Ανήλικος

Εσύ που ενθουσιάζεσαι εύκολα στη ζωή σου. Εσύ που αντικαθιστάς ανθρώπους στην καθημερινότητά σου κατά το δοκούν. Εσύ που ξέρεις μόνο να παίρνεις βολικά, χωρίς να πιεστείς έστω και μια στιγμή να επιστρέψεις πίσω κάτι. Σ' εσένα μιλάω. Σ΄εσένα που πρέπει πρώτα να μάθεις τι σημαίνει συναίσθημα βαθύ.  Σ' εσένα που πρέπει πρώτα να καταλάβεις ότι η ζωή σου θα χαραχτεί από μοναξιά. Σ' εσένα που δεν πρόσεξες και έδωσες άφεση σ' αυτούς που σε έμπλεξαν. Σ' εσένα μάτια μου. Σ' εσένα ψυχή μου. Κάτω από τις Περσείδες σου έδωσα την ψυχή μου. Γκρέμισα τα τείχη μου που είχα χτίσει χρόνια τώρα.  Θρύψαλα τα έκανα για το χαμόγελό σου. Δεν μας προσέχει πάντα φύλακας Άγγελος... Μόνοι μας είμαστε και μόνοι πορευόμαστε. Κι αν τύχει και βρεθεί άνθρωπος να μας φροντίσει, ένα να θυμάσαι: Μην τον πετάξεις ποτέ σαν τσαλακωμένο σκουπιδάκι. Γιατί νοιάστηκε, χωρίς να παίρνει τίποτα.  Γιατί πείστηκε πως ξεχώρισε κάτι ανάμεσα σε ξερά στάχυα και πράσινα βρ...

[…] Το αρχείο του δημαρχείου ήταν στο υπόγειο του κτιρίου της λεωφόρου Δημοκρατίας. «Καλημέρα» «Πώς θα μπορούσα να σας βοηθήσω; Για φοιτητής μου μοιάζετε, εργασία;» Ο Μάρκος παρόλο που ήταν 35, είχε κληρονομήσει το κύτταρο της γιαγιάς του. Δεν έδειχνε την πραγματική του ηλικία. Μικροκαμωμένος και χαμογελαστός, ο Μάρκος έδινε την εντύπωση νεαρού στα είκοσί του που είχε μπει για να πάρει πληροφορίες. «Όχι, αλλά κι εγώ μια έρευνα κάνω. Ή μάλλον όχι ακριβώς, θα σας εξηγήσω», είπε ο Μάρκος μαγκωμένος χωρίς να ξέρει πώς να ζητήσει βοήθεια για κάτι που δεν ήξερε παρά μονάχα έναν αριθμό. «Έχω στα χέρια μου έναν αριθμό και μια λέξη. Δεν ξέρω τι να σας ζητήσω. Τα βρήκα σε ένα παλιό κειμήλιο της οικογένειάς μου και θεωρώ πως εδώ είναι ένα καλό μέρος να ξεκινήσω την αναζήτηση της σημασίας τους. Πασαλίκι και 0328. Δεν ξέρω αν μπορεί να σας πει κάτι αυτό. «Μα το Πασαλίκι γκρεμίστηκε το ‘67» «Και πολύ πιθανό να μιλάμε για πολύ πριν το ΄67, ο πίνακας ήταν της προγιαγιάς μου.» «Δηλ...

