Ανήλικος

Είναι σημάδι ή τυχαίο; Γραφτό ή σύμπτωση; Μακτούμπ; Έπαρση ή μοίρα; Βέβαιο πως η αναζήτηση νοήματος εξαντλεί. Γι' αυτό γίνεται επίκληση στα υπέργεια. Μα τα υπέργεια σιωπούν. Δεν έχουν λέξεις, ούτε χάρτες, μόνο μια απέραντη, απάθεια. Κι επιστρέφεις ξανά στο χώμα. Κοιτάς τα χέρια σου - αυτά που έπλεξαν τις συμπτώσεις, αυτά που βάφτισαν το τυχαίο «σημάδι» για να αντέξουν το σκοτάδι της νύχτας. Η έπαρση δεν είναι η μοίρα. Έπαρση είναι να νομίζεις πως ολόκληρο το σύμπαν συνωμότησε για να βρεθείς εσύ εδώ. Κι ας είναι. Ας είναι το Μακτούμπ μια ψευδαίσθηση. Αν αυτή η ψευδαίσθηση κρατά το μυαλό σου όρθιο στην άκρη του γκρεμού, τότε το ψέμα γίνεται η πιο βαθιά σου αλήθεια.. #anilikos

Δεν έχεις ιδέα πόσο περίεργο ον είναι ο άνθρωπος. Όταν είναι "μαζί", γεμίζει με εγωισμό κι εντολές : Κάνε αυτό Μην κάνεις εκείνο Γιατί δεν κάνεις το άλλο; Κι αν μόνος είναι, αποζητά τη συντροφιά σαν την ψυχή του, που μισή του έμεινε και φυλλορροεί, μήπως και πιεί λίγη από την πρωινή δροσιά στα φύλλα της.

Αφόρητη η ζυγαριά που ζύγισε, τα πρέπει. Και σκουριασμένη, κι ανακριβής και κρύα. Και βράδια θα αφουγκράζεσαι τριγμούς της. Στο ζύγι να μην κλέβεις, πρέπει. Κι όσα φτερά κι αν έβγαλες το ένα δώρο ήταν. Ετούτο αντίβαρο να βάζεις. Πρέπει. Ασήκωτη η Σισύφεια πέτρα είναι. Κι όλο πέφτει. Και δίχως κορυφή φαντάζει το ανηφόρι. Πρέπει. Το σπιτικό σου η αγάπη είναι κι αυτό πρέπει. Παράδειγμα ζωής να ακολουθείς, θα πρέπει. Κι ως τη γραμμή του ορίζοντα, όπως πρέπει.     Στα θέλω, στα πρέπει, η πλάστιγγα που γέρνει; Κι αν πρέπει; Στον κυκεώνα των ονείρων σου, στα πρέπει χρυσό το δόντι χρόνου ασυμβίβαστου, γέρου με μπαστούνι που όλο τρέχει, να μην το μετανιώσεις, για τα πρέπει.

 Έλαμπες σαν τις Περσείδες. Διάπυρα τα μάτια σου, περιβαλλόμενα από κόμη διαμήκη διατρέχουν έτη φωτός, ουρανούς και μνήμες. Πρόσκαιρη εμφάνιση,  ξέχειλο, υπόκωφο το πέρας. Θύμισε τοπίο με ομίχλη που, πηχτή, κατάπιε το λιμάνι, Το φως απέναντι θόλωσε τα μάτια μου,  ξεπλένοντάς τα με υπέρκορη πλημμύρα.

Πότε έγιναν τα "πρέπει" βράχοι; Εκεί να σκάει κάθε δάκρυ, για να τα ροκανίζει κάθε στεναγμός; Λιθοξόοι επιμελείς σμιλέυουν και από λίθοι, θρύμματα λήθης σωριάζουν τακτικά. Η θάλασσα δεν τόλμησε να μπάσει μέσα της καμιά επιβολή. Νεκροταφείο οφειλής τα ακρογιάλια.  

