Έχει καιρό τώρα που παρακολουθώ τη δουλειά του Σταύρου Θεοδωράκη. Ιδίως στους Πρωταγωνιστές, έχει δώσει ένα δικό του στίγμα σε θεματικές εκπομπές, με συνεντεύξεις χωρίς προετοιμασία πολλές φορές, χωρίς σχεδόν καν να είναι συνεντεύξεις, αλλά συζητήσεις που ο καθένας μας θα έκανε με τους πρωταγωνιστές του, απλές, μεστές, με ένα διάχυτο συναίσθημα, σχεδόν Μπρεχτικό, να κυλάει απ' τις οθόνες μας και να μας καθηλώνει στο τέλος. Η εκπομπή της Τρίτης που μας πέρασε, ασχολήθηκε με μια περίπτωση ερμαφροδιτισμού, σε ένα κορίτσι, το οποίο μόνο κορίτσι δεν ήταν. Μέσα από πολύπλοκες διαδικασίες, ψυχιατρικές εξετάσεις για επιβεβαίωση της δυσφορίας του φύλου, η Αγγελική κατάφερε και έκανε ένα βήμα προς την ολοκλήρωση, όπως λέει, η ευτυχία, έρχεται αργότερα. Επαναπροσδιόρισε το φύλο της και εν τέλει, την ίδια της τη ζωή. Με αφορμή την τελευταία εκπομπή για τον Άγγελο που λεγόταν Αγγελική, κι όχι την Αγγελική που έγινε Άγγελος όπως προτιμώ να λέω, μου ήρθαν στο μυαλό διάφορες σκέψεις. Σκέψεις για τ...