«Πόση σκόνη μπορεί να έχει επάνω της μια κορνίζα;» αναρωτήθηκε ο Μάρκος σφουγγίζοντας το πλαίσιο του πίνακα με την άμαξα που τρέχει σε κάποια Ρωσική στέπα, με το καθαρό λευκό πανί. Το σπίτι είχε μείνει κλειστό από το θάνατο της γιαγιάς. Δεν είχε προλάβει να το συγυρίσει. Τώρα όμως είχε φτάσει καλοκαίρι και για το παραθαλάσσιο σπίτι της γιαγιάς, εκεί κάπου ανάμεσα στη διαδρομή από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τη Νέα Χιλή, είχε φτάσει η στιγμή να καθαριστεί, να βαφτεί και να ετοιμαστεί ώστε να ξυπνήσουν και πάλι οι χαρούμενες και ζωντανές φωνές στην αυλή των παιδικών του χρόνων. Ο πίνακας που απεικόνιζε μια πρασινωπή άμαξα με δυο επιβάτες και δυο άλογα, που απαντούσαν νευρικά στις στράκες του μαστίγιου, ήταν πάντα εκεί. Από τότε που θυμόταν τον εαυτό του να έρχεται στο σπίτι της γιαγιάς για να περάσει τις καλοκαιρινές διακοπές του. Και πάντα αναρωτιόταν τι ήθελε ένα χειμερινό τοπίο σε ένα καθαρά καλοκαιρινό σπίτι. «Γιατί είναι χειμώνας στον πίνακα γιαγιά;» συνήθιζε να ρωτάει ο Μά...

Είμαι τόσο μουδιασμένος. Και τι είναι ο θάνατος; Επιστροφή στην ύλη; Δεν υπήρξες παρά μόνο στη μνήμη των άλλων. Τι αφήνεις πίσω; Εσένα, όχι. Αφήνεις έργο; Αναμνήσεις αφήνεις. Λέξεις και φράσεις. Γεύσεις και μυρωδιές. Αγάπη. Κι όσο πιο ζωντανός και δυνατός ήσουν στη ζωή, τόσο πιο δυνατές και ανεξίτηλες οι αναμνήσεις. Και πώς ζει κανείς με αυτές; Μαθαίνει; Κι αν μάθει τι; Η μοναξιά, ζωντανός θάνατος είναι. Στην καλύτερη γιαγιά του κόσμου.

Στο λιβάδι φυτρώνει ένα περίεργο χόρτο. Η πρωινή δροσιά από τα φύλλα του, δημιουργεί νήματα νερού και ο ποταμός της έμπνευσης ξεκινάει... Ένας κινηματογραφιστής. Ένας χορευτής. Ένα ζωηρό χαμόγελο γεμάτο λουλούδια και φύση. Δεν θα ξεχάσω τον πρωινό καφέ κάτω από ένα συννεφιασμένο ουρανό.  Τη βόλτα κάτω από τις αψίδες του υδραγωγείου και τα πρώτα χαμόγελα. Την πασχαλίτσα που δεν ήξερε κανείς μας να εξηγήσει στον άλλον. Ούτε το βράδυ μπροστά από μια πίτσα και με φωνές τριγύρω μας να παρατηρούμε τον κόσμο. Τις ατέρμονες βόλτες στη νυχτερινή Ρώμη και τη βραδιά στο θέατρο.  Ένα τετράδιο με ένα πύργο του Άιφελ μπροστά και μέσα εμπειρία. Δεν θα ξεχάσω την αμήχανη βραδιά με τα βίντεο. Κουρασμένοι και οι δυο. Τις κινηματογραφικές ανησυχίες και τη μικρού μήκους ταινία που θύμιζε Αντονιόνι.  Θα θυμάμαι για πάντα το γλυκό χαμόγελο πριν τον ύπνο. Τα μάτια που έλαμπαν σε κάθε στιγμή. Που έχουν δει κάθε γωνιά της Λατινικής Αμερικής και που τώρα εξερευνούν τ...

