Ανήλικος

Στο λιβάδι φυτρώνει ένα περίεργο χόρτο. Η πρωινή δροσιά από τα φύλλα του, δημιουργεί νήματα νερού και ο ποταμός της έμπνευσης ξεκινάει... Ένας κινηματογραφιστής. Ένας χορευτής. Ένα ζωηρό χαμόγελο γεμάτο λουλούδια και φύση. Δεν θα ξεχάσω τον πρωινό καφέ κάτω από ένα συννεφιασμένο ουρανό.  Τη βόλτα κάτω από τις αψίδες του υδραγωγείου και τα πρώτα χαμόγελα. Την πασχαλίτσα που δεν ήξερε κανείς μας να εξηγήσει στον άλλον. Ούτε το βράδυ μπροστά από μια πίτσα και με φωνές τριγύρω μας να παρατηρούμε τον κόσμο. Τις ατέρμονες βόλτες στη νυχτερινή Ρώμη και τη βραδιά στο θέατρο.  Ένα τετράδιο με ένα πύργο του Άιφελ μπροστά και μέσα εμπειρία. Δεν θα ξεχάσω την αμήχανη βραδιά με τα βίντεο. Κουρασμένοι και οι δυο. Τις κινηματογραφικές ανησυχίες και τη μικρού μήκους ταινία που θύμιζε Αντονιόνι.  Θα θυμάμαι για πάντα το γλυκό χαμόγελο πριν τον ύπνο. Τα μάτια που έλαμπαν σε κάθε στιγμή. Που έχουν δει κάθε γωνιά της Λατινικής Αμερικής και που τώρα εξερευνούν τ...

Ακόμα και τότε, αποκαλούνται Θεοί!

Τέτοιες μέρες αναλογίζεται κανείς, τι το σημαντικό έκανε μέσα σ' αυτόν το χρόνο που φεύγει. Τι στόχους έβαλε, ποιους απ' αυτούς έφτασε, ποιους είδε να απομακρύνονται όσο προσπαθούσε να τους κυνηγήσει. Είναι όμως ώρες, που κάνεις πράγματα χωρίς σχέδιο, χωρίς κάποιο στόχο και φορές που μόνιμα ανέβαλες ενέργειες που ήθελες πάντα να κάνεις. Υπερνικώντας φοβίες και αναστολές, κατάφερα μέσα σε τρεις μόνο μέρες, να συγκινηθώ βλέποντας μαζί με το πιο όμορφο σημάδι των τελευταίων χρόνων στην Ιταλία με θέα την Ακρόπολη, να νοιώσω την ίδια άνεση που ένοιωθα με ανθρώπους που μόνο από μακριά τους ήξερα, να γνωρίσω podcasters που ακούω, να παρευρίσκομαι σε επεισόδια στο Σύνταγμα με βουρκωμένα μάτια για μια διωκόμενη Δημοκρατία, να γνωρίσω ανθρώπους που δεν περίμενα να συναντήσω ποτέ, να συναντήσω bloggers που εκτιμώ και που εκτίμησα ακόμη περισσότερο γνωρίζοντάς τους, να δω δυο ζεύγη ερωτευμένα μάτια να φωνάζουν στεντόρια το "σ'αγαπώ" χωρίς ν' ακούγεται λέξη, να νοιώσω ...

Το συγκεκριμένο ποστ χρειάζεται να το διαβάσετε με την άνωθι μουσική υπόκρουση. Pornophonique - Sad Robot . Το άκουγα όλη μέρα μέχρι να γίνει η συνάντηση. Ας γυρίσουμε λίγο πίσω. Καλοκαίρι 2005. Σε αριθμούς αυτό σημαίνει, 34 κιλά κάτω, ο πρώτος γκόμενος χωρισμένος, η πρώτη διακοπή μου σαν gay και γενικά πολλά πρωτόγνωρα πράγματα. Τον Αύγουστο λοιπόν του 2005, έκανα το τσατ(πατ) κι εγώ σαν όλα τα γκέι αγοράκια στο GRnet. Σε ένα κανάλι που μαζευόμασταν ελάχιστοι, αλλά τύποι με πλάκα και όχι σεξομανείς. Ασχέτως αν όλοι μέσα μας κρύβουμε μια σεξομανία - λύσσα. Εκεί λοιπόν γνώρισα και τον φίλο μας τον Βαγγέλη . Μιλούσαμε για τα χίλια μύρια αλλά πάντα σε πλαίσιο παρέας. Ήδη από τις πρώτες μας επαφές τον είχα συμπαθήσει και του το είχα πει επανειλλημένως ότι τον πήγαινα πολύ(στα χνάρια του Χριστόδουλου). Πράγματι με τον καιρό μιλούσαμε σαν παλιοί γνώριμοι, σαν να κάναμε παρέα χρόνια και η αλληλοεκτίμηση πήγαινε κι ερχόταν. Ήταν ένας απ' τους ανθρώπους που μου στάθηκαν πραγματικά σε πολύ ...

