Ανήλικος

Κάποτε, είχα μια καρδιά... Στης αποχής τον οίστρο, επί ουσίας, Το γνώθι με είχε φυλάξει. Το νήμα της καρδιάς κρατούσε σφιχτά. Ο ομφαλός δεμένος. Μωρό αγέννητο. Γέννα με δίχως πόνους. Για πόσο. Τα λόγια π...

Αγαπάμε γιατί, κάποτε γνωρίσαμε τη μοναξιά.

Δε θέλησα να σε ξαναδώ. Ούτε εσένα, ούτε τους φίλους σου που μέσα σε σαράντα μήνες έγιναν και δικοί μου, ούτε τους γονείς σου που μου στάθηκαν σαν αίμα μου. Κανέναν. Απομόνωση. Όπως πάντα ήμουν σ'αυτή τη χώρα. Μόνος. Και στη σχέση. Θέλησα να κρατήσω αυτό που έζησα μαζί σου, μαζί τους, μόνος μου, στη μνήμη. Το όνειρο μιας πλάνης. Ενός έρωτα. Χωρίς αλλαγή. Χωρίς αλλοίωση. Χωρίς να επιτρέψω σε κανένα να το σπιλώσει. Μόνο το δάκρυ. Δεν μπόρεσα να σε ξαναδώ. Να σε ξανακούσω. Να ξανακούσω τον οποιονδήποτε μου θύμιζε την απίστευτη αγάπη που ένοιωσα για την καρδιά σου. Η δική μου έχει σπάσει. Και μαζί της ο χρόνος. Η αγωνία μην θυμηθώ κάτι από τα - ποιος θα μου το 'λεγε - περασμένα, με έχει τσακίσει. Με έχει αναλώσει. Με έχει κουράσει. Γιατί, δεν έχω κάτι να περιμένω. Και ο χρόνος τελειώνει.

...να χαμογελάς ...να βλέπεις το θέατρο να αναπνέει ...το είδος μας να έχεις χάσει ...τη χαρά μας να μην αναζητάς ...τις στιγμές μας να μην έχεις ανάγκη ...τους 40 να έχεις διαγράψει ...με τον περίγυρό σου να μ'έχεις εξισώσει ... χαμόγελα σε άλλους να δίνεις ...απόψε στο τραπέζι να μη μ'αναζητήσεις Πώς μπορείς

Το big bang. Εκεί μέσα ζούμε. Εκεί θα πεθάνουμε. Κανένας χώρος. Κανένας τόπος. Κανένα τοπίο. Όλα χορδές που πάλλονται. Και μονάχα η μουσική τους αρμονία. Ο άνθρωπος, παράφωνος στο άπειρο. Ψίχουλο και τύχη. Ο πόνος είναι αβάσταχτος. Η μοναξιά απύθμενη. Πριν από σένα ήμουν καλά. Μετά από σένα ασυγκράτητα απογοητευμένος. Αν ποτέ υπήρχε ψυχή, τότε τα δάκρυά μου θα την είχαν λιώσει. Σήμερα χάλασε το φίλτρο του ενυδρείου. Κάποτε, τον Βαλεντίνο του '11, μου χάρισες μια γυάλα. Κι ένα πανέμορφο ψάρι. Που πήρε το όνομα του χαρακτήρα σου. Του χαρακτήρα που μέχρι σήμερα μου λείπει. Τόσο, που πονάνε οι αρθρώσεις της γλώσσας του μυαλού μου. Ούτε να γράψω δεν μπορώ. Σήμερα χάλασε το φίλτρο. Ένα από τα πράγματα που μας ένωναν. Άπειρες ώρες μαζί να ψάχνουμε για ψάρια. Για φυτά περίεργα και για τιμές οξύτητας. Και το ενυδρείο άδειασε. Θα πεταχτεί. Παρατημένο καθόταν μήνες τώρα. Τα φυτά μέσα ζούσαν ακόμα. Οι ρίζες το είχαν κυριεύσει. Αλλά το ενυδρείο θα πεταχτεί.Όχι γιατί δεν μπορώ να ...

Χάραξε. Η πρωινή αύρα ξυρίζει το όριο της θάλασσας με τον ουρανό. Τρεις αγουροξυπνημένοι γλάροι τολμούν να αγγίξουν τους τρεις στύλους ενός κατεστραμμένου από τη μανία των κυμάτων προβλήτα. Ο τοξότης είχε χαθεί εδώ και ώρα και το φέγγος του ήλιου ολοένα και κέρδιζε έδαφος από τη σκιά της γης. Τα δάκρυα στα μάγουλά του, ρυάκια. Η μυρωδιά του θαλασσινού αέρα, μόνο ένα πράγμα θύμιζε. Αυτόν. Τη βόλτα στην παραλία, νύχτα καλοκαιριού. Την αγκαλιά στο κρεβάτι εκείνον τον Ιούνη με το ταξίδι το μεγάλο. Τη βραδιά που μαζί χαθήκανε στα στενά δρομάκια της Σπερλόνγκα. Τη χαρά που είχε όταν σαν παιδάκι, εξιστορούσε τη παλιά ζωή του. Νομίζοντας ότι αυτή ήταν καινούρια. Μνήμες που στο μυαλό του, δεν καταγράφονταν ποτέ. Η καρδιά όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Το μέρος της ψυχής που φωλιάζει εκεί μέσα, εκεί που οι πληγές επουλώνονται μόνο με ουλές, δε λησμονεί στιγμές και αξίες. Και δεν αφήνει να ξεφύγουν μέσα από τα χέρια σου καρδιές που κάνουν τη δική σου να συντονίζεται σε ρυθμό διθυράμβου. Τα ...