Ανήλικος

Πώς αλλάζουν τις λάμπες εκεί ψηλά; Και το θέατρο χάθηκε. Και τη θέση του πήρε ένας τεράστιος κήπος από λουλούδια,  κάτω απ'τον ουρανό,  με τ' αστέρια να τρεμοπαίζουν,  ροδαλά, θαμπά,  έξυπνα...

Εσύ που ενθουσιάζεσαι εύκολα στη ζωή σου. Εσύ που αντικαθιστάς ανθρώπους στην καθημερινότητά σου κατά το δοκούν. Εσύ που ξέρεις μόνο να παίρνεις βολικά, χωρίς να πιεστείς έστω και μια στιγμή να επιστρέψεις πίσω κάτι. Σ' εσένα μιλάω. Σ΄εσένα που πρέπει πρώτα να μάθεις τι σημαίνει συναίσθημα βαθύ.  Σ' εσένα που πρέπει πρώτα να καταλάβεις ότι η ζωή σου θα χαραχτεί από μοναξιά. Σ' εσένα που δεν πρόσεξες και έδωσες άφεση σ' αυτούς που σε έμπλεξαν. Σ' εσένα μάτια μου. Σ' εσένα ψυχή μου. Κάτω από τις Περσείδες σου έδωσα την ψυχή μου. Γκρέμισα τα τείχη μου που είχα χτίσει χρόνια τώρα.  Θρύψαλα τα έκανα για το χαμόγελό σου. Δεν μας προσέχει πάντα φύλακας Άγγελος... Μόνοι μας είμαστε και μόνοι πορευόμαστε. Κι αν τύχει και βρεθεί άνθρωπος να μας φροντίσει, ένα να θυμάσαι: Μην τον πετάξεις ποτέ σαν τσαλακωμένο σκουπιδάκι. Γιατί νοιάστηκε, χωρίς να παίρνει τίποτα.  Γιατί πείστηκε πως ξεχώρισε κάτι ανάμεσα σε ξερά στάχυα και πράσινα βρ...

Το μαζί ήταν ταξίδι με ξεναγό ψυχές. Στον κυκεώνα των ονείρων μας  λήθη υποσχόταν. Αξιοθέατο της μιας στιγμής. Στην επιφάνεια της θάλασσας εκεί που πλήθος οι αμέτοχες αγάπες πλέουν το μονοπλάνο έπεσε. Κρημνίστηκε στεντόρια. Μες τους αφρούς ο κινητήρας πνίγηκε.  Σαν τον λυγμό τα βράδια του Σαββάτου. Ωκεανός απέραντος. Οι επιλογές περίσσιες. Σεσηπές. Η αερογραμμή του "μόνος" αναχώρησε. Προορισμός, το σύμπαν. Το παράλληλο. Το ανύπαρκτο και το ιδεατό. Ταυτότητα δεν είχες.  Μεταχειρίζοντας τα "όχι" και τα "ναι" πιλότος νόμισες πως ήσουν. Και το ατύχημα, δυστύχημα.  Σωτήρες σε σεντόνια ξένα. Δεν θα σ' αντέξουν, θα σχιστούν. Σαν την καρδιά μου. Τη λέμβο περιμένω,  ψάχνοντας στο βυθό. Θα πεθάνω  με τ' όνομά σου δαγκωμένο στα χείλη μου.

Κάποτε, είχα μια καρδιά... Στης αποχής τον οίστρο, επί ουσίας, Το γνώθι με είχε φυλάξει. Το νήμα της καρδιάς κρατούσε σφιχτά. Ο ομφαλός δεμένος. Μωρό αγέννητο. Γέννα με δίχως πόνους. Για πόσο. Τα λόγια π...

Τριγύρω ανάσες ξένες, σώματα και δαίμονες του χτες, του ποτέ.. Ανδρείκελα χωρίς ουσία, μικρά και μονοσήμαντα, κόκκινα λουσμένα, θράσος. Πάθος και δειλία κόκκινο ντύθηκαν.. Το βλέμμα το άδειο, τρόμο αλαλάζει. . Η κόλαση, ζεστή και κόκκινη είναι. Φωλιά σου γίνηκε, θώκος που σου ανήκε. Εξ απαρχής. Γιατί, πώς αλλιώς.

the ever wanted form the most desired treasure the always longed for kiss the truthful feared leisure the real couple's bliss the dreaded peak of pressure Becoming one of his sadness has got no measure

Μνήμης Ιθάκη. Έρωτα μουράγιο. Αναμάρτητου λίθοι.

Χάραξε. Η πρωινή αύρα ξυρίζει το όριο της θάλασσας με τον ουρανό. Τρεις αγουροξυπνημένοι γλάροι τολμούν να αγγίξουν τους τρεις στύλους ενός κατεστραμμένου από τη μανία των κυμάτων προβλήτα. Ο τοξότης είχε χαθεί εδώ και ώρα και το φέγγος του ήλιου ολοένα και κέρδιζε έδαφος από τη σκιά της γης. Τα δάκρυα στα μάγουλά του, ρυάκια. Η μυρωδιά του θαλασσινού αέρα, μόνο ένα πράγμα θύμιζε. Αυτόν. Τη βόλτα στην παραλία, νύχτα καλοκαιριού. Την αγκαλιά στο κρεβάτι εκείνον τον Ιούνη με το ταξίδι το μεγάλο. Τη βραδιά που μαζί χαθήκανε στα στενά δρομάκια της Σπερλόνγκα. Τη χαρά που είχε όταν σαν παιδάκι, εξιστορούσε τη παλιά ζωή του. Νομίζοντας ότι αυτή ήταν καινούρια. Μνήμες που στο μυαλό του, δεν καταγράφονταν ποτέ. Η καρδιά όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Το μέρος της ψυχής που φωλιάζει εκεί μέσα, εκεί που οι πληγές επουλώνονται μόνο με ουλές, δε λησμονεί στιγμές και αξίες. Και δεν αφήνει να ξεφύγουν μέσα από τα χέρια σου καρδιές που κάνουν τη δική σου να συντονίζεται σε ρυθμό διθυράμβου. Τα ...

Κάποτε είχα πει ότι μου άρεσε το φυτό. Σε ανύποπτο χρόνο εμφανίστηκε δωράκι. Ψάχνω απεγνωσμένα ένα μυρμήγκι.

να ξυπνάς για νερό και να έρχεται να δει αν έπαθες τίποτα

Love Mug Originally uploaded by Anilikos Sweetest gift EVER Love you :*

Il primo, e tanti lo seguiranno Στον ερωτούλη μου

Τα δάκρυα που κύλησαν στα ρόδινα μάγουλ α Το ρυάκι που γίνεται χείμαρρο ς Το γλυκό φιλί στο στόμ α Ένα χαμόγελ ο Η ζήλι α Η παρεξήγησ η Η σπάνια συντροφι ά Το μοναδικό της κάθε στιγμή ς Το τραγούδι που άκουσες στο ραδιόφων ο Μια αρρώστια που δεν γειάνε ι Τα ψηλά και τα χαμηλ ά Το γέλι ο Το "χύμ α" Τα σκαμπανεβάσματ α Αγάπη είναι Τα " χωρίζω " των νεύρων και τα " σ'αγαπώ " μετά από δυο στίχους του Κότσιρα

Όσοι με γνωρίσατε μέσα από αυτή τη σελίδα, θα έχετε καταλάβει ότι δεν μου λείπει η ευχέρεια να εκφράζομαι με το γραπτό λόγο. Θα πρέπει να ξέρετε πως δεν συμβαίνει το ίδιο με τον προφορικό. Ίσως περνάω την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής μου σε προσωπικό επίπεδο. Αυτή η φάση ξεκίνησε αργά. Χωρίς ενθουσιασμούς. Χωρίς επιπολαιότητες. Γεμάτο με στιγμές που δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου. Ή καλύτερα, γεμάτο με στιγμές που έβλεπα τον καλύτερο εαυτό μου να βγαίνει προς τα έξω. Όλα χάρη σ'αυτόν... Μερικές φορές είναι εύκολο να παρεξηγήσεις τις λέξεις και τα συναισθήματα που νιώθεις. Ιδίως πριν καταλάβεις την ιερότητα, την πληρότητα και το δέος που εμπεριέχουν. Δεν είμαι σίγουρος αν ο έρωτας και η αγάπη είναι διακριτά. Δεν ξέρω αν η αγάπη μπορεί να διαρκέσει με τον καιρό, χωρίς τον έρωτα. Δεν διανοούμαι πως μπορεί να υπάρξει έρωτας χωρίς αγάπη...πλέον. Κάπου είχα διαβάσει πως τα δάκρυα είναι τα συναισθήματα που μας πνίγουν και δεν μπορούμε πια να εκφράσουμε με λέξεις. Απόψε λοιπόν, αγάπη είν...