Ανήλικος

Κι όταν σαλπάρω μαζί με το μπουκάλι ουίσκι αγκαλιά, - μόνο να με ζεσταίνει μέσα στην αστερόσκονη - ένα dubstep κομμάτι να μου παίζεις και να χαμογελάς Γιατί η ζωή που έφυγε, που χάνεις, είναι λίγη, κι η μοναξιά, απέραντη. Σ' εσένα αφήνω να διαλέξεις ποια θα μοιρολογίσεις.

Δείτε στη διπλανή στήλη.

Πολλά άρχισαν να λέγονται σε διάφορα social media, για το θάνατο της Amy Winehouse . Πως "ξεχάσαμε" ξαφνικά το Όσλο, ειρωνικά σχόλια για το πόσο "αναπάντεχος" ήταν ο θάνατός της και άλλες λοιπές σαχλαμάρες. Σαν να της άξιζε ο θάνατος. Σαν να μην ήταν κι αυτή μια ψυχή, όπως οι εκατοντάδες ψυχές που γυρίζουν στα σοκάκια του κέντρου της Αθήνας, αλλά και των άλλων πόλεων της Ελλάδας, του κόσμου ολόκληρου, ζαλισμένοι και εξουθενωμένοι από την ίδια τους την ψυχή. Γιατί είναι λοιπόν αυτά τα σχόλια κακεντρεχή και κακόψυχα; Τι κάνει την Amy Winehouse πιο σημαντική ώστε να έχει ο θάνατός της, που πιθανώς να προήλθε από τις διάφορες ουσίες που κατά καιρούς χρησιμοποιούσε; Ποια η διαφορά της από τον Κώστα, την Αφροδίτη, τον Ηλία και το Δημήτρη της Ομόνοιας; Καμία . Ούτε τα λεφτά, ούτε η δόξα, ούτε η φήμη, ούτε οι ευκαιρίες. Τοξικοεξαρτημένοι υπάρχουν σε όλες τις συνομοταξίες. Σε όλες τις κάστες. Δεν είναι το χρήμα που το καθορίζει. Ούτε η δόξα, ούτε οι ευκαιρίες. Η δια...

Και δε μου αρέσουν τα musical...Τρομερή φωνή, πολύ κλάμα

Τι περίεργο καλοκαίρι. Τι γεμάτο. Ποιές πεταλούδες πράσινες, κόκκινες και κίτρινες πετάνε ακόμα γύρω απ' το ηλιοκαμμένο μου κεφάλι; Πόσο μπορεί να με αγαπάει κάποιος εκεί ψηλά; Πόσο ερωτευμένος μπορώ να είμαι; Πόσο ευλογημένος είμαι από φίλους; Ποιόν να ευχαριστήσω για όλα αυτά; Σήμερα θα σταθώ σε ένα απ' τα δώρα που έλαβα για τα γενέθλιά μου. Το album A Mediterranean Odyssey της Loreena McKennitt σε Limited Edition. Στις 24 Ιουνίου 2009, ο αγαπημένος μου με πήγε να παρακολουθήσω μια μοναδική, και πρώτη μου, συναυλία στην Ταορμίνα της Σικελίας, της Loreena McKennitt. Μαγικές στιγμές. Φέτος, ένα από τα δώρα γενεθλίων από μέρους του ήταν το ηχογραφημένο κατά την περιοδεία της Loreena cd. Η αίσθηση να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα στις φωτογραφίες ενός άλμπουμ με τόσο μαγική μουσική, με τόσο υπέροχα τοπία, με τόσο σημαντικές για εμάς στιγμές, μου φέρνει μόνο δάκρυα στα μάτια. Δάκρυα ανάτασης, γεύση καραμέλας, άρωμα λουκουμιού, και αίσθηση υγρασίας. Η σκέψη ότι φέτος πέρασα μι...

Μαγικός χθες ο Αλκίνοος στην Ξάνθη. Αξίζει να σημειωθεί ότι έπαιξε αφιλοκερδώς, παρόλο που είχε αναβληθεί η πρώτη συναυλία λόγω κακοκαιρίας, ένα μήνα πριν και παρόλο που την ίδια νύχτα έφυγε για Χαλκιδική όπου έπαιζε την άλλη μέρα. Και πάλι ΜΠΡΑΒΟ

Το αυτοκίνητο έστριψε μπροστά στην είσοδο με τον εξηντάχρονο φρουρό. Ο κίτρινος φάρος πάνω απ' την καγκελόπορτα άρχισε να αναβοσβήνει και ο πατέρας χαιρέτησε τυπικά τον Γκουίντο, που φρουρούσε την πύλη του οικισμού για πάνω από τριάντα χρόνια και που μονίμως απέπνεε μια μυρωδιά ουίσκι. Το αυτοκίνητο σύρθηκε για ακόμα εκατό περίπου μέτρα, φορτωμένο με την πραμάτεια του καλοκαιριού. Είχαν φροντίσει πριν την άφιξή τους στην Terracina να περάσουν από τα κοντινά μαγαζιά, για να αγοράσουν τα απαραίτητα εφόδια. Τρόφιμα κυρίως, ζυμαρικά, σάλτσες, λίγο κρέας, μοτσαρέλες και κάποια βασικά λαχανικά. Το σπίτι ήταν κλειστό απ' το προηγούμενο καλοκαίρι, αλλά μερικά βασικά πράγματα τα διέθετε. Το αυτοκίνητο είχε γονατίσει βέβαια και από το βάρος διάφορων ειδών κήπου και εξοχής, αγορασμένα με θρησκευτική ευλάβεια και άκρατη αναποφασιστικότητα λίγες εβδομάδες πριν. Δεμένα όλα με σχοινιά πάνω, στη σχάρα του αυτοκινήτου, τους έκανε να φαίνονται ότι μετακομίζουν, όχι ότι πήγαιναν στο σπίτι της γι...

Άχου το...

Τραγούδι του Angelo Branduardi. Πανέμορφο, απλό, θα μου θυμίζει πάντα το αποψινό θεατρικό πάνω στον Pasolini. Όχι για τόσο για το κείμενο, όσο για την εξαίσια, απόλυτα σουρεαλιστική και απίθανα συμβολική σκηνοθεσία του.

Τα δάκρυα που κύλησαν στα ρόδινα μάγουλ α Το ρυάκι που γίνεται χείμαρρο ς Το γλυκό φιλί στο στόμ α Ένα χαμόγελ ο Η ζήλι α Η παρεξήγησ η Η σπάνια συντροφι ά Το μοναδικό της κάθε στιγμή ς Το τραγούδι που άκουσες στο ραδιόφων ο Μια αρρώστια που δεν γειάνε ι Τα ψηλά και τα χαμηλ ά Το γέλι ο Το "χύμ α" Τα σκαμπανεβάσματ α Αγάπη είναι Τα " χωρίζω " των νεύρων και τα " σ'αγαπώ " μετά από δυο στίχους του Κότσιρα

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Δεν τον αντέχω το Σεπτέμβρη... Κορμί που θέλει να κουρνιάσει. Το απρόβλεπτο που πάντα δοκιμάζει την γαλήνη, της απλανούς ψυχής μου. Δεν τον αντέχω το Σεπτέμβρη, Καφετιά αλλαγή, φύλλα καλοκαιριού κιτρινισμένα, φέρνουν μαζί τους άρωμα πικραμύγδαλου. Πιο πικρού, πιο νεκρού, σαν κλωναριές του πλάτανου, στη μέση του χειμώνα. Δεν τον αντέχω το Σεπτέμβρη , Η μέρα κλαίει τη δύναμη που ο ήλιος, ζωοδότης, είχε δώσει. Τα στιβαρά ερίφια, σύννεφα γκρίζα τ'ουρανού, στρεβλώνουν αδιατάρακτα τα χρώματα της Γαίας. Δεν τον αντέχω το Σεπτέμβρη , Ο χρόνος παίρνει έναν ρυθμό αλλιώτικο, ρυθμό βαρύ και σκοτεινό, θρηνώντας μέρες φωτεινές, φουρτουνιασμένες. Σαν να μην ήρθανε ποτέ. Πέπλο βαρύ, σκοτάδι... Δεν τον αντέχω το Σεπτέμβρη , Μαζί, οι ώρες, κλίμακες ελάσσωνες. Όλα βουνό. Φαράγγι απροσπέλαστο οι αναποδιές. Παραφωνία. Δεν τον αντέχω, το Σεπτέμβρη .

Επέστρεψα λοιπόν στην Ιταλία, με έναν ανανεωμένο αέρα, αλλά και ίδιο ταυτόχρονα. Πιθανώς το "ίδιο" να οφείλεται στο γεγονός ότι ένοιωσα πως γύρισα σπίτι μου, παρόλο που πάντα πίστευα και πιστεύω ότι το σπίτι μου είναι εκεί που νοιώθω να δίνω και να παίρνω αγάπη. Είδα φίλους, είδα μακρινούς φίλους που έφτασαν μέχρι τον βορρά για να βρεθούμε και να περάσουμε έστω και μια μέρα μαζί, γέλασα, έφαγα σαν το ζώον/βόδι/μοσχάρι/καταβόθρα και άλλα ευγενή, χαλάρωσα αρκετά, έκανα τη μελέτη μου για κάτι ξεναγήσεις που δεν εμφανίστηκαν ακόμη, πέρασα ένα άλφα βήτα ρεκτιφιέ, και γύρισα πίσω. Ο γλυκός μου με περίμενε στο αεροδρόμιο με ένα χαμόγελο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά και την προηγούμενη φορά που με περίμενε, ήμουν χλιαρός στην πρώτη συνάντηση. Το είχα αποδώσει στο σεισμό τότε. Μετά από 10 λεπτά φυσικά όλα καλά και άγια, αλλά δεν ξέρω για ποιο λόγο συμβαίνει το γεγονός. Με πήγε σπίτι του, καθότι έλειπαν οι δικοί του. Έβγαλα ούζα, καφέδες, μπρίκια και άλλα λοιπά καλούδια που του έφερα και τα π...

Περίεργη χρονιά φέτος. Σεισμοί, ανακατατάξεις, ταξίδια, αγάπη. Όλα τα είχε. Η ζωή τελικά για άλλη μια φορά μου απέδειξε πως είναι απρόβλεπτη. Η ζωή για άλλη μια φορά μου απέδειξε πως πρέπει να τη ζήσεις για να την γευτείς. Σαν να έχεις πάθος με τη σοκολάτα και η τούρτα που έχεις μπροστά σου είναι άσπρη. Αν δεν την δοκιμάσεις, μπορεί να μην βρεις ποτέ την καρδιά της. Την καρδιά σου. Την καρδιά του... Σήμερα, το μέλλον δεν με φοβίζει τόσο όσο παλιά. Σήμερα η μέρα θα είναι σαν τις άλλες. Σήμερα θα βάλω άλλο ένα λιθαράκι πάνω στον ανήλικο που όλοι γνωρίσατε. Άλλη μια πινελιά του χρόνου θα χρωματίσει ίσως 2 τρίχες, μια ρυτίδα που καλό θα είναι να αργήσει λίγο ακόμα. Η αγάπη άργησε πολλές μέρες. Ήρθε όμως. Η ευτυχία δεν θα έρθει ποτέ. Κανείς δεν την κατακτά. Όλοι παίρνουμε το μερίδιό μας απ' αυτή. Και μπορώ να πω πως στα 27 μου πήρα ένα γερό μερίδιο. Χωρίς να με αφήσει ποτέ να ξεχάσω πως δεν έρχεται ποτέ μόνη. Είναι δίδυμη και αχώριστη με τον πόνο. Και σαν αδέρφια δεν μένει ποτέ κανένα α...

Rows of houses, all bearing down on me I can feel their blue hands touching me All these things into position All these things we'll one day swallow whole And fade out again and fade out This machine will, will not communicate These thoughts and the strain I am under Be a world child, form a circle Before we all go under And fade out again and fade out again Cracked eggs, dead birds Scream as they fight for life I can feel death, can see its beady eyes All these things into position All these things we'll one day swallow whole And fade out again and fade out again Immerse your soul in love IMMERSE YOUR SOUL IN LOVE

Παραμύθι-Ορφέας Περίδης Στίχοι: Ορφέας Περίδης Μουσική: Ορφέας Περίδης Πρώτη εκτέλεση: Ορφέας Περίδης Τον ήλιο το φεγγάρι τη θάλασσα ρωτάω μην την είδαν αντάμωσαν κι ο ήλιος μου απαντάει απ' το βουνό θα φέξω όλο τον κόσμο και θα τη βρω Μου λέει το φεγγάρι και μου γελά στης μάνας της κοιμάται την αγκαλιά εγώ θα την ξυπνήσω όταν τη δω εμένανε μ' ακούει σαν της μιλώ Κι η θάλασσα μου λέει απ' τα βάθη της εσύ θα 'σαι για πάντα η αγάπη της τα κύματα θα στείλω του ωκεανού να παν να της δροσίσουν καρδιά και νου Κι η θάλασσα μου λέει απ' τα βάθη της εσύ θα 'σαι για πάντα η αγάπη της εγώ όλα τα ενώνω να σε χαρώ τα δυο τα κάνω ένα γη κι ουρανό

Στον οποίο όλοι μερικές φορές βυθιζόμαστε...