Χάραξε. Η πρωινή αύρα ξυρίζει το όριο της θάλασσας με τον ουρανό. Τρεις αγουροξυπνημένοι γλάροι τολμούν να αγγίξουν τους τρεις στύλους ενός κατεστραμμένου από τη μανία των κυμάτων προβλήτα. Ο τοξότης είχε χαθεί εδώ και ώρα και το φέγγος του ήλιου ολοένα και κέρδιζε έδαφος από τη σκιά της γης. Τα δάκρυα στα μάγουλά του, ρυάκια. Η μυρωδιά του θαλασσινού αέρα, μόνο ένα πράγμα θύμιζε. Αυτόν. Τη βόλτα στην παραλία, νύχτα καλοκαιριού. Την αγκαλιά στο κρεβάτι εκείνον τον Ιούνη με το ταξίδι το μεγάλο. Τη βραδιά που μαζί χαθήκανε στα στενά δρομάκια της Σπερλόνγκα. Τη χαρά που είχε όταν σαν παιδάκι, εξιστορούσε τη παλιά ζωή του. Νομίζοντας ότι αυτή ήταν καινούρια. Μνήμες που στο μυαλό του, δεν καταγράφονταν ποτέ. Η καρδιά όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Το μέρος της ψυχής που φωλιάζει εκεί μέσα, εκεί που οι πληγές επουλώνονται μόνο με ουλές, δε λησμονεί στιγμές και αξίες. Και δεν αφήνει να ξεφύγουν μέσα από τα χέρια σου καρδιές που κάνουν τη δική σου να συντονίζεται σε ρυθμό διθυράμβου. Τα ...

Η πόρτα του δωματίου έκλεισε απότομα από τον αέρα. Αφού σιγουρεύτηκε πως όντως ήταν από το ρεύμα που γινόταν απ- τις χαραμάδες των ξύλινων κουφωμάτων, ξανακάθισε στην καρέκλα του γραφείου που έτριζε. Ο αέρας έξω έτρεχε ανάμεσα στα γυμνά κλαδιά των δέντρων του δρόμου. Τα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια στα απέναντι μπαλκόνια, κυμάτιζαν ρυθμικά με τις ριπές του ανέμου.  Και αυτός. Πνιγμένος στην απογοήτευση. Στη μοναξιά. Τριγυρισμένος από τύψεις κάθε είδους. Πνιγμένος από την ίδια του τη ζωή. Τι κρίμα να μην έχει λίγο αλκοόλ απόψε στο σπίτι. Βοηθάει κι αυτό. Εφήμερη λύση στην πλάνη που ζει. Κάθε που νυχτώνει, το βάρος στο στήθος αλαφρώνει. Σαν η νύχτα να παίρνει από πάνω του το βάρος της ευθύνης. Σαν να ρίχνει την κουρτίνα της να κρύψει τα άγχη της μέρας. Των ημερών. Του χρόνου.  Ένα αυτοκίνητο περνάει. Και μετά πάλι σιωπή. Το πληκτρολόγιο μουσικά και άρυθμα, ακούγεται φτωχό. Τηλεφώνημα. Άδειο και μουντό. Ένας έρωτας που κάποτε έκαιγε τώρα πια παραπαίει.  Η αγάπη λένε, είναι ...

Το στόμα του είχε πια μια μόνιμη γεύση πικρού και ψαρίλας. Όσο μπορούσε να τη γευτεί δηλαδή, καθώς η αφυδάτωση εκτός από την αδυναμία και μερικές παραισθήσεις, του είχε αφαιρέσει κα μέρος της γεύσης. Οι δυο κουταλιές τόνο κάθε δεύτερη μέρα παρόλο που ήταν απαραίτητες, κατέβαιναν με δυσκολία στον οισοφάγο. Τις μασούσε σιγά σιγά, όπως όλοι, για να κρατήσει περισσότερη ώρα η ψευδαίσθηση του γεύματος. Είχαν περάσει μόλις οχτώ μέρες από την κατάρρευση του τούνελ που τους ένωνε με την επιφάνεια. Αναγκάστηκαν να καταφύγουν, τριαντατρείς μεταλλωρύχοι, στο προβλεπόμενο χώρο επιβίωσης σε περίπτωση ατυχήματος, όχι μεγαλύτερο από ένα υπνοδωμάτιο. Τα εφόδια βέβαια, ήταν μόνο για δυο ημέρες και για τριανταπέντε άτομα. Αυτοί, τριαντατρείς, αναγκάστηκαν να φτάσουν στα όρια των αντοχών τους, ελπίζοντας κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, κάθε ώρα, πως θα τους έψαχναν, θα τους ανακάλυπταν, θα τους έσωζαν. Με την καθοδήγηση του Χόρχε, του επικεφαλής της βάρδιας που εγκλωβίστηκε στα έγκατα του βουνού, οι μερίδες ήτ...