Image details: Labrador puppy served by picapp.com Καλοκαίρι. Η ζέστη, αρκετή. Η διάθεση στα ύψη και οι προδιαγραφές του νησιού, οικογενειακές. Ο Ανήλικος, μόλις συμπλήρωνε τα 26 του χρόνια. Μόνος. Με φίλους, αλλά μόνος. Κι αυτή η μοναξιά του ήταν δυσβάσταχτη. Ακόμα του είναι. Δεν είχε κάτι στο μυαλό του. Δεν περίμενε κάτι από εκείνες τις διακοπές. Χαιρόταν κάθε στιγμή που περνούσε με 2 καλές του φίλες. Χαιρόταν απλώς το γεγονός ότι ήταν όλοι μαζί. Δεν έχουν πολλοί άνθρωποι αυτή τη τύχη.. Μέσα στον ενθουσιασμό, στη χαρά, στην θέληση να προλάβουν να γίνουν όλα μέσα σ'εκείνες τις λίγες μέρες, είχε γίνει σχεδόν σλόγκαν, για αστείο, για πλάκα, για χαβαλέ, η ατάκα. Το ήξερε όμως μέσα του ότι πολλές φορές γινόταν κουραστικός. Το ήξερε πως ώρες ώρες θα έπρεπε να είναι πιο εφευρετικός σ'αυτά που λέει. Το ήξερε πως δεν χρωστάνε και οι τριγύρω του τίποτα. Κι αυτοί για διασκέδαση είχαν έρθει. Για χαβαλέ. Για ηρεμία.. Στην πολλοστή φορά που το είπε, η Φίλη του, του είπε αυθόρμητα κάτι.. Π...

Ώρες και φορές, όπως λέει και η καλή μου φίλη Μαρία, είμαι πολύ συναισθηματικός. Δηλαδή, τον περισσότερο καιρό αλλά τέλος πάντων. Συγκεκριμένα, όταν με πλησιάζουν συναισθηματικά, με τον τρόπο τους, άτομα που πριν δεν τα ήξερα καθόλου, με το λόγο τους, τη σκέψη τους, τις διαθέσεις τους, όταν μοιράζονται πράγματα μαζί μου κι εγώ αντίστοιχα μαζί τους, νοιώθω ένα δέσιμο. Ένα φυσιολογικό πιστεύω σφιγχταγκάλιασμα συναισθημάτων και σκέψεων, που με κάνει, εκτός από το να τους θεωρώ φίλους, θα ξέρω ότι είναι πάντα καλά, πάντα ήρεμοι και χαρούμενοι και πάντα ευτυχισμένοι. Είμαι σχετικά εξωστρεφής άνθρωπος. Το σχετικά σημαίνει πως, όταν πρωτογνωρίσω κάποιον, δεν θα του πω και τα σώψυχά μου με τη μία, αλλά γνωρίζοντάς τον και βλέποντας πως πρόκειται για κάποιον αξιόλογο, έμπιστο και με άλλα λόγια, ψυχικώς όμορφο άνθρωπο, γίνομαι αλοιφή. Μπορεί να μάθει τη παραμικρή λεπτομέρεια για μένα. Μπορώ να του σταθώ σε κάθε στιγμή προβληματισμού, απ' τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο. Γιατί; Γιατί ακριβ...

