Ανήλικος

Έχω ζήσει αρκετές φορές με την ψευδαίσθηση του "σπάνιου". Του "ιδιαίτερου". Του "για πάντα" ακόμη. Από άγνοια, αφέλεια ή δίψα για λίγη αγάπη, φροντίδα. Από την ίδια τη φύση του ανθρώπου να νιώσει το "ιδιαίτερο", το "σπάνιο" και το "για πάντα". Φρούδα ελπίδα που είναι αντίθετη στην ίδια φύση του ανθρώπου. Στην ίδια τη ζωή. Δεν έχεις τίποτα το ιδιαίτερο. Ναι, εσύ που διαβάζεις. Τίποτα το εξαίσια ουσιαστικό για να διαφέρεις από τη μάζα. Τίποτα το άλλο, το ειδικό που θα σε κάνει να αξίζεις το "σπάνιο". Δεν είναι αξιακό και δίκαιο αυτό που ζεις. Γιατί κι αν υπάρχει "σπάνιο", τύχη καθαρά είναι αν θα το συναντήσεις. Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα το συναντήσεις; Ή ακόμα ειδικότερα, ότι το συνάντησες ήδη; Ποια έπαρση σε οδηγεί να πιστέψεις ότι το "σπάνιο" στα μάτια σου δεν είναι απλώς και μόνο άλλη μια μορφή του καθημερινού, της μάζας; Να σου πω πώς πηγαίνουν τα πράγματα. Το χρονικό όριο βάλτο ε...

Η Δευτέρα γίνηκε Παρασκευή και το φλυτζάνι οι στιγμές στο χέρι ύπνο δεν σου χαρίζουν την ημέρα. Εσπρεσάκι σκέτο, κάποιος να δείχνεις. Η Δευτέρα γίνηκε Παρασκευή, οι ύαινες βγαίνουνε τα βράδια και με κουφάρια ανθρώπων τρέφονται. Γελούν στεντόρεια. Στη θάλασσα με τα γαρύφαλλα να ταξιδεύεις. Η Δευτέρα γίνηκε Παρασκευή, σκίσε το ριγέ χαρτί με τα όνειρα ξεκίνα νέα λίστα. Σίσυφος γίνε. Γάλα και λεμόνια λείπουν. Δυο ποτά τη νύχτα, το στάτους των ονείρων σου θα πνίξουν. Η Δευτέρα γίνηκε Παρασκευή. Εύχεσαι να πλήθαιναν οι ανάσες τις Κυριακές της νιότης. Γιατί η Δευτέρα με Παρασκευή ατέρμονες στιγμές άπνοιας είναι.

Τον διακόπτη ανοίγω. Μνήμη σβήσε. Τα χνώτα μου αζευγάρωτα, στον ουρανό τα κρέμασα τα μπράτσα. Να πιάσω ύλη άυλη, ανύπαρκτες ανάσες, μάτια σαθρά γυάλισαν  μέσα στη νύχτα. Και η λάμψη τους Ύπνο δεν μο...

Πίσω σου η σκόνη άχνισε, αναπαύτηκε απάνω στον πηχτό αέρα. Η γριά με τη μαντήλα ξεδοντιασμένη τρέχει σε πήρε στο κατόπι κι ο καρπός σου στο χέρι της δεμένος, νύχια γαμψά έτοιμα να γραπώσουν Εσένα-ναι. Μαγικό το σκοινί της Κλωθούς  δέσιμο ανυπέρβλητο και τιμωρία. Η γριά με τα δυσκίνητά της πόδια τη σκιά σου πάτησε. Και σε νικάει. Μπρος στον Τοξότη τον υπέρλαμπρο η όψη της αλλάζει, αραχνοΰφαντη θαρρείς,  ρουφώντας την έκλειψη που η ύπαρξή σου βγάζει ψηλώνει γίνεται Όλυμπος, θεριό γιγάντιο, Τιτάνες θα νικήσει.  Νύφη του Χρόνου κάποτε, τώρα καταραμένη. Η Άτροπος με την ψαλίδα της έτοιμη να χτυπήσει,  το νήμα όμως δεν κόβεται.  Λύτρωση δεν υπάρχει. Μόν' θα την μπίξει στην καρδιά, με το σεντόνι το λευκό σκισμένο. Με το σκοινί δεμένο. Με μάγια που δεν λύνονται από φιλιά. Πρίγκηπες δεν υπάρχουν. Τη γριά να σέρνεις. Χαλκομανία τώρα,  μοριακή αντικατάσταση επάνω στη σκιά σου. Μια συνουσία αναπότρεπτη, Σε ...

Αύγουστος είναι η παραλία γεμάτη από φωνές και σώματα. Η χαλαρωτική μουσική μαζί με λαμπερά απαστραπτοντα χαμόγελα. Το φιλικό χτύπημα στην πλάτη και τα μαθήματα ιταλικών στην αμμουδιά. Τα αναπάντεχα μάτια. Τα σοβαρά λογύδρια. Ο θαλασσινός αέρας και το αλάτι στην πέτσα. Οι πτυχώσεις στις μαυρισμένες πλάτες. Οι ευγενικοί καλοκαρδοι άνθρωποι. Το Titanium. Nothing to lose. I am titanium. I am titanium.