Ανήλικος

St. Paul's Cathedral and Millenium Bridge from the Southbank of Thames

Getting packed :P

Η Αίτνα κάπνιζε κι εγώ πατούσα στην Σικελία για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ένα ταξίδι το οποίο περιελάμβανε πολλαπλά όνειρα ζωής. Ένα ταξίδι ανεπανάληπτο. Ένα ταξίδι που θα θυμάμαι για πάντα, ό,τι κι αν συμβεί. Στο αεροδρόμιο ήρθε να μας παραλάβει ο Καρμέλο. Με τον Καρμέλο "γνωριζόμαστε" εδώ και 10 χρόνια, χωρίς ουσιαστικά να έχουμε βρεθεί ποτέ από κοντά. Ήταν ο πρώτος Ιταλόφωνος (και έχει σημασία ο όρος) με τον οποίο μίλησα όταν άρχισα να μαθαίνω Ιταλικά για να έρθω στας Ιταλίας κι εγώ αποτέλεσα το Ελληνόφωνο μέρος της γνωριμίας ώστε να τεστάρει τις ικανότητές του στα Ελληνικά. Αφού αφήσαμε τα πράγματά μας στο σπίτι του, φύγαμε απ' ευθείας για το Ηφαίστειο. Η διαδρομή στην αρχή δεν προμήνυε αυτό που θα αντικρίζαμε. Οι δρόμοι της Catania χαοτικοί, πολύβουοι, αγχωτικοί για μια πόλη 300.000 κατοίκων και τίγκα στην κόρνα. Βγαίνοντας από την πόλη το καταπράσινο τοπίο στους πρόποδες της Αίτνας άρχισε να δίνει σιγά σιγά τη θέση του σε κατάμαυρα μαγματικά πετρώματα, υπολείμματα πρό...

Περίπου 30 χιλιόμετρα ανατολικά από τη Ρώμη, βρίσκεται το Τίβολι . Χτισμένο στους καταρράκτες του ποταμού Ανιένε, ο οποίος στην πορεία του βρίσκει κι ενώνεται με τον Τίβερη, κατοικείται ήδη από τους Ρωμαϊκούς χρόνους (338 π.Χ.). Η θέα του κάμπου της Ρώμης, είναι μαγευτική, ήδη από την πρώτη πλατεία που συναντάτε μπαίνοντας στην πόλη. Όσοι έχετε πάει στην Βεροια, θα θυμάστε την πλατεία της Ελιάς, με τον κάμπο κάτω. Στο Τίβολι έφτασα, για την Villa d'Este . Πρόκειται για ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco, με μια εντυπωσιακή ποσότητα σιντριβανιών, νυμφών, βρυσών, τεχνητών σπηλαίων, που αποτέλεσαν παράδειγμα και έμπνευση για τους μπαρόκ κήπους της υπόλοιπης Ευρώπης κατά την Αναγέννηση. Η είσοδος στην βίλα είναι στο πιο ψηλό μέρος του κτίσματος, επάνω στο λόφο, με τη βίλα και τους κήπους της να εκτείνονται στην πλαγιά από κάτω. Ήδη μπαίνοντας στην εσωτερική αυλή της βίλας μας καλωσορίζει το πρώτο συντριβάνι, προοίμιο μιας ατελείωτης σειράς υδάτων που ανεβοκατεβα...

