Ανήλικος

Το μαζί ήταν ταξίδι με ξεναγό ψυχές. Στον κυκεώνα των ονείρων μας  λήθη υποσχόταν. Αξιοθέατο της μιας στιγμής. Στην επιφάνεια της θάλασσας εκεί που πλήθος οι αμέτοχες αγάπες πλέουν το μονοπλάνο έπεσε. Κρημνίστηκε στεντόρια. Μες τους αφρούς ο κινητήρας πνίγηκε.  Σαν τον λυγμό τα βράδια του Σαββάτου. Ωκεανός απέραντος. Οι επιλογές περίσσιες. Σεσηπές. Η αερογραμμή του "μόνος" αναχώρησε. Προορισμός, το σύμπαν. Το παράλληλο. Το ανύπαρκτο και το ιδεατό. Ταυτότητα δεν είχες.  Μεταχειρίζοντας τα "όχι" και τα "ναι" πιλότος νόμισες πως ήσουν. Και το ατύχημα, δυστύχημα.  Σωτήρες σε σεντόνια ξένα. Δεν θα σ' αντέξουν, θα σχιστούν. Σαν την καρδιά μου. Τη λέμβο περιμένω,  ψάχνοντας στο βυθό. Θα πεθάνω  με τ' όνομά σου δαγκωμένο στα χείλη μου.

Πάντα με το τηλέφωνο στο χέρι. Με το νέο πακέτο δεδομένων με διπλάσιο όγκο δεδομένων. Χαρούμενος που θα πήγαινε καλοκαιρινή βόλτα μαζί με ένα φίλο. Όλα προμήνυαν κάτι το τετριμμένο. Οι νόμοι της φυσικής όμως απόψε το βράδυ αποφάσισαν να μην ισχύσουν πλήρως στη στάση του μετρό. Λες και ο συρμός ήταν φτιαγμένος από υλικό αστέρα νετρονίων. Λες και το κινητό ένιωσε μια ακαταμάχητη έλξη προς αυτό. Περιμένοντας τον συρμό, έβγαλε το κινητό για να δείξει την νέα έκδοση του κακο-ψοφο-να-χει-Skype. Με την πλάτη στον τοίχο και την αποβάθρα να έχει πλάτος 3 μέτρα. Ο συρμός να βρίσκεται σε απόσταση δευτερολέπτων. Ωσάν την απότομη δημιουργία μαύρης τρύπας στο κενό, το κινητό γλίστρησε από τα χέρια. Με τη διαδρομή προς το έδαφος γύρω στο 1.10m, άρτι τραβηχθέντος από την τσέπη, το πρώτο βαγόνι του μετρό διέσχισε τη νοητή γραμμή που τον ένωνε με το κενό. Όμως το κινητό δεν έμεινε διόλου εκεί που προσγειώθηκε. Γλίστρησε ωσάν η βαρυτική έλξη από τον συρμό να το τράβηξε και χάθηκε ανάμεσα σε συρμό...

Κάποτε, είχα μια καρδιά... Στης αποχής τον οίστρο, επί ουσίας, Το γνώθι με είχε φυλάξει. Το νήμα της καρδιάς κρατούσε σφιχτά. Ο ομφαλός δεμένος. Μωρό αγέννητο. Γέννα με δίχως πόνους. Για πόσο. Τα λόγια π...

Στο λιβάδι φυτρώνει ένα περίεργο χόρτο. Η πρωινή δροσιά από τα φύλλα του, δημιουργεί νήματα νερού και ο ποταμός της έμπνευσης ξεκινάει... Ένας κινηματογραφιστής. Ένας χορευτής. Ένα ζωηρό χαμόγελο γεμάτο λουλούδια και φύση. Δεν θα ξεχάσω τον πρωινό καφέ κάτω από ένα συννεφιασμένο ουρανό.  Τη βόλτα κάτω από τις αψίδες του υδραγωγείου και τα πρώτα χαμόγελα. Την πασχαλίτσα που δεν ήξερε κανείς μας να εξηγήσει στον άλλον. Ούτε το βράδυ μπροστά από μια πίτσα και με φωνές τριγύρω μας να παρατηρούμε τον κόσμο. Τις ατέρμονες βόλτες στη νυχτερινή Ρώμη και τη βραδιά στο θέατρο.  Ένα τετράδιο με ένα πύργο του Άιφελ μπροστά και μέσα εμπειρία. Δεν θα ξεχάσω την αμήχανη βραδιά με τα βίντεο. Κουρασμένοι και οι δυο. Τις κινηματογραφικές ανησυχίες και τη μικρού μήκους ταινία που θύμιζε Αντονιόνι.  Θα θυμάμαι για πάντα το γλυκό χαμόγελο πριν τον ύπνο. Τα μάτια που έλαμπαν σε κάθε στιγμή. Που έχουν δει κάθε γωνιά της Λατινικής Αμερικής και που τώρα εξερευνούν τ...

