Ανήλικος

Δεν έχεις ιδέα πόσο περίεργο ον είναι ο άνθρωπος. Όταν είναι "μαζί", γεμίζει με εγωισμό κι εντολές : Κάνε αυτό Μην κάνεις εκείνο Γιατί δεν κάνεις το άλλο; Κι αν μόνος είναι, αποζητά τη συντροφιά σαν την ψυχή του, που μισή του έμεινε και φυλλορροεί, μήπως και πιεί λίγη από την πρωινή δροσιά στα φύλλα της.

 Έλαμπες σαν τις Περσείδες. Διάπυρα τα μάτια σου, περιβαλλόμενα από κόμη διαμήκη διατρέχουν έτη φωτός, ουρανούς και μνήμες. Πρόσκαιρη εμφάνιση,  ξέχειλο, υπόκωφο το πέρας. Θύμισε τοπίο με ομίχλη που, πηχτή, κατάπιε το λιμάνι, Το φως απέναντι θόλωσε τα μάτια μου,  ξεπλένοντάς τα με υπέρκορη πλημμύρα.

Πότε έγιναν τα "πρέπει" βράχοι; Εκεί να σκάει κάθε δάκρυ, για να τα ροκανίζει κάθε στεναγμός; Λιθοξόοι επιμελείς σμιλέυουν και από λίθοι, θρύμματα λήθης σωριάζουν τακτικά. Η θάλασσα δεν τόλμησε να μπάσει μέσα της καμιά επιβολή. Νεκροταφείο οφειλής τα ακρογιάλια.  

Πώς αλλάζουν τις λάμπες εκεί ψηλά; Και το θέατρο χάθηκε. Και τη θέση του πήρε ένας τεράστιος κήπος από λουλούδια,  κάτω απ'τον ουρανό,  με τ' αστέρια να τρεμοπαίζουν,  ροδαλά, θαμπά,  έξυπνα...

Απόβραδο. Και πέφτουν φως, σκιές, μάσκες. Πέφτουν ψυχές από ουρανούς. Πέφτει κάθε αστέρι. Πτώσεις, γενικές, αιτιατικές, λάθος ορθογραφίας. Σύνταξης. Αιτιατικής κυρίως. Χωρίς αιτία.

Η γοητεία ενέχεται  στην απογοήτευση. Σφιχτά δεμένη  με το πρόθημα απο-. Αποκαΐδι. Απογαλακτισμός. Αποκοπή. Απογοήτευση. Τόσο σφιχτά που, μοιραία,  την ορίζει. Απουσία.

Αν ήσουν κλειδωμένο δωμάτιο, κανένα κλειδί δεν θα σε ήξερε περισσότερο από εμένα. Γυρνώντας μέσα στην κλειδωνιά, όψεις σφαιρικές θα έπαιρνα από το μέσα σου.  Κλειδί από μπρούτζο.  Χαρακωμένο.  Κλειδωμένο δωμάτιο όμως παραμένεις.  Ποτέ ανοιχτό.

Είναι και τα φυτά κανίβαλοι. Αυτά που μες στην καρδιά φωλιάζουν. Σπόροι. Φορές με το νερό ψηλώνουν Άλλοτε το κίτρινο υγρό απ' το είδος τους  πίνουν ν' ανθίσουν. Και μες στη ζάλη, θυμούνται.

Ζούμε σε ένα σύμπαν αχανές. Ακατάληπτο. Ordo ab chaos. Από αστερόσκονη είμαστε πλασμένοι.  Κι αν δεν πιστεύεις, κοίτα γύρω σου.  Μικρά αστέρια, σ' άνθρωπους που συναντάς θα δεις να λάμπουν. ‪#‎fantaros_log‬

-Γιατί δεν νυστάζεις ποτέ τα βράδια; -Γιατί δεν κοιμάμαι με φως. Κι η μοναξιά λάμπει πιο δυνατά μες στο σκοτάδι της νύχτας. 

Ποτέ ξανά, δεν ήμουν τόσο χαμένος. Ποτέ ξανά, δεν ήμουν τόσο μόνος. Ποτέ ξανά, δεν έκανα αυτό που ήθελα εγώ. Ποτέ ξανά, δεν έφτασα στο τελμα όσο τώρα. Ποτέ ξανά, δεν είχα τρόμο μέσα μου όσο σήμερα. Ποτέ ξαν...

Κι αν επιμείνεις,  κι απά στην άμμο βρεις νερό, καυτή θα είναι, δεν θα το προλάβεις. Ο ήλιος που τριγύρω πύρωσε την πλάση, μαγνητικά θα το κάμει αγέρα κι αχνός θα μείνει πίσω του απά στην άμμο, κάρβουνο η καρδιά από πυρά της λάμψης. Σε θάλασσα φύγε, πριν από τη δίψα σβήσεις. Φυγή 1

Για δυο, τα Σάββατα πολλά κ' οι Κυριακές με ήλιο. Για έναν, σχόλη να 'ν' καμιά και το σεντόνι, ξύλο.

Μην επιμένεις. Νερό στην έρημο δεν θα βρεθεί, σε θάλασσα φύγε, πριν από τη δίψα σβήσεις.

Ακριβή την έφτιαξες την αγκαλιά.  Δύο ψυχές γαλήνη θα κοστίζει.  Αιώνια. Ανταλλακτήριο δεν έχει πουθενά  δυο κόλπους, μπράτσα  να εξαργυρώνει. Άραγε όσοι τη σάκα της ψυχής  γεμάτη έχουν,  ελεημοσύνη σκέφτηκαν ποτέ  να δώσουν σε καρδιές άστεγες; Δυο τινγκ - τινγκ  μετάξυ να κτυπούν , μαγνητικά να ενώνουν στήθη,  οίκους ψυχών να γαληνεύσουν. Ακριβή την έφτιαξες την αγκαλιά.  Δύο ψυχές γαλήνη θα κοστίζει.  Πάντα.

Και να ξέρεις πως η αδικία είναι μέγιστη να δίνεις στα παιδιά σου το παιχνίδι που πάντα ήθελαν, κάτω απ' το δέντρο το Χριστουγεννιάτικο, να χαίρονται, στα μάτια να σε κοιτάζουν δίχως να το πιστεύουν και ξάφνου, με ένα τσαφ, να τους το παίρνεις πίσω. Σύμπαν, ακούς;

Βουνά και θάλασσες περνώντας ένα και μόνο με ηρεμεί, το φως του ήλιου πριν στη δύση φτάσει, Ελλάδα αγκάλιασε

Θέλεις; Δεν μπορείς. Μπορείς; Δεν θέλεις. Δεν θέλεις και δεν μπορείς. Πρέπει. Θέλεις και μπορείς; Δεν πρέπει.

Κουράστηκα να μαθαίνω να ζω χωρίς αυτούς που έμαθα να ζω μαζί, συνήθεια κι ανάγκης βίτσιο.  Έμαθα. Δοκίμασα. Μου φτάνει.

Η πρώτη χρώμα κι εικόνες Η δεύτερη , υφή του δέρματος Τρίτη και τέταρτη, μυρουδιά και γεύση φιλιού. Πέμπτη η ανάσα δίπλα στο στεναγμό. Η έκτη αίσθηση, καρδιοχτύπι είναι. Κάτω: Ποίηση Καββαδία / Εσμεράλδα - Θάνος Μικρούτσικος