Το αυτοκίνητο έστριψε μπροστά στην είσοδο με τον εξηντάχρονο φρουρό. Ο κίτρινος φάρος πάνω απ' την καγκελόπορτα άρχισε να αναβοσβήνει και ο πατέρας χαιρέτησε τυπικά τον Γκουίντο, που φρουρούσε την πύλη του οικισμού για πάνω από τριάντα χρόνια και που μονίμως απέπνεε μια μυρωδιά ουίσκι. Το αυτοκίνητο σύρθηκε για ακόμα εκατό περίπου μέτρα, φορτωμένο με την πραμάτεια του καλοκαιριού. Είχαν φροντίσει πριν την άφιξή τους στην Terracina να περάσουν από τα κοντινά μαγαζιά, για να αγοράσουν τα απαραίτητα εφόδια. Τρόφιμα κυρίως, ζυμαρικά, σάλτσες, λίγο κρέας, μοτσαρέλες και κάποια βασικά λαχανικά. Το σπίτι ήταν κλειστό απ' το προηγούμενο καλοκαίρι, αλλά μερικά βασικά πράγματα τα διέθετε. Το αυτοκίνητο είχε γονατίσει βέβαια και από το βάρος διάφορων ειδών κήπου και εξοχής, αγορασμένα με θρησκευτική ευλάβεια και άκρατη αναποφασιστικότητα λίγες εβδομάδες πριν. Δεμένα όλα με σχοινιά πάνω, στη σχάρα του αυτοκινήτου, τους έκανε να φαίνονται ότι μετακομίζουν, όχι ότι πήγαιναν στο σπίτι της γι...

Το κλάμα του μωρού τυμπάνιζε στ' αυτιά της. Η ζέστη αφόρητη και ο ιδρώτας της προκαλούσε ένα αίσθημα δυσφορίας. Από το πρωί σήμερα έτρεχε. Το μωρό, οι δουλειές του σπιτιού, το πεζοδρόμιο που μάζευε όλη τη σκόνη του δρόμου και κάθε μέρα το σκούπιζε για να μην την κακοχαρακτηρίσει η γειτονιά, την είχαν κουράσει. Ο καλοκαιρινός ήλιος κρυβόταν πίσω από την δάφνη που κάποιος δήμαρχος είχε φυτέψει μπροστά απ' το σπίτι τους. Η Νάντια σηκώθηκε από το κρεβάτι, άφησε τον Γιώργο να κοιμάται ανάσκελα, σε μια στάση δίκην ελεύθερου ανοιχτής θαλάσσης και πήγε προς το σαλόνι. Η κούνια του μωρού εμπόδιζε το στενό διάδρομο που άφηνε ο καναπές. Το σπίτι μικρό και τα έπιπλα, έξυπνα και πρακτικά τοποθετημένα, χωρίς χώρο για υπερβολές. Μια μικρή τηλεόραση στην πέρα άκρη του τραπεζιού, ο καναπές και το τραπεζάκι σχεδόν στη μέση και η κούνια του μωρού να ακουμπάει στον τοίχο δίπλα απ' το καλοριφέρ. Η πορτούλα του λιλιπούτειου μπαλκονιού, ανάμεσα στο τραπέζι και το τραπεζάκι άφηνε που και που λίγο...