Τριγύρω ανάσες ξένες, σώματα και δαίμονες του χτες, του ποτέ.. Ανδρείκελα χωρίς ουσία, μικρά και μονοσήμαντα, κόκκινα λουσμένα, θράσος. Πάθος και δειλία κόκκινο ντύθηκαν.. Το βλέμμα το άδειο, τρόμο αλαλάζει. . Η κόλαση, ζεστή και κόκκινη είναι. Φωλιά σου γίνηκε, θώκος που σου ανήκε. Εξ απαρχής. Γιατί, πώς αλλιώς.

Όταν η μαγεία γίνεται μουσική. Όταν το πάλκο φωτίζεται χωρίς προβολείς. Ο Luca Longobardi μαζί με τη Momo τριγυρίζουν στα θέατρα της Ρώμης.

Αγαπάμε γιατί, κάποτε γνωρίσαμε τη μοναξιά.

the ever wanted form the most desired treasure the always longed for kiss the truthful feared leisure the real couple's bliss the dreaded peak of pressure Becoming one of his sadness has got no measure

Υπόσχεση ζωής, απόφαση στιγμής

Η ζωή μου απλώς είναι ένα ατελείωτο μπάχαλο. Και ο, τι και να λένε κάτι καθίκια και ψυχασθενείς, είμαι υπερήφανος γι' αυτό που είμαι. Και έχω κάνει προσπάθεια για να επιβιώσω. Με όλη τη σημασία της λέξης. Σε αντίθεση με κατακάθια που τα είχαν όλα έτοιμα.

Δε θέλησα να σε ξαναδώ. Ούτε εσένα, ούτε τους φίλους σου που μέσα σε σαράντα μήνες έγιναν και δικοί μου, ούτε τους γονείς σου που μου στάθηκαν σαν αίμα μου. Κανέναν. Απομόνωση. Όπως πάντα ήμουν σ'αυτή τη χώρα. Μόνος. Και στη σχέση. Θέλησα να κρατήσω αυτό που έζησα μαζί σου, μαζί τους, μόνος μου, στη μνήμη. Το όνειρο μιας πλάνης. Ενός έρωτα. Χωρίς αλλαγή. Χωρίς αλλοίωση. Χωρίς να επιτρέψω σε κανένα να το σπιλώσει. Μόνο το δάκρυ. Δεν μπόρεσα να σε ξαναδώ. Να σε ξανακούσω. Να ξανακούσω τον οποιονδήποτε μου θύμιζε την απίστευτη αγάπη που ένοιωσα για την καρδιά σου. Η δική μου έχει σπάσει. Και μαζί της ο χρόνος. Η αγωνία μην θυμηθώ κάτι από τα - ποιος θα μου το 'λεγε - περασμένα, με έχει τσακίσει. Με έχει αναλώσει. Με έχει κουράσει. Γιατί, δεν έχω κάτι να περιμένω. Και ο χρόνος τελειώνει.

Μνήμης Ιθάκη. Έρωτα μουράγιο. Αναμάρτητου λίθοι.

Σώμα γδύσε. Δίπλα σε σωρό από ρούχα. Μοιράσου το λευκό σεντόνι. Ανουσία. Αλλιώς... Το πνεύμα γδύσε, όνειρα, ελπίδες και ψυχή. Σε Συνουσία.

χαμόγελο άρνησης ουλή υπερτιμημένη έπρεπε να λείψεις  ανάσα για να κλέψω έπρεπε να φύγεις αδελφό να δω πως έχω χωρίς στιγμή να σ'αγκαλιάσω η αγκαλιά σου έγινε μαρτύριο χωρίς στιγμή να σε ακούσω έχασα το χτύπο της καρδιάς μου χωρίς ανάσα στο τραγούδι σε κάθε του στροφή, εσύ καρδιά, δεν άγγιξα ακόμα.

Είν' το νησί που καθορίζει το ταξίδι.  Ο πόλος τη ρότα που τη στρίβει.  Το μέγεθος που την παλίρροια γυρίζει.  Κι ο αστέρας νετρονίων το φως που καμπυλώνει.

...να χαμογελάς ...να βλέπεις το θέατρο να αναπνέει ...το είδος μας να έχεις χάσει ...τη χαρά μας να μην αναζητάς ...τις στιγμές μας να μην έχεις ανάγκη ...τους 40 να έχεις διαγράψει ...με τον περίγυρό σου να μ'έχεις εξισώσει ... χαμόγελα σε άλλους να δίνεις ...απόψε στο τραπέζι να μη μ'αναζητήσεις Πώς μπορείς

