Ανήλικος

Το big bang. Εκεί μέσα ζούμε. Εκεί θα πεθάνουμε. Κανένας χώρος. Κανένας τόπος. Κανένα τοπίο. Όλα χορδές που πάλλονται. Και μονάχα η μουσική τους αρμονία. Ο άνθρωπος, παράφωνος στο άπειρο. Ψίχουλο και τύχη. Ο πόνος είναι αβάσταχτος. Η μοναξιά απύθμενη. Πριν από σένα ήμουν καλά. Μετά από σένα ασυγκράτητα απογοητευμένος. Αν ποτέ υπήρχε ψυχή, τότε τα δάκρυά μου θα την είχαν λιώσει. Σήμερα χάλασε το φίλτρο του ενυδρείου. Κάποτε, τον Βαλεντίνο του '11, μου χάρισες μια γυάλα. Κι ένα πανέμορφο ψάρι. Που πήρε το όνομα του χαρακτήρα σου. Του χαρακτήρα που μέχρι σήμερα μου λείπει. Τόσο, που πονάνε οι αρθρώσεις της γλώσσας του μυαλού μου. Ούτε να γράψω δεν μπορώ. Σήμερα χάλασε το φίλτρο. Ένα από τα πράγματα που μας ένωναν. Άπειρες ώρες μαζί να ψάχνουμε για ψάρια. Για φυτά περίεργα και για τιμές οξύτητας. Και το ενυδρείο άδειασε. Θα πεταχτεί. Παρατημένο καθόταν μήνες τώρα. Τα φυτά μέσα ζούσαν ακόμα. Οι ρίζες το είχαν κυριεύσει. Αλλά το ενυδρείο θα πεταχτεί.Όχι γιατί δεν μπορώ να ...

Όταν κάνεις όση θυσία μπορείς να κάνεις για να βοηθήσεις, και δεν την εκτιμάνε, τότε κάτι πάει στραβά... Με παρακάλεσε να τον βοηθήσω να τελειώσει την υποχρέωσή του. Δεν βλεπόμαστε παρά μία φορά την εβδομάδα. Και πλέον μου την ακυρώνει και αυτή γιατί βάζει linux. Ποιόν κοροϊδεύει; για πόσο κορόιδο με περνάει; Δεν ντρέπεται; Πονάει...

Πώς είναι δυνατόν να μη νοιάζεσαι γι'αυτόν που αγαπάς...; Πώς;... Δεν ξέρω πώς... Δεν μπορώ αλλιώς...

...δεν αντέχω άλλο... Κουράστηκα. Με κούρασε. Δεν με ακούει. Τρώει το κεφάλι του. Τα σπασμένα τα πληρώνω κι εγώ. Ποιός ο λόγος να υποχωρώ; Φτάνει η αγάπη; Για τους άλλους συνεπής. Για μένα άμα λάχει. Με κούρασε. Δεν μπορώ να αρθρώσω λέξη. Μια σκέψη μου να πω τα ακούω. Ποιά είναι η αγάπη; Που είναι η αγάπη; Με κούρασε. Νομίζει ότι έχει δίκιο. Ξέρει ότι δεν έχει. Δεν παραδέχεται τίποτα. Κουράστηκα... και κλαίω..

... το μέγεθος της ευτυχίας που προκαλεί μια σχέση όταν πάει καλά, είναι ανάλογο με τον πόνο που προκαλεί όταν το πράγμα πηδιέται, την έχω μαμήσει και με το συμπάθιο κιόλας.

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Όσοι με γνωρίσατε μέσα από αυτή τη σελίδα, θα έχετε καταλάβει ότι δεν μου λείπει η ευχέρεια να εκφράζομαι με το γραπτό λόγο. Θα πρέπει να ξέρετε πως δεν συμβαίνει το ίδιο με τον προφορικό. Ίσως περνάω την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μου σε προσωπικό επίπεδο. Αυτή η φάση ξεκίνησε αργά. Χωρίς ενθουσιασμούς. Χωρίς επιπολαιότητες. Γεμάτο με στιγμές που δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Ή καλύτερα, γεμάτο με στιγμές που έβλεπα τον καλύτερο εαυτό μου να βγαίνει προς τα έξω. Όλα χάρη σ'αυτόν... Μερικές φορές είναι εύκολο να παρεξηγήσεις τις λέξεις και τα συναισθήματα που νιώθεις. Ιδίως πριν καταλάβεις την ιερότητα, την πληρότητα και το δέος που εμπεριέχουν. Δεν είμαι σίγουρος αν ο έρωτας και η αγάπη είναι διακριτά. Δεν ξέρω αν η αγάπη μπορεί να διαρκέσει με τον καιρό, χωρίς τον έρωτα. Δεν διανοούμαι πως μπορεί να υπάρξει έρωτας χωρίς αγάπη...πλέον. Κάπου είχα διαβάσει πως τα δάκρυα είναι τα συναισθήματα που μας πνίγουν και δεν μπορούμε πια να εκφράσουμε με λέξεις. Απόψε λοιπόν, αγάπη είν...

Ακόμα και τότε, αποκαλούνται Θεοί!