Έξω ο ήλιος έλαμπε. Κυριακή του Δεκέμβρη και οι γονείς είχαν ήδη συνεννοηθεί με φίλους για κάποια ταβέρνα. Ο μικρός Αλέξης θα πήγαινε πάλι μαζί τους. Άλλωστε αυτές ήταν οι τελευταίες φορές που θα πήγαινε μαζί τους. Μεγάλωνε. Σε λίγο θα άρχιζε το άγχος για τις εξετάσεις και για το πανεπιστήμιο. Αυτές, ίσως να ήταν λίγες απ' τις εικόνες που θα κουβαλούσε μαζί του μια ζωή. Στιγμές της εφηβείας μέσα στην οικογένεια. Όνειρα, αγωνία κι άγχος, ήταν ακόμη μακριά. Αλλά πλησίαζαν απειλητικά. Ένοιωθε σαν μονομάχος στην αρένα, λίγο πριν αφήσουν τα θηρία ελεύθερα να τον κατασπαράξουν. Ο ήλιος έλαμπε αλλά το κρύο ήταν τσουχτερό. Έτσι κάπως θα ήταν και το μέλλον του. Ο στόχος λαμπερός, αλλά τριγύρω του οι άνθρωποι κρύοι κι απρόσιτοι. Μέσα στο αυτοκίνητο έπαιζε Αλεξίου. Όπως και τις περισσότερες φορές μέσα στο αυτοκίνητο των γονιών του. Η διαδρομή μικρή. Δεν έμενε δα και σε καμιά τεράστια πόλη. Το ταβερνάκι κοντά στη θάλασσα. Πάλι ψάρια. Τα σιχαινόταν τα ψάρια. Δεν πείραζε όμως. Θα έτρωγε κάτι με ...

Γύρισε και είδε έναν καφέ λεκέ πάνω στα χαρτιά. Είχε να παραδώσει τον φάκελο σε τρεις ώρες και τώρα έπρεπε να ξανακάνει όλους τους υπολογισμούς απ' την αρχή. Παραμονές Χριστουγέννων και ο διευθυντής της, της είχε ξεκαθαρίσει ότι ήθελε άψογο τον φάκελο με την οικονομική μελέτη για το κολυμβητήριο που ήθελε να χτίσει ο δήμος. Την έπιασε πανικός. Κάθισε στο κουβούκλιό της και χώθηκε κάτω από τα χαρτιά. Αγόγγυστα. Όπως είχε συνηθίσει να κάνει πια τόσο καιρό με όλες τις ατυχίες της. Χωρίς σχέδια για τα Χριστούγεννα, με μόνη λύση να ξαναγίνει η "θεία Σάλυ" και να πάει στον αδερφό της φορτωμένη με δώρα, για άλλη μια βαρετή βραδιά στην οποία η Άλισον θα της μιλούσε για το πόσο καλά πήγαιναν στο σχολείο τα ανίψια της και θα κόμπαζε για την καινούρια της γούνα, ο Τσάρλς θα κάπνιζε την πίπα του αρειμανίως και θα το έπαιζε σωστός οικογενειάρχης και τα μικρά, η Γκρέις και ο Σαμ θα την ζάλιζαν με τις φωνές τους και με τις αθώες αφελείς ερωτήσεις τους. Είχε φτάσει τριανταπέντε χρονών κα...