Όπως πάντα, έτσι και σ'αυτό το ποστ θα γράψω όπως σκέφτομαι, ακολουθώντας τη ροή των συναισθημάτων. Εν γνώσει μου, μιας και ο Χ. και πιθανώς ο Μ. θα διαβάσουν κάποια στιγμή αυτό το ποστ. Εδώ και αρκετό καιρό μιλούσα με 2 παιδιά στο msn. Φιλικά και σε πολύ πολύ πολύ εγκάρδιο επίπεδο. Τους είχα προτείνει μεταξύ αστείου και σοβαρού να έρθουν στο αεροδρόμιο για έναν καφέ όταν θα έφτανα για Πάσχα. Να πω τη μαύρη αλήθεια, δε περίμενα να έρθουν.. Όχι γιατί δεν εννοούσα τη πρόσκληση. Τις προσκλήσεις μου τις εννοώ πάντα. Απλώς γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ έναν καλό λόγο ώστε να κουβαληθούν τόσο δρόμο για έναν καφέ.. Με το που ανοίγουν οι πόρτες των αφίξεων, βλέπω τον Χ. με ένα ντοσιέ στο χέρι και γραμμένο σε λευκό χαρτί με πολύχρωμα γράμματα, το όνομά μου :) He had me at hello, που έλεγε και ο Jerry Maguire... Χαλαρά.. Με συγκίνησε κάτι τόσο απλό αλλά τόσο γλυκό και όμορφο αφού είχαμε πει για το πώς θα με αγνωρίσουν και όλα τα συναφή. Λες και δεν με είχαν δει έστω κι απ' το νετ. Δε ξέ...

Σήμερα έπαιρνε πτυχίο μια φίλη μου από Γιαννιτσά. Πολύ φορτισμένη στιγμή για τη ζωή κάθε φοιτητή. Μαζί μ'αυτήν έπαιρναν πτυχίο άλλοι 7 Έλληνες, 3 Ιταλοί κι ένα παιδί από το Τζιμπουτί. Η τελετή, λιτή. Ο κάθε υποψήφιος παρουσίαζε την πτυχιακή του στην επιτροπή των καθηγητών για περίπου 10 λεπτά, οι συγγενείς μέσα στην αίθουσα - τίγκα στην Ελληνίδα μαμά με το δάκρυ και τον πατέρα με την κάμερα - η επιτροπή αφού παρουσίασαν όλοι οι υποψήφιοι τις εργασίες τους, αποσύρεται και καλά για να αποφασίσει και εν τέλει κάποιος από τους πτυχιούχους διαβάζει τον όρκο του Ιπποκράτη. Τον όρκο τον διαβάζει αυτός με τον μεγαλύτερο βαθμό. Σήμερα ήταν μια συμφοιτήτριά μου, την οποία συμπαθούσα πάντα, αν και δε μιλούσαμε ιδιαίτερα πολύ. Απλώς είναι από εκείνους τους ανθρώπους που τους νοιώθεις οικείους αμέσως. Μόλις άρχισε να διαβάζει τον όρκο, δάκρυσε, έσπασε η φωνή της.. Εκείνη τη στιγμή, με το ζόρι κρατήθηκα να μην τα μπήξω κι εγώ.. Η άτιμη με συγκίνησε πάρα πολύ. Αργότερα της μίλησα, την έσφιξα στην...

Σ’ ένα δάσος προχωρούσε ένας άνθρωπος, το άλογό του και ο σκύλος του. Κάποια στιγμή που περνούσαν κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, έπεσε ένας κεραυνός και τους έκαψε και του τρείς. Ο άνθρωπος και τα δυό ζώα του, συνέχισαν το δρόμο τους γιατι βλέπετε, σε πολλές περιπτώσεις, παίρνει λίγο χρόνο να καταλάβει κανείς ότι πέθανε. Ο δρόμος ήταν ανηφορικός και καθώς είχαν αφήσει το δάσος πίσω τους ο καυτός ήλιος τους έκανε να ιδρώνουν και να διψάνε. Κάποια στιγμή έφτασαν μπροστά σε μια πολύ ωραία μαρμάρινη πύλη που οδηγούσε σε μια πλατεία στρωμένη με χρυσές πλάκες. Ο άνθρωπος πλησίασε τον στολισμένο φύλακα. -Καλημέρα... -Καλημέρα... -Ποιο μέρος είναι εδώ; -Εδώ είναι ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ … -Τι καλά που ήρθαμε στον Παράδεισο γιατί διψάμε πολύ… -Μπορείτε κύριε να μπείτε και να πιείτε όσο θέλετε, είπε ο φύλακας δείχνοντας μια πηγή στο κέντρο της πλατείας. -Και το άλογο και ο σκύλος μου διψάνε πολύ, είπε ο άνθρωπος. -Λυπάμαι κύριε, είπε ο φύλακας, αλλά εδώ δεν επιτρέπεται να μπαίνουν ζώα… Ο άνθρωπος αρνήθηκε να ...

