Ανήλικος

Όταν η μαγεία γίνεται μουσική. Όταν το πάλκο φωτίζεται χωρίς προβολείς. Ο Luca Longobardi μαζί με τη Momo τριγυρίζουν στα θέατρα της Ρώμης.

Τραγούδι του Angelo Branduardi. Πανέμορφο, απλό, θα μου θυμίζει πάντα το αποψινό θεατρικό πάνω στον Pasolini. Όχι για τόσο για το κείμενο, όσο για την εξαίσια, απόλυτα σουρεαλιστική και απίθανα συμβολική σκηνοθεσία του.

Στο σύνολό της ωραία παράσταση. Παραδόξως κοντά στο αρχικό κείμενο, η μετάφραση της Μαριαλένας Κωτσάκη. Με αρκετά ευφυολογήματα και στιγμές έξυπνων σκηνοθετικών τρικ του Θοδωρή Αθερίδη, η παράσταση κυλάει ευχάριστα, με το πρώτο μισάωρο να κατακλύζεται από τον μονόλογο της Ελένης - Καρύδη η οποία αν και εντυπωσιακότατη, παρόλο που δεν την έχω ξαναδεί από κοντά, νομίζω πως θα μπορούσε να δώσει έναν καλύτερο εαυτό από τον χθεσινό. Συμμετείχαν ακόμη οι Γιάννης Βούρος, Γιώργος Καπουτζίδης, Γιώργος Κορμανός, Θανάσης Αλευράς, Ανδρέας Νάτσιος, Νατάσα Κοτσοβού καθώς και δέκα ακόμη ηθοποιοί που αποτελούν το χορό των Σπαρτιατισσών γυναικών. Τα σκηνικά - κοστούμια - που ήταν άκρως πρωτότυπα και έξυπνα - είχε αναλάβει ο Μανόλης Παντελιδάκης, τη μουσική ο Γιώργης Χριστοδούλου, τις χορογραφίες η Μάρθα Κλούκινα και το φωτισμό ο Λευτέρης Παυλόπουλος. Τα ΣΥΝ (+): Οι χορογραφίες και τα τραγούδια. Η στιγμή της αναγνώρισης Ελένης - Μενέλαου. Η είσοδος του Καπουτζίδη - Θεονόη. Η γρια θυρωρός. Δε ξέρω αν βλ...