Το big bang. Εκεί μέσα ζούμε. Εκεί θα πεθάνουμε. Κανένας χώρος. Κανένας τόπος. Κανένα τοπίο. Όλα χορδές που πάλλονται. Και μονάχα η μουσική τους αρμονία. Ο άνθρωπος, παράφωνος στο άπειρο. Ψίχουλο και τύχη. Ο πόνος είναι αβάσταχτος. Η μοναξιά απύθμενη. Πριν από σένα ήμουν καλά. Μετά από σένα ασυγκράτητα απογοητευμένος. Αν ποτέ υπήρχε ψυχή, τότε τα δάκρυά μου θα την είχαν λιώσει. Σήμερα χάλασε το φίλτρο του ενυδρείου. Κάποτε, τον Βαλεντίνο του '11, μου χάρισες μια γυάλα. Κι ένα πανέμορφο ψάρι. Που πήρε το όνομα του χαρακτήρα σου. Του χαρακτήρα που μέχρι σήμερα μου λείπει. Τόσο, που πονάνε οι αρθρώσεις της γλώσσας του μυαλού μου. Ούτε να γράψω δεν μπορώ. Σήμερα χάλασε το φίλτρο. Ένα από τα πράγματα που μας ένωναν. Άπειρες ώρες μαζί να ψάχνουμε για ψάρια. Για φυτά περίεργα και για τιμές οξύτητας. Και το ενυδρείο άδειασε. Θα πεταχτεί. Παρατημένο καθόταν μήνες τώρα. Τα φυτά μέσα ζούσαν ακόμα. Οι ρίζες το είχαν κυριεύσει. Αλλά το ενυδρείο θα πεταχτεί.Όχι γιατί δεν μπορώ να ...

Χάραξε. Η πρωινή αύρα ξυρίζει το όριο της θάλασσας με τον ουρανό. Τρεις αγουροξυπνημένοι γλάροι τολμούν να αγγίξουν τους τρεις στύλους ενός κατεστραμμένου από τη μανία των κυμάτων προβλήτα. Ο τοξότης είχε χαθεί εδώ και ώρα και το φέγγος του ήλιου ολοένα και κέρδιζε έδαφος από τη σκιά της γης. Τα δάκρυα στα μάγουλά του, ρυάκια. Η μυρωδιά του θαλασσινού αέρα, μόνο ένα πράγμα θύμιζε. Αυτόν. Τη βόλτα στην παραλία, νύχτα καλοκαιριού. Την αγκαλιά στο κρεβάτι εκείνον τον Ιούνη με το ταξίδι το μεγάλο. Τη βραδιά που μαζί χαθήκανε στα στενά δρομάκια της Σπερλόνγκα. Τη χαρά που είχε όταν σαν παιδάκι, εξιστορούσε τη παλιά ζωή του. Νομίζοντας ότι αυτή ήταν καινούρια. Μνήμες που στο μυαλό του, δεν καταγράφονταν ποτέ. Η καρδιά όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Το μέρος της ψυχής που φωλιάζει εκεί μέσα, εκεί που οι πληγές επουλώνονται μόνο με ουλές, δε λησμονεί στιγμές και αξίες. Και δεν αφήνει να ξεφύγουν μέσα από τα χέρια σου καρδιές που κάνουν τη δική σου να συντονίζεται σε ρυθμό διθυράμβου. Τα ...

Δεν έχω περάσει πιο δύσκολη περίοδο στη ζωή μου μέχρι στιγμής. 3.5 χρόνια πέταξαν, χωρίς μια σοβαρή δικαιολογία. Μια εξήγηση. Τα μάτια του, αναίσθητα και κρύα. Η συμπεριφορά του πληγή που κάθε μέρα ματώνει. Τα δάκρυα κυλάνε όλη μέρα. Κάθε μέρα. Το χαμόγελό του, δεν υπάρχει όταν με κοιτάζει. Από εγωισμό. Κρύβεται. Δεν ξέρω. Δεν με θέλει πια. Ποτέ δεν με αγάπησε. Ποτέ... Λόγια...Μόνο λόγια...

“Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες”. Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων, σύ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους, στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές αυτών που ξέρουν, πως δε θα γυρίσουν. Τυφλή φωνή, που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη βήματα και χειρονομίες δε θα τολμούσα να πω φιλήματα και το πικρό τρικύμισμα της ξαγριεμένης σκλάβας. “Τ’ αηδόνια δε σ’ αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες”. Ποιες είναι οι Πλάτρες; Ποιος το γνωρίζει τούτο το νησί; Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα: καινούργιους τόπους, καινούργιες τρέλες των ανθρώπων ή των θεών. Η μοίρα μου που κυματίζει ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντα και μιαν άλλη Σαλαμίνα μ’ έφερε εδώ σ’ αυτό το γυρογιάλι Το φεγγάρι βγήκε απ’ το πέλαγο σαν Αφροδίτη. σκέπασε τ’ άστρα του Τοξότη, τώρα πάει να‘βρει την καρδιά του Σκορπιού.. κι όλα τ’ αλλάζει. Πού είναι η αλήθεια; Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης το ριζικό μου, ενός ανθρώπ...