Απόψε σε σκεφτόμουν. Τριγυρνούσες στο μυαλό μου. Όπως και τόσες μέρες. Δε μου άρεσε ο τρόπος που σταματήσαμε να μιλάμε.. Το 'χα κάνει μια και μόνη φορά, αλλά μ' εκείνον ήταν αλλιώς.. Λάθη και των δυο. Αλλά ποιος θα κάνει την αρχή; Ποιος την έκανε; Είπες λόγια βαριά. Απάντησα με τα ίδια. Όχι γιατί τα εννοούσα. Είχα πει πως δεν θα 'θελα να χαθούμε.. Το 'χα γράψει εδώ, στον ίδιο χώρο που απόψε γράφω επειδή σε σκεφτόμουν... Κι αναρωτιέμαι.. Πόσο κοστίζει στους άλλους να διαγράφουν κάποιον άνθρωπο; Ίσως δεν θα το μάθω ποτέ..Όχι γιατί δεν με ενδιαφέρει, όπως θα νόμιζες..Το μόνο που θα συνεχίσω να μαθαίνω στη ζωή μου, θα είναι το πόσο κοστίζει σε μένα, να χάνω ανθρώπους απ' τη ζωή μου.. Να ζω με αναμνήσεις.. Ουδείς αναντικατάστατος.. Κι όμως, ο καθένας είναι τόσο ιδιαίτερος, ώστε να αφήνει κενό πίσω του. Γιατί δεν πρόκειται για κάποιο θώκο. Η φιλία είναι έννοια, που αγγαλιάζει τους ανθρώπους.. Και ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Αυτή τη διαφορετικότητα αγαπάς, σου λείπ...

Σήμερα, είδα από κοντά, τον Ennio Morricone . Ο γνωστότατος συνθέτης, που έχει γράψει μουσική για πάμπολλες ταινίες του Αμερικανικού και όχι μόνο κινηματογράφου, ήταν στην πόλη που σπουδάζω για μια συνάντηση όπου παρουσίασε ένα βιβλίο για τη προσφορά του στον κινηματογράφο και αλλού. Το Φεβρουάριο του 2007 του απονεμήθηκε το τιμητικό Όσκαρ για τη συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο. Ίσως όσο πιο κοντά θα βρεθώ ποτέ σε κάποιον Academy Award Winner. ΥΓ: Σήμερα έμαθα κάτι και χάρηκα ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!!!!!!!! Αλλά δε σας το λέω :Ρ

Κάποια στιγμή θα πιάσω το θέμα της Θρησκείας εδώ μέσα. Και ιδιαίτερα το πόσο σέβονται οι πολυθεϊστές, τους μονοθεϊστές. Πιο συγκεκριμένα , μπορεί στο όνομα του Χριστιανισμού να κάηκαν τα χίλια μύρια ιερά και να έγιναν τα εκατομμύρια κακά. Και στο όνομα της Γερμανίας ο Χίτλερ έκανε εγκλήματα, αλλά κατηγορούμε τον Χίτλερ, όχι τη Γερμανία σήμερα. Χαλαρώστε λίγο και ελάτε στη πραγματικότητα. Σέβομαι τη θρησκεία σας, σεβαστείτε τη δική μου. 21ος αιώνας; Χελλόου; Ούτε τα Ιερά σας βρίζω, ούτε τα σύμβολά σας, ούτε τους θεούς σας, ούτε εσάς τους ίδιους. Μην το κάνετε σ' εμένα. ΟΚ; Κατά τα άλλα, πυρετός, ξεκίνησα αντιβίωση, πονάω σε όλο μου το κορμί και δε συμμαζεύεται. Το τι κατάρα έχω ρίξει παράλληλα στον δίπλα δε περιγράφεται. Ο οποίος παρεμπιπτόντως, έρχεται στο σπίτι, μόνο τα μεσημέρια. Το βράδυ ποτέ. Τι σκατά κι αυτός σε διάσταση βρίσκεται; Πρέπει να είμαι πολύ γκαντέμης. Αλλά πάντα πιστεύω ότι όλα γίνονται για ένα σκοπό.

