Ανήλικος

Δεν ξέρω αν κάποτε σταματάς να είσαι μέτοικος κάπου. Οπουδήποτε. Ίσως ανήκουμε στον δικό μας, προσωπικό, πλανήτη.  Ίσως αυτός να είναι μονάχα το σπίτι στο οποίο μεγαλώσαμε.  Μια παιδική ηλικία που αναπολούμε. Με νόστο που ποτέ δεν θα μετουσιωθεί σε πραγματικότητα. Ως πότε θα πληρώνονται με μοναξιά τα "θέλω";

Χάραξε. Η πρωινή αύρα ξυρίζει το όριο της θάλασσας με τον ουρανό. Τρεις αγουροξυπνημένοι γλάροι τολμούν να αγγίξουν τους τρεις στύλους ενός κατεστραμμένου από τη μανία των κυμάτων προβλήτα. Ο τοξότης είχε χαθεί εδώ και ώρα και το φέγγος του ήλιου ολοένα και κέρδιζε έδαφος από τη σκιά της γης. Τα δάκρυα στα μάγουλά του, ρυάκια. Η μυρωδιά του θαλασσινού αέρα, μόνο ένα πράγμα θύμιζε. Αυτόν. Τη βόλτα στην παραλία, νύχτα καλοκαιριού. Την αγκαλιά στο κρεβάτι εκείνον τον Ιούνη με το ταξίδι το μεγάλο. Τη βραδιά που μαζί χαθήκανε στα στενά δρομάκια της Σπερλόνγκα. Τη χαρά που είχε όταν σαν παιδάκι, εξιστορούσε τη παλιά ζωή του. Νομίζοντας ότι αυτή ήταν καινούρια. Μνήμες που στο μυαλό του, δεν καταγράφονταν ποτέ. Η καρδιά όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Το μέρος της ψυχής που φωλιάζει εκεί μέσα, εκεί που οι πληγές επουλώνονται μόνο με ουλές, δε λησμονεί στιγμές και αξίες. Και δεν αφήνει να ξεφύγουν μέσα από τα χέρια σου καρδιές που κάνουν τη δική σου να συντονίζεται σε ρυθμό διθυράμβου. Τα ...

Περίεργη χρονιά φέτος. Σεισμοί, ανακατατάξεις, ταξίδια, αγάπη. Όλα τα είχε. Η ζωή τελικά για άλλη μια φορά μου απέδειξε πως είναι απρόβλεπτη. Η ζωή για άλλη μια φορά μου απέδειξε πως πρέπει να τη ζήσεις για να την γευτείς. Σαν να έχεις πάθος με τη σοκολάτα και η τούρτα που έχεις μπροστά σου είναι άσπρη. Αν δεν την δοκιμάσεις, μπορεί να μην βρεις ποτέ την καρδιά της. Την καρδιά σου. Την καρδιά του... Σήμερα, το μέλλον δεν με φοβίζει τόσο όσο παλιά. Σήμερα η μέρα θα είναι σαν τις άλλες. Σήμερα θα βάλω άλλο ένα λιθαράκι πάνω στον ανήλικο που όλοι γνωρίσατε. Άλλη μια πινελιά του χρόνου θα χρωματίσει ίσως 2 τρίχες, μια ρυτίδα που καλό θα είναι να αργήσει λίγο ακόμα. Η αγάπη άργησε πολλές μέρες. Ήρθε όμως. Η ευτυχία δεν θα έρθει ποτέ. Κανείς δεν την κατακτά. Όλοι παίρνουμε το μερίδιό μας απ' αυτή. Και μπορώ να πω πως στα 27 μου πήρα ένα γερό μερίδιο. Χωρίς να με αφήσει ποτέ να ξεχάσω πως δεν έρχεται ποτέ μόνη. Είναι δίδυμη και αχώριστη με τον πόνο. Και σαν αδέρφια δεν μένει ποτέ κανένα α...

Σήμερα πρέπει να κάνω τις βαλίτσες μου για να πάω για μερικές μέρες στην Ελλάδα. Ακόμη δεν έχω κάνει τίποτα. Ακόμη και τη σημερινή μέρα την έχω οργανώσει με βάση το που θα βγω... Δεν με ενδιαφέρουν ούτε βαλίτσες, ούτε ετοιμασίες, ούτε τι θα ξεχάσω. Ποιόν, εμένα που αν δεν έλεγχα 4 φορές το κάθε τι, δεν έκλεινα την πόρτα πίσω μου. Χθες βράδυ ήμουν έξω για φαγητό με κόσμο. Ήταν κι αυτός στο τραπέζι. Χαμογελαστός, απλός, γλυκός, με τη σπιρτάδα του μυαλού του να γυαλίζει στα σκούρα μάτια του. Εκεί που τρώγαμε και μιλούσαμε όλοι μαζί, συνειδητοποίησα κάτι πολύ σημαντικό. Κάτι που δεν είχα ξανανιώσει και που είναι τόσο ευγενές και γλυκό που μπορεί από μόνο του να συγκλονίσει. Όλοι μας έχουμε λίγο πολύ βρεθεί σε άγνωστες παρέες. Που ίσως να γνωρίζουμε ένα-δύο άτομα. Εκεί λοιπόν έχουμε την τάση να πλησιάζουμε και να συνομιλούμε με άτομα που είτε μας φαίνονται οικεία, είτε μας φαίνονται ελκυστικά, είτε απλά εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύματος. Πολύ πιθανό δε να τα φλερτάρουμε κιόλας, έστω και ασυ...

Ακόμα και τότε, αποκαλούνται Θεοί!

Κάποιους μήνες τώρα μιλούσα με ένα παιδί από Ρώμη, φοιτητής εκεί. Ήταν μάλιστα να συναντηθούμε 2 Σάββατα πριν αλλά τελικά δεν κάθισε η δουλειά. Έτσι χθες, κατόπιν συνεννόησης αλλά και κρίσης κατάθλιψης από τη μεριά μου, ξεκίνησα να πάω μια βολτίτσα το απόγευμα, με μια πιθανότητα 50-50 να μείνω εκεί το βράδυ ή να φύγω. Καιρό είχα να κάνω ένα τζα στη Ρώμη ημέρα. Όπως κι ακόμα περισσότερο καιρό είχα να διανυκτερεύσω εκεί. Αφού κάναμε λοιπόν τις βόλτες μας, περπατήσαμε κάποια άλφα, βήτα, γάμα χιλιόμετρα, μπήκαμε σε δέλτα, ζήτα, έψιλον μαγαζιά όπως το Feltrinelli , μεγάλο τεράστιο βιβλιοπωλείο, με μαγαζιά σχεδόν σε κάθε γωνιά της Ρώμης, το οποίο εκτός από βιβλία έχει και μια δόση CD μουσικής και DVD ταινιών. Βρήκα αρκετά σπάνιες ταινίες, όπως Bergman τις οποίες συνήθως για να τις βρεις σε DVD είτε κάνεις χρυσό τον υπάλληλο, είτε τις παραγγέλνεις από το Internet. Βιβλία, άπειρα βιβλία. Μακάρι να είχα χρόνο να μπορούσα να διάβαζα περισσότερα βιβλία.. If you don't have time, make some tim...