Πώς αλλάζουν τις λάμπες εκεί ψηλά; Και το θέατρο χάθηκε. Και τη θέση του πήρε ένας τεράστιος κήπος από λουλούδια,  κάτω απ'τον ουρανό,  με τ' αστέρια να τρεμοπαίζουν,  ροδαλά, θαμπά,  έξυπνα...

Απόβραδο. Και πέφτουν φως, σκιές, μάσκες. Πέφτουν ψυχές από ουρανούς. Πέφτει κάθε αστέρι. Πτώσεις, γενικές, αιτιατικές, λάθος ορθογραφίας. Σύνταξης. Αιτιατικής κυρίως. Χωρίς αιτία.

Το ρολόι του τοίχου αμείλικτα δείχνει 05.46. Δυο δείκτες που τεντώνονται  να ξεπιαστούν και σ' αυτό το ξημέρωμα. Κάθε χτύπος του εκκρεμεί. Θα, θα, θα... Τα ρολόγια γελάνε με περίεργες συλλαβές. Ασύλληπτες καγχάζουν. γιατί ξέρουν πως οι δείκτες ακίνητοι μένουν. Τεντωμένοι σ' αυτό το ξημέρωμα. 05.46 Θα, θα, θα... Και μπλέκονται τα Θα με αστέρες διάττοντες. Περσείδες μεταμορφωμένες σε ευχές μόλις αγγίξουν θάλασσα. Κι εγώ εκεί Να ακούω πεισματικά τον κάθε χτύπο. Μήπως και στον επόμενο τόνο η ώρα αλλάξει. Καγχάζει το ρολόι αγέλαστο. Θα, θα, θα... Θαύματα δεν γίνονται. 

Η γοητεία ενέχεται  στην απογοήτευση. Σφιχτά δεμένη  με το πρόθημα απο-. Αποκαΐδι. Απογαλακτισμός. Αποκοπή. Απογοήτευση. Τόσο σφιχτά που, μοιραία,  την ορίζει. Απουσία.

Αν ήσουν κλειδωμένο δωμάτιο, κανένα κλειδί δεν θα σε ήξερε περισσότερο από εμένα. Γυρνώντας μέσα στην κλειδωνιά, όψεις σφαιρικές θα έπαιρνα από το μέσα σου.  Κλειδί από μπρούτζο.  Χαρακωμένο.  Κλειδωμένο δωμάτιο όμως παραμένεις.  Ποτέ ανοιχτό.

Τα βράδια του χειμώνα είναι τα πιο όμορφα, τα πιο ασφαλή. Έξω να φυσάει ο αέρας κι εσύ. χουχουλιασμένος στο διαμέρισμά σου, ήσυχος περιμένεις το ξημέρωμα. Τις σφίξεις της νύχτας μετράς, στάλες βροχής στα τσίγκινα λούκια Τα βράδια του χειμώνα τίποτα δεν αλλάζει. Όλα μένουν στάσιμα, ίδια, γνώριμα και οικεία. Χαρακώματα τα σκεπάσματα, προστατεύουν τις ψυχές. Τα βράδια του χειμώνα μην φοβάσαι. Θυμίσου πως την άνοιξη προσμένεις.

Είναι και τα φυτά κανίβαλοι. Αυτά που μες στην καρδιά φωλιάζουν. Σπόροι. Φορές με το νερό ψηλώνουν Άλλοτε το κίτρινο υγρό απ' το είδος τους  πίνουν ν' ανθίσουν. Και μες στη ζάλη, θυμούνται.

Ζούμε σε ένα σύμπαν αχανές. Ακατάληπτο. Ordo ab chaos. Από αστερόσκονη είμαστε πλασμένοι.  Κι αν δεν πιστεύεις, κοίτα γύρω σου.  Μικρά αστέρια, σ' άνθρωπους που συναντάς θα δεις να λάμπουν. ‪#‎fantaros_log‬

Δεν είν' τα χείλη, κατακόκκινα, τα πλατιά, που ημισέληνο σε ανάπαυση θυμίζουν, όπως αυτή που ξάπλωσε απά στη θάλασσα, κείνο το βράδυ του Αυγούστου. Ούτε είν' τα "χα" που βγαίνουν απ' αυτά κατά ριπάς,  μελωδικά στ' αυτιά σου που αντηχούν. Δεν είναι οι λευκοί στρατιώτες, παρατεταγμένοι καθώς πρέπει ή και στραβά, όποια απόχρωση και να'χουν, τις μέρες σου που θα λαμπρύνουν. Τα μάτια είναι. Τα λαμπρά.  Μαρμάρινα.  Αληθινά. Διάφανα.  Γυαλιστερά. Τα θες μελιά; γαλάζια ή πράσινα; Μ' αυτά χαμογελά.  Μ' αυτά εκφράζεται. Απόδειξη μιας όμορφης ψυχής. Μάτια να διαβάζεις. 

Ποτέ ξανά, δεν ήμουν τόσο χαμένος. Ποτέ ξανά, δεν ήμουν τόσο μόνος. Ποτέ ξανά, δεν έκανα αυτό που ήθελα εγώ. Ποτέ ξανά, δεν έφτασα στο τελμα όσο τώρα. Ποτέ ξανά, δεν είχα τρόμο μέσα μου όσο σήμερα. Ποτέ ξαν...

Δαγκώνοντάς με, πετώντας του ένα κομμάτι κρέας. Φωνάζοντάς μου, πηγαίνοντας να τον χαϊδέψω. Τρέχοντας μακριά μου, όταν τον φρόντισα. Μου χαμογέλασε, δείχνοντάς μου την κοιλιά του - εμπιστοσύνη. Κοιτώντας με στα μάτια, όταν τον έπλυνα. Τρίφτηκε πάνω μου, όταν τον αγάπησα και κατάλαβα πως ήταν Άνθρωπος.

Κι αν επιμείνεις,  κι απά στην άμμο βρεις νερό, καυτή θα είναι, δεν θα το προλάβεις. Ο ήλιος που τριγύρω πύρωσε την πλάση, μαγνητικά θα το κάμει αγέρα κι αχνός θα μείνει πίσω του απά στην άμμο, κάρβουνο η καρδιά από πυρά της λάμψης. Σε θάλασσα φύγε, πριν από τη δίψα σβήσεις. Φυγή 1

Για δυο, τα Σάββατα πολλά κ' οι Κυριακές με ήλιο. Για έναν, σχόλη να 'ν' καμιά και το σεντόνι, ξύλο.

Όλα τριγύρω ακούνητα. Λάμπει ο ιδρώς της πέτρας, στο φως του φεγγαριού,  Βλέμμα άγρυπνο, με βάρος σε κοιτάζει. Ακούραστη, και σιγανή η ανάσα της μετάξι βγάζει. Καρπός κοιλίας,  αυτό κι εσύ. Παιδί και δίχτυ. Το φοβερό της τρομάζει κύημα. Απά στις πέτρες υπομονετικά υφαίνει ιστό. Πολύ πριν από σένα. Δεν είναι αγάπη αυτή που τις φτερούγες σου σταμάτησε.. Η ζεστασιά που νιώθεις στο αγκάλιασμα του ιστού, μαύρης αράχνης νήμα,  μονάχα δηλητήριο είναι. Κλωστή της μαριονέτας που άκοπη έμεινε.  Ακούνητος κι εσύ. Ασφάλεια νιώθεις. Μπορούσες να πετάξεις. Κι οι πτήσεις σου που έχασες για τώρα δεν σε νοιάζουν. Ποτάμι το φαρμάκι της μέσα στις φλέβες τρέχει. Ένα με το αίμα γίνεται κι αυτή σου το ρουφάει. Κι εσύ, η μαριονέτα επάνω σε πολύγωνο ιστό,  μέλλον ρεμβάζεις,  κι η δύναμή σου αιχμάλωτη, σβήνει.

Μην επιμένεις. Νερό στην έρημο δεν θα βρεθεί, σε θάλασσα φύγε, πριν από τη δίψα σβήσεις.