ηφαίστειο από κοντά. Όμως τίποτε ακόμη δεν είχε αρχίσει.