Τέτοιες μέρες αναλογίζεται κανείς, τι το σημαντικό έκανε μέσα σ' αυτόν το χρόνο που φεύγει. Τι στόχους έβαλε, ποιους απ' αυτούς έφτασε, ποιους είδε να απομακρύνονται όσο προσπαθούσε να τους κυνηγήσει. Είναι όμως ώρες, που κάνεις πράγματα χωρίς σχέδιο, χωρίς κάποιο στόχο και φορές που μόνιμα ανέβαλες ενέργειες που ήθελες πάντα να κάνεις. Υπερνικώντας φοβίες και αναστολές, κατάφερα μέσα σε τρεις μόνο μέρες, να συγκινηθώ βλέποντας μαζί με το πιο όμορφο σημάδι των τελευταίων χρόνων στην Ιταλία με θέα την Ακρόπολη, να νοιώσω την ίδια άνεση που ένοιωθα με ανθρώπους που μόνο από μακριά τους ήξερα, να γνωρίσω podcasters που ακούω, να παρευρίσκομαι σε επεισόδια στο Σύνταγμα με βουρκωμένα μάτια για μια διωκόμενη Δημοκρατία, να γνωρίσω ανθρώπους που δεν περίμενα να συναντήσω ποτέ, να συναντήσω bloggers που εκτιμώ και που εκτίμησα ακόμη περισσότερο γνωρίζοντάς τους, να δω δυο ζεύγη ερωτευμένα μάτια να φωνάζουν στεντόρια το "σ'αγαπώ" χωρίς ν' ακούγεται λέξη, να νοιώσω ...

Οι εικόνες είναι από τη Villa Borghese στη Ρώμη. Μια όμορφη και ζεστή ημέρα, Φθινοπώρου. Όταν η φύση χάνεται. Παρέρχεται. Φθίνει. Ακολουθώντας τη μοιραία ανάγκη για θάνατο και αναγέννηση. Μια αναγέννηση που όλοι προσμένουμε...

Ένα δειγματάκι από πάνω και πάμε :Ρ Βόλος 08-08-08 16:40 Το ταξίδι συμπαθές και η κίνηση αν και Παρασκευή ελάχιστη. Πολύ περίεργο για εθνική οδό, αλλά κατανοητό μιας και πολύς κόσμος βρίσκεται ήδη σε διακοπές. Παρατήρηση: Στη Θράκη τα πουλιά κουτσουλάνε αφειδώς. Μέχρι να περάσω τη Ξάνθη το παρμπρίζ είχε γίνει πιτσιλέ. Παραπέρα κουτσουλιά ούτε για δείγμα αδερφέ μου! Το πλοίο τίγκα από κόσμο. Και...Παναγιά μου Βαγγελίστρα, ένα 35-40% Ιταλοί! Κέρκυρα να πηγαίναμε λιγότερους θα είχε! Η Ελλάδα είναι λεβεντογέννα τελικά. Τα δείγματα πάνω στο πλοίο καταδεικνύουν ότι υπάρχουν πολλοί και ωραίοι που κατευθύνονται στις Σποράδες γενικά. Το συγκλονιστικό; Όλοι μα ΌΛΟΙ οι ωραίοι είναι Έλληνες! Σκιάθος - Jimmy's Studios 20:50 Αναπνέω Σκιαθίτικο αέρα. Πόσο μου είχε λείψει αυτή η μυρωδιά! Στο καράβι είχα το πρώτο αναπάντεχο. Η γνωστή ρήση "τα καλύτερα έρχονται από 'κει που δεν τον περιμένεις", επιβεβαιώθηκε για άλλη μια ...

Κάποιους μήνες τώρα μιλούσα με ένα παιδί από Ρώμη, φοιτητής εκεί. Ήταν μάλιστα να συναντηθούμε 2 Σάββατα πριν αλλά τελικά δεν κάθισε η δουλειά. Έτσι χθες, κατόπιν συνεννόησης αλλά και κρίσης κατάθλιψης από τη μεριά μου, ξεκίνησα να πάω μια βολτίτσα το απόγευμα, με μια πιθανότητα 50-50 να μείνω εκεί το βράδυ ή να φύγω. Καιρό είχα να κάνω ένα τζα στη Ρώμη ημέρα. Όπως κι ακόμα περισσότερο καιρό είχα να διανυκτερεύσω εκεί. Αφού κάναμε λοιπόν τις βόλτες μας, περπατήσαμε κάποια άλφα, βήτα, γάμα χιλιόμετρα, μπήκαμε σε δέλτα, ζήτα, έψιλον μαγαζιά όπως το Feltrinelli , μεγάλο τεράστιο βιβλιοπωλείο, με μαγαζιά σχεδόν