Ακούστε διαβάζοντας by zero-project Ξύπνησε. Ξύπνησε κι είδε τον ήλιο να ρίχνει ζεστές ματιές μέσα από τις κλειστές κουρτίνες. Τέντωσε τα χέρια και πήρε 3 βαθιές ανάσες. Μαλλιά ανακατεμένα και καρδιά που χτυπούσε ρυθμικά, μ' έναν τόνο και μια χροιά μελαγχολίας. Η νύχτα είχε περάσει. Και μαζί μ' αυτή, κατάλαβε ότι πέρασε κι ένα μέρος απ' τη ζωή του. Απ' τη ζωή που δεν έζησε. Απ' τη ζωή που πιθανώς δεν θα ζήσει ποτέ. Κάθισε στο πλάι του κρεβατιού με τα πόδια να γαργαλάν το πάτωμα. Λες και δεν ήθελε να έρθει ακόμα σε επαφή με την πραγματικότητα. Λες και αν ακουμπούσε, το σύννεφο θα διαλυόταν και ο εαυτός του θα ήθελε να ξαναπάρει τον έλεγχο της σκέψης του. Θυμήθηκε ότι είχε ξεχάσει να πληρώσει το δωμάτιο αποβραδίς. Δεν έδινε δεκάρα. Δεν ήθελε να χαλάσει ακόμα τ' όνειρο. Η προηγούμενη νύχτα, όπως κάποιες απ' τις νύχτες που είχε περάσει σ' αυτό το πανδοχείο, ήταν στα πλαίσια μιας προσπάθειας, ενός στοιχήματος, μιας κόντρας με τις αδυναμίες του. Με τον εαυτό...

Ο φίλος με τη φίλη. Ο φίλος με το φίλο. Η φίλη με το φίλο. Δυο φίλοι. Δυο εραστές. Τα ζάρια της παρτίδας είναι πάντα δύο. Το χέρι που τα ρίχνει, ο εαυτός μας. Τι σημαίνει έρωτας; Τι φιλία και τι ανθρώπινη σχέση; Που χάνονται και που βρίσκονται και πάλι δυο άνθρωποι που μιλούν την ίδια γλώσσα, σε άλλη συχνότητα; Πότε πονάς περισσότερο; Όταν δίνεσαι ολοκληρωτικά ή όταν έχεις τη ζωή σου εικονοστάσι, λατρεύοντας έναν άγνωστο Θεό, που εσύ έχεις κατονομάσει ευτυχία; Αδύνατον να απαντηθεί έστω και ένα από τα παραπάνω. Οι καταστάσεις, αυτές οι απροσδιόριστες και ασυνάρτητες καταστάσεις, οδηγούν τα βήματα και τις αντιδράσεις μας σε άγνωστα μονοπάτια. Σε διαδρόμους ξενοδοχείων, με επώνυμα δωμάτια. Από 'δώ, ο πόνος . Χρώματα γήινα. Μουντά. Θυμίζουν αίμα και λάσπη με δάκρυα δουλεμένα. Τα παραθυρόφυλλα κλειστά. Κι ο φωτοδότης ήλιος, παλεύει με το ύφασμα της κουρτίνας, να αγγίξει τον ακίνητο και πυκνό αέρα του δωματίου. Στ'αριστερά σας η θλίψη . Κρύα. Χωρίς θέρμανση. Με γυάλινες βεράντες και...

Ψυχική διαταραχή η οποία ευρίσκεται ανάμεσα στην μανία και τη κατάθλιψη. Η συμπτωματολογία μπορεί να χαρακτηρίζεται από εναλλαγές της διάθεσης που θυμίζουν διπολική διαταραχή. Διαγνωστικά Συμπτώματα: Υπερβολική χαρά, ψυχική ανάταση, ταχυκαρδία, υπερίδρωση, υποφαγία αλλά και από ξαφνικά ξεσπάσματα κλαυθμού και οδυρμού. Παθογένεση: Η εμφάνιση στη πορεία της ζωής του ασθενούς, μιας καρδιάς η οποία χτυπάει με τον ίδιο ρυθμό, με το ίδιο τέμπο, με την ίδια μελωδία. Ενός ανθρώπου που εκπέμπει στο ίδιο μήκος κύματος με τον ασθενή. Μιας ψυχής που ο ασθενής κλαίει όταν κλαίει και χαίρεται όταν χαμογελάει. Τελευταίες έρευνες έδειξαν ότι δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη διαδικασία παθογένεσης. Επιδημιολογικά δεδομένα : Αδύνατον να αναφερθούν λόγω πολυπλοκότητας των συναισθημάτων