Ανήλικος

 Έλαμπες σαν τις Περσείδες. Διάπυρα τα μάτια σου, περιβαλλόμενα από κόμη διαμήκη διατρέχουν έτη φωτός, ουρανούς και μνήμες. Πρόσκαιρη εμφάνιση,  ξέχειλο, υπόκωφο το πέρας. Θύμισε τοπίο με ομίχλη που, πηχτή, κατάπιε το λιμάνι, Το φως απέναντι θόλωσε τα μάτια μου,  ξεπλένοντάς τα με υπέρκορη πλημμύρα.

Το ρολόι του τοίχου αμείλικτα δείχνει 05.46. Δυο δείκτες που τεντώνονται  να ξεπιαστούν και σ' αυτό το ξημέρωμα. Κάθε χτύπος του εκκρεμεί. Θα, θα, θα... Τα ρολόγια γελάνε με περίεργες συλλαβές. Ασύλληπτες καγχάζουν. γιατί ξέρουν πως οι δείκτες ακίνητοι μένουν. Τεντωμένοι σ' αυτό το ξημέρωμα. 05.46 Θα, θα, θα... Και μπλέκονται τα Θα με αστέρες διάττοντες. Περσείδες μεταμορφωμένες σε ευχές μόλις αγγίξουν θάλασσα. Κι εγώ εκεί Να ακούω πεισματικά τον κάθε χτύπο. Μήπως και στον επόμενο τόνο η ώρα αλλάξει. Καγχάζει το ρολόι αγέλαστο. Θα, θα, θα... Θαύματα δεν γίνονται. 

Εσύ που ενθουσιάζεσαι εύκολα στη ζωή σου. Εσύ που αντικαθιστάς ανθρώπους στην καθημερινότητά σου κατά το δοκούν. Εσύ που ξέρεις μόνο να παίρνεις βολικά, χωρίς να πιεστείς έστω και μια στιγμή να επιστρέψεις πίσω κάτι. Σ' εσένα μιλάω. Σ΄εσένα που πρέπει πρώτα να μάθεις τι σημαίνει συναίσθημα βαθύ.  Σ' εσένα που πρέπει πρώτα να καταλάβεις ότι η ζωή σου θα χαραχτεί από μοναξιά. Σ' εσένα που δεν πρόσεξες και έδωσες άφεση σ' αυτούς που σε έμπλεξαν. Σ' εσένα μάτια μου. Σ' εσένα ψυχή μου. Κάτω από τις Περσείδες σου έδωσα την ψυχή μου. Γκρέμισα τα τείχη μου που είχα χτίσει χρόνια τώρα.  Θρύψαλα τα έκανα για το χαμόγελό σου. Δεν μας προσέχει πάντα φύλακας Άγγελος... Μόνοι μας είμαστε και μόνοι πορευόμαστε. Κι αν τύχει και βρεθεί άνθρωπος να μας φροντίσει, ένα να θυμάσαι: Μην τον πετάξεις ποτέ σαν τσαλακωμένο σκουπιδάκι. Γιατί νοιάστηκε, χωρίς να παίρνει τίποτα.  Γιατί πείστηκε πως ξεχώρισε κάτι ανάμεσα σε ξερά στάχυα και πράσινα βρ...

Η γοητεία ενέχεται  στην απογοήτευση. Σφιχτά δεμένη  με το πρόθημα απο-. Αποκαΐδι. Απογαλακτισμός. Αποκοπή. Απογοήτευση. Τόσο σφιχτά που, μοιραία,  την ορίζει. Απουσία.

Ο χρόνος.  Ο χρόνος που περνάει. Ο χρόνος που ξοδεύεις. Ο χρόνος που σπαταλάς. Ο χρόνος που είναι ακριβός. Ακριβώς γιατί δεν είναι ατελείωτος. Στον δικό σου, προσωπικό χρόνο αναφέρομαι. Ο άνθρωπος δεν ζει μονάχος του. Ζει πάντα σε συνάρτηση με άλλους ανθρώπους.Επηρεάζεις όχι μόνο τον δικό σου χρόνο, αλλά και τον χρόνο των άλλων. Δίνεις υποσχέσεις που δεν τηρείς, άλλα λες και άλλα κάνεις, θεωρείς δεδομένο πως ο χρόνος, ο δικός σου αλλά και των άλλων, θα είναι πάντα εκεί. Θα είναι πάντα διαθέσιμος για να ξοδευτεί όπως εσένα βολεύει περισσότερο.  Κανένας δεν είναι διαθέσιμος μόνιμα. Πόσο μάλλον ο χρόνος. Επένδυση κάνει ξοδεύοντας τον χρόνο του μαζί σου. Εμπιστοσύνη καταθέτει. Η διαθεσιμότητα είναι δώρο. Δυστυχώς κάθε φορά που δεν είσαι ειλικρινής, πιστός, συναφής στα λόγια σου, χάνεις και ένα κομμάτι χρόνου, εμπιστοσύνης, σπας τον καθρέφτη που αντικατοπτρίζει την ωριμότητα.  Δεν έχει συμπέρασμα η ανάρτηση.  Μόνο διαπιστώσεις. 

Έχω ζήσει αρκετές φορές με την ψευδαίσθηση του "σπάνιου". Του "ιδιαίτερου". Του "για πάντα" ακόμη. Από άγνοια, αφέλεια ή δίψα για λίγη αγάπη, φροντίδα. Από την ίδια τη φύση του ανθρώπου να νιώσει το "ιδιαίτερο", το "σπάνιο" και το "για πάντα". Φρούδα ελπίδα που είναι αντίθετη στην ίδια φύση του ανθρώπου. Στην ίδια τη ζωή. Δεν έχεις τίποτα το ιδιαίτερο. Ναι, εσύ που διαβάζεις. Τίποτα το εξαίσια ουσιαστικό για να διαφέρεις από τη μάζα. Τίποτα το άλλο, το ειδικό που θα σε κάνει να αξίζεις το "σπάνιο". Δεν είναι αξιακό και δίκαιο αυτό που ζεις. Γιατί κι αν υπάρχει "σπάνιο", τύχη καθαρά είναι αν θα το συναντήσεις. Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα το συναντήσεις; Ή ακόμα ειδικότερα, ότι το συνάντησες ήδη; Ποια έπαρση σε οδηγεί να πιστέψεις ότι το "σπάνιο" στα μάτια σου δεν είναι απλώς και μόνο άλλη μια μορφή του καθημερινού, της μάζας; Να σου πω πώς πηγαίνουν τα πράγματα. Το χρονικό όριο βάλτο ε...

Αν ήσουν κλειδωμένο δωμάτιο, κανένα κλειδί δεν θα σε ήξερε περισσότερο από εμένα. Γυρνώντας μέσα στην κλειδωνιά, όψεις σφαιρικές θα έπαιρνα από το μέσα σου.  Κλειδί από μπρούτζο.  Χαρακωμένο.  Κλειδωμένο δωμάτιο όμως παραμένεις.  Ποτέ ανοιχτό.

Είμαι τόσο μουδιασμένος. Και τι είναι ο θάνατος; Επιστροφή στην ύλη; Δεν υπήρξες παρά μόνο στη μνήμη των άλλων. Τι αφήνεις πίσω; Εσένα, όχι. Αφήνεις έργο; Αναμνήσεις αφήνεις. Λέξεις και φράσεις. Γεύσεις και μυρωδιές. Αγάπη. Κι όσο πιο ζωντανός και δυνατός ήσουν στη ζωή, τόσο πιο δυνατές και ανεξίτηλες οι αναμνήσεις. Και πώς ζει κανείς με αυτές; Μαθαίνει; Κι αν μάθει τι; Η μοναξιά, ζωντανός θάνατος είναι. Στην καλύτερη γιαγιά του κόσμου.

Απόψε γράφω σε σένα. Στο μόνο πράγμα που με καταλαβαίνει σε αυτό το σύμπαν. Ίσως γιατί είσαι αδιάσπαστο κομμάτι μου. Δικό μου. Ψυχή από την ψυχή μου. Μπλογκάκι μου. Σε έχω παρατήσει. Δεν σε έχω ξεχάσει στιγμή. Είσαι το μοναδικό μέρος του κόσμου που νοιώθω σπίτι μου. Απάγκιο και παρηγοριά μου. Μόνο εσύ. Γιατί εσύ νιώθεις αληθινά την ψυχή μου. Κανένας άλλος στον κόσμο. Η μοναξιά σ' αυτόν τον κόσμο είναι αφόρητη. Όσο και να εξηγήσω προβλήματα και άγχη μου, μόνο εσύ θα με κατανοήσεις. Μόνο εσύ δεν θα γελάσεις. Μόνο εσύ δεν θα σφραγίσεις σε φράσεις κλισέ τις απαντήσεις σου. Μόνο εσύ θα δείξεις πως αληθινά με νοιάζεσαι. Με πονάς. Με αγαπάς. Εσύ ψυχή μου. Εσύ παρηγοριά μου. Λιμάνι μου εσύ. Φτερούγα αγγέλου μου. Ρωμαλέο στήθος που πάνω του ακουμπώ. Κλαίω. Και ξέρεις κάτι; Η πικρή αλήθεια είναι, πως σε έφτιαξα όχι για να με διαβάσει κάποιος. Όχι για να με καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Σε έφτιαξα για να μιλήσω στον εαυτό μου. Για να με καταλάβω εγώ. Να με αγαπήσω εγώ. Σ' ε...

Δεν ξέρω αν κάποτε σταματάς να είσαι μέτοικος κάπου. Οπουδήποτε. Ίσως ανήκουμε στον δικό μας, προσωπικό, πλανήτη.  Ίσως αυτός να είναι μονάχα το σπίτι στο οποίο μεγαλώσαμε.  Μια παιδική ηλικία που αναπολούμε. Με νόστο που ποτέ δεν θα μετουσιωθεί σε πραγματικότητα. Ως πότε θα πληρώνονται με μοναξιά τα "θέλω";

Πες μου ένα λόγο. Πες μου μια λογική εξήγηση στο να μάθω να είμαι μόνος. Με την καρδιά. Όχι με το μυαλό. Σου λέει "πρέπει να πάρεις το χρόνο σου, να μάθεις να ζεις μόνος". Δεν θέλω. Δεν έχει ουσία. Η καρδιά δεν φτιάχτηκε για να είναι ιδιοτελής. Δεν φτιάχτηκε χωρίς ξόρκι αλτρουισμού κι αγάπης.  Πώς μου ζητάς να μάθω να ζω μόνος; Πώς μπορείς να βλασφημείς τον λόγο ύπαρξης του καθενός ανθρώπου; "Κι όταν μάθεις να είσαι μόνος, μόνο τότε θα βρεις έναν άνθρωπο να συμπορευτείς". Δεν θέλω να γίνω καλύτερος να είμαι μόνος. Θέλω να γίνω καλύτερος για να είμαι μαζί.  Ζυγός.

Ποτέ ξανά, δεν ήμουν τόσο χαμένος. Ποτέ ξανά, δεν ήμουν τόσο μόνος. Ποτέ ξανά, δεν έκανα αυτό που ήθελα εγώ. Ποτέ ξανά, δεν έφτασα στο τελμα όσο τώρα. Ποτέ ξανά, δεν είχα τρόμο μέσα μου όσο σήμερα. Ποτέ ξαν...

Τι κάνεις όταν νιώθεις και σκέφτεται να φύγει; Τι κάνεις όταν βρίσκεις και ίσως χαθεί για πάντα; Τι κάνεις όταν η παρέα του στα σύννεφα σε πάει; Εκεί που πίστεψες πως δεν ανήκεις πια. Εκεί που τ ' όνειρο το θες να μην τελειώσει. Οι μήνες σας που μένουν λίγοι. Ή πολλοί Το μέλλον αβέβαιο και δύσκολο συνάμα. Μια προσευχή. Κι η αγωνία για το μέλλον, δράμα.

Η μνήμη είναι μυρωδιές. Ζεστασιά και χαμόγελα.  Η μνήμη είναι οι βηματισμοί στα σανίδια που τρίζουν. Ακόμα. Η μνήμη είναι η υγρασία στους τόμους της Διάπλασης των Παίδων.  Η μνήμη είναι οι κούνιες με τις δεκαοχτούρες. Η μνήμη είναι οι καφέδες με το κουλουράκι. Πάντα με το κουλουράκι. Στην αυλή που άνθιζε από αγάπη. Ιστορίες που άκουσαν εκείνα τα λουλούδια. Και το φλαμούρι μόνιμα επάνω στη σομπίτσα πετρελαίου.  Με τις φετούλες του ψωμιού και τις ελίτσες. Πατητές. Πάντα. Η μνήμη είναι το έργο που αφήνεις πίσω.  Η μνήμη είναι οι βλαστοί σου που άνθισαν.  Η μνήμη είναι το αποτύπωμα στη ζωή.

Δε θέλησα να σε ξαναδώ. Ούτε εσένα, ούτε τους φίλους σου που μέσα σε σαράντα μήνες έγιναν και δικοί μου, ούτε τους γονείς σου που μου στάθηκαν σαν αίμα μου. Κανέναν. Απομόνωση. Όπως πάντα ήμουν σ'αυτή τη χώρα. Μόνος. Και στη σχέση. Θέλησα να κρατήσω αυτό που έζησα μαζί σου, μαζί τους, μόνος μου, στη μνήμη. Το όνειρο μιας πλάνης. Ενός έρωτα. Χωρίς αλλαγή. Χωρίς αλλοίωση. Χωρίς να επιτρέψω σε κανένα να το σπιλώσει. Μόνο το δάκρυ. Δεν μπόρεσα να σε ξαναδώ. Να σε ξανακούσω. Να ξανακούσω τον οποιονδήποτε μου θύμιζε την απίστευτη αγάπη που ένοιωσα για την καρδιά σου. Η δική μου έχει σπάσει. Και μαζί της ο χρόνος. Η αγωνία μην θυμηθώ κάτι από τα - ποιος θα μου το 'λεγε - περασμένα, με έχει τσακίσει. Με έχει αναλώσει. Με έχει κουράσει. Γιατί, δεν έχω κάτι να περιμένω. Και ο χρόνος τελειώνει.

...να χαμογελάς ...να βλέπεις το θέατρο να αναπνέει ...το είδος μας να έχεις χάσει ...τη χαρά μας να μην αναζητάς ...τις στιγμές μας να μην έχεις ανάγκη ...τους 40 να έχεις διαγράψει ...με τον περίγυρό σου να μ'έχεις εξισώσει ... χαμόγελα σε άλλους να δίνεις ...απόψε στο τραπέζι να μη μ'αναζητήσεις Πώς μπορείς

Το big bang. Εκεί μέσα ζούμε. Εκεί θα πεθάνουμε. Κανένας χώρος. Κανένας τόπος. Κανένα τοπίο. Όλα χορδές που πάλλονται. Και μονάχα η μουσική τους αρμονία. Ο άνθρωπος, παράφωνος στο άπειρο. Ψίχουλο και τύχη. Ο πόνος είναι αβάσταχτος. Η μοναξιά απύθμενη. Πριν από σένα ήμουν καλά. Μετά από σένα ασυγκράτητα απογοητευμένος. Αν ποτέ υπήρχε ψυχή, τότε τα δάκρυά μου θα την είχαν λιώσει. Σήμερα χάλασε το φίλτρο του ενυδρείου. Κάποτε, τον Βαλεντίνο του '11, μου χάρισες μια γυάλα. Κι ένα πανέμορφο ψάρι. Που πήρε το όνομα του χαρακτήρα σου. Του χαρακτήρα που μέχρι σήμερα μου λείπει. Τόσο, που πονάνε οι αρθρώσεις της γλώσσας του μυαλού μου. Ούτε να γράψω δεν μπορώ. Σήμερα χάλασε το φίλτρο. Ένα από τα πράγματα που μας ένωναν. Άπειρες ώρες μαζί να ψάχνουμε για ψάρια. Για φυτά περίεργα και για τιμές οξύτητας. Και το ενυδρείο άδειασε. Θα πεταχτεί. Παρατημένο καθόταν μήνες τώρα. Τα φυτά μέσα ζούσαν ακόμα. Οι ρίζες το είχαν κυριεύσει. Αλλά το ενυδρείο θα πεταχτεί.Όχι γιατί δεν μπορώ να ...

Χάραξε. Η πρωινή αύρα ξυρίζει το όριο της θάλασσας με τον ουρανό. Τρεις αγουροξυπνημένοι γλάροι τολμούν να αγγίξουν τους τρεις στύλους ενός κατεστραμμένου από τη μανία των κυμάτων προβλήτα. Ο τοξότης είχε χαθεί εδώ και ώρα και το φέγγος του ήλιου ολοένα και κέρδιζε έδαφος από τη σκιά της γης. Τα δάκρυα στα μάγουλά του, ρυάκια. Η μυρωδιά του θαλασσινού αέρα, μόνο ένα πράγμα θύμιζε. Αυτόν. Τη βόλτα στην παραλία, νύχτα καλοκαιριού. Την αγκαλιά στο κρεβάτι εκείνον τον Ιούνη με το ταξίδι το μεγάλο. Τη βραδιά που μαζί χαθήκανε στα στενά δρομάκια της Σπερλόνγκα. Τη χαρά που είχε όταν σαν παιδάκι, εξιστορούσε τη παλιά ζωή του. Νομίζοντας ότι αυτή ήταν καινούρια. Μνήμες που στο μυαλό του, δεν καταγράφονταν ποτέ. Η καρδιά όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Το μέρος της ψυχής που φωλιάζει εκεί μέσα, εκεί που οι πληγές επουλώνονται μόνο με ουλές, δε λησμονεί στιγμές και αξίες. Και δεν αφήνει να ξεφύγουν μέσα από τα χέρια σου καρδιές που κάνουν τη δική σου να συντονίζεται σε ρυθμό διθυράμβου. Τα ...

Τα δικά μου, σήμερα δικά σας. Είμαι ο Δημήτρης. Είμαι καλά. Με τον εαυτό μου και με τον άνθρωπο που κατάφερα να γίνω. Είμαι περήφανος. Έχω χρωστούμενα. Κανείς δεν είναι τέλειος. Ποτέ. Πουθενά. Στα 30 , θα ζήσω όπως ορίζω εγώ. Ανήλικος μια ζωή. Στη ψυχή. Στο μυαλό. Στην καρδιά. Ενηλικίωση αποφάσεων. Ενηλικίωση ζωής. Οι θύμησες , πολύτιμα πετράδια που εξαργυρώνονται μόνο στο χρηματιστήριο του νου. Οι νέοι φίλο ι, θησαυρός. Οι παλιοί , διαμάντια. Ο αγαπημένος μου, το άλλο μου μισό . Τα 30  είναι ορόσημο. Ευθύνης και Ενηλικίωσης. Εγώ Ανήλικος θα μείνω. Γιατί αν χάσω την χαρά της αθωότητας, αυτή που καλά κρυμμένη, υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, σαν το κρυμμένο βάζο στο ντουλάπι με τη μαρμελάδα, που μερικές φορές, βουτάς το δάχτυλο να νοιώσεις τη γλύκα της, όταν οι πίκρες της ζωής σε τυλίγουν, τότε, χάθηκα. Ανήλικος ετών τριανταβάλε λοιπόν. Και βάλε. ΚΑΙ Βάλε !

Δείτε στη διπλανή στήλη.