Ανήλικος

Εσύ που ενθουσιάζεσαι εύκολα στη ζωή σου. Εσύ που αντικαθιστάς ανθρώπους στην καθημερινότητά σου κατά το δοκούν. Εσύ που ξέρεις μόνο να παίρνεις βολικά, χωρίς να πιεστείς έστω και μια στιγμή να επιστρέψεις πίσω κάτι. Σ' εσένα μιλάω. Σ΄εσένα που πρέπει πρώτα να μάθεις τι σημαίνει συναίσθημα βαθύ.  Σ' εσένα που πρέπει πρώτα να καταλάβεις ότι η ζωή σου θα χαραχτεί από μοναξιά. Σ' εσένα που δεν πρόσεξες και έδωσες άφεση σ' αυτούς που σε έμπλεξαν. Σ' εσένα μάτια μου. Σ' εσένα ψυχή μου. Κάτω από τις Περσείδες σου έδωσα την ψυχή μου. Γκρέμισα τα τείχη μου που είχα χτίσει χρόνια τώρα.  Θρύψαλα τα έκανα για το χαμόγελό σου. Δεν μας προσέχει πάντα φύλακας Άγγελος... Μόνοι μας είμαστε και μόνοι πορευόμαστε. Κι αν τύχει και βρεθεί άνθρωπος να μας φροντίσει, ένα να θυμάσαι: Μην τον πετάξεις ποτέ σαν τσαλακωμένο σκουπιδάκι. Γιατί νοιάστηκε, χωρίς να παίρνει τίποτα.  Γιατί πείστηκε πως ξεχώρισε κάτι ανάμεσα σε ξερά στάχυα και πράσινα βρ...

Η γοητεία ενέχεται  στην απογοήτευση. Σφιχτά δεμένη  με το πρόθημα απο-. Αποκαΐδι. Απογαλακτισμός. Αποκοπή. Απογοήτευση. Τόσο σφιχτά που, μοιραία,  την ορίζει. Απουσία.

Έχω ζήσει αρκετές φορές με την ψευδαίσθηση του "σπάνιου". Του "ιδιαίτερου". Του "για πάντα" ακόμη. Από άγνοια, αφέλεια ή δίψα για λίγη αγάπη, φροντίδα. Από την ίδια τη φύση του ανθρώπου να νιώσει το "ιδιαίτερο", το "σπάνιο" και το "για πάντα". Φρούδα ελπίδα που είναι αντίθετη στην ίδια φύση του ανθρώπου. Στην ίδια τη ζωή. Δεν έχεις τίποτα το ιδιαίτερο. Ναι, εσύ που διαβάζεις. Τίποτα το εξαίσια ουσιαστικό για να διαφέρεις από τη μάζα. Τίποτα το άλλο, το ειδικό που θα σε κάνει να αξίζεις το "σπάνιο". Δεν είναι αξιακό και δίκαιο αυτό που ζεις. Γιατί κι αν υπάρχει "σπάνιο", τύχη καθαρά είναι αν θα το συναντήσεις. Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα το συναντήσεις; Ή ακόμα ειδικότερα, ότι το συνάντησες ήδη; Ποια έπαρση σε οδηγεί να πιστέψεις ότι το "σπάνιο" στα μάτια σου δεν είναι απλώς και μόνο άλλη μια μορφή του καθημερινού, της μάζας; Να σου πω πώς πηγαίνουν τα πράγματα. Το χρονικό όριο βάλτο ε...

Δεν ξέρω αν κάποτε σταματάς να είσαι μέτοικος κάπου. Οπουδήποτε. Ίσως ανήκουμε στον δικό μας, προσωπικό, πλανήτη.  Ίσως αυτός να είναι μονάχα το σπίτι στο οποίο μεγαλώσαμε.  Μια παιδική ηλικία που αναπολούμε. Με νόστο που ποτέ δεν θα μετουσιωθεί σε πραγματικότητα. Ως πότε θα πληρώνονται με μοναξιά τα "θέλω";