Δεκέμβρης 2002 Λάρισα. Επίσκεψη στον "κολλητό". Βροχή και κατακλυσμός. Κρύο αρκουδιάρικο. Ηλικία, 21. Ωραία ηλικία.. Κατά μία έννοια δηλαδή. Σ' αυτές τις περιπτώσεις, βλέπεις τον κολλητό σου, γνωρίζεις τα άτομα με τα οποία κάνει παρέα στην πόλη που σπουδάζει κλπ κλπ. Κλασσικά πράγματα. Έτσι λοιπόν, άρχισα να γνωρίζω κι εγώ. Πρώτη νύχτα, μέσα στο άγριο μεσάνυχτο και τη μπόρα, γύρω στη μία το πρωί έφτασα στη Λάρισα, πήγαμε βουρ κατ'ευθείαν στο σπίτι ενός φίλου του κολλητού. Εγώ, πρωτοεμφανιζόμενος, κύριος - είχαμε τότε μια πόρωση με τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, μιας και έβγαιναν οι ταινίες στους κινηματογράφους - γνωρίστηκα με το παιδί, ήταν και η φίλη του εκεί είδαμε και το FOTR. Ε, πέρασε η μια μέρα, πέρασε η άλλη, ήρθε η μέρα που θα πηγαίναμε να δούμε το ΤΤ που μόλις είχε βγει στις αίθουσες. Συνεννοούνται τέλος πάντων να πάμε 3-4 να δούμε την ταινία. Σημειωτέον ότι με όοοολους αυτούς, μιλούσαμε μέσω IRC (εκείνες τις εποχές) και απλώς τους γνώριζα κι από κοντά. Λίγο κ...

Ευχαριστώ αυτούς που ήταν εδώ. Ευχαριστώ αυτούς που ήταν εδώ αλλά έλειπαν. Ευχαριστώ αυτούς που έλαμψαν με την απουσία τους κι ας ήταν και δίπλα. Ευχαριστώ αυτούς που εμφανίστηκαν ξαφνικά και πάλι. Ευχαριστώ αυτούς που τίμησαν την λέξη "Φίλος". Έχω να ευχαριστήσω και για κάτι ακόμα, αλλά πρέπει πρώτα να σιγουρευτώ.. Τέλος, δεν ξέρω ποιόν να ευχαριστήσω για τις συγκυρίες, αλλά μπορώ να εκφράσω χαρά, καθότι σε τέτοιες καταστάσεις ή και ακόμα δυσκολότερες - δεν αυταπατώμαι, υπάρχουν σίγουρα πιο σοβαρά και πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μας - συνειδητοποιεί κανείς ποιους ανθρώπους έχει πραγματικά κοντά του.. Με ανέχεστε τόσο καιρό.. Να είστε όλοι καλά.

SOME PEOPLE COME INTO YOUR LIFE FOR A REASON People come into your life for a reason, a season or a lifetime. When you know which one it is, you will know what to do for that person. When someone is in your life for a REASON, it is usually to meet a need you have expressed. They have come to assist you through a difficulty, to provide you with guidance and support, to aid you physically, emotionally or spiritually. They may seem like a godsend and they are. They are there for the reason you need them to be. Then, without any wrongdoing on your part or at an inconvenient time, this person will say or do something to bring the relationship to an end. Sometimes they die. Sometimes they walk away. Sometimes they act up and force you to take a stand. What we must realize is that our need has been met, our desire fulfilled, their work is done. The prayer you sent up has been answered and now it is time to move on.. Some people come into your life for a SEASON, because your turn has come...

Σήμερα με θυμήθηκε πολύς κόσμος. Με θυμήθηκε ένας γνωστός που είχαμε καιρό να μιλήσουμε, με θυμήθηκαν 2 πρώην μου. Όλοι, με τον τρόπο του ο καθένας, ήταν σχετικά φιλικοί, καλοπροαίρετοι, με άλλα λόγια ένα "γεια" έρμο, το είπαν τουλάχιστον. Δυστυχώς όμως, υπήρξε ένα άτομο σήμερα, ένα άτομο από το παρελθόν, ένα άτομο που κάποτε είχε την τιμή, ναι την τιμή, να το θεωρώ τον καλύτερό μου φίλο, τον αδερφό μου, τον άνθρωπο που μοιραζόμουν τα πάντα γιατί το θεωρούσα μέλος της οικογένειάς μου. Τίτλος που δεν πιστεύω να απονεμηθεί ξανά σε κάποιον. Νόμιζα, νόμιζα , ότι το ήξερα... Τελικά έμαθα πολύ καλύτερα άλλους ανθρώπους που τους γνώριζα για πολύ λιγότερο στη ζωή μου απ' ότι αυτόν. Ίσως γιατί ήμουν και ήταν ανώριμος. Ίσως γιατί καθώς ωρίμασε, άλλαξε και αλλοτριώθηκε. Ίσως, ίσως.. Αυτό το άτομο, αυτός ο "φίλος" για 11 ολόκληρα χρόνια, από το τέλος της παιδικής ηλικίας μέχρι την αρχή της πρώτης ωριμότητας, χαιρέτησε τη φίλη που ήταν δίπλα μου, επιδεικτικά και με τουπέ χω...

Όταν βρίσκεις αυτή την υπέροχη φατσούλα στην οθόνη σου από κάποιον που σε σκέφτηκε ξυπνώντας. Και τι μαλάκας είναι κάποιος που του λες καλημέρα με την καλύτερη διάθεση και του στέλνεις φιλάκια ενώ αυτός σου λέει "Χαλάρωσε", μέσα στην ομοφοβικότητα και την πικρίλα... Βρε ουστ

...θα είχα πάει τουλάχιστον στο νοσοκομείο μέχρι τώρα... Από τη Πέμπτη είμαι με ψηλό πυρετό, κρεβατωμένος συνέχεια, χωρίς να μπορώ να κουνηθώ και με συμπτώματα που δεν μου αρέσουν..

και φοράω το μεγαλύτερο χαμόγελο EVER. Αν μπορέσω και κλείσω μήνα ήρεμος, θα είμαι τρισευτυχισμένος. Listening to: Τι σου 'κανα και πίνεις Αφιερωμένο στον Κοκό.

Με το που άνοιξα τις κουρτίνες σήμερα αντίκρισα το συγκεκριμένο θέαμα. Το χιόνι είχε ρίξει την τέντα στο βάθος αριστερά. Δεν με πτόησε όμως. Είδα το " The Queen ", το οποίο μου άρεσε ιδιαιτέρως θα έλεγα, με την ερμηνεία της Helen Mirren, η οποία εμφανίζει όλο το Βρετανικό φλεύγμα και την πρωτοκολαρχία της βασιλικής οικογένειας της Μεγάλης Βρετανίας με τον χυμό μου. Αφού πήγα και στη γειτόνισσα για κανένα τέταρτο, γύρισα σπίτι και άρχισα να διαβάζω. Παραγωγικότατο το διάβασμα σήμερα θα έλεγα. Το μεσημέρι, ριμαδοέφαγα βλέποντας το καινούριο επεισόδιο Singles και είπα να πάω στη βιβλιοθήκη για διάβασμα. Λίγο πριν φύγω, η ιδιοκτήτρια του διπλανού διαμερίσματος, την οποία βοήθησα κατά ένα περίεργο τρόπο να ηρεμήσει, με μια περιπέτεια που εκτυλίχθηκε τις τελευταίες ημέρες, έφερε ένα πιάτο πολέντα νοστιμότατο, ζεστό, πασπαλισμένο με παρμεζάνα, με κομματάκια λουκάνικο από πάνω(τα οποία λείπουν στη φωτογραφία καθότι εφαγώθησαν). Πήγα λοιπόν στη βιβλιοθήκη, διάβασα καλά καλά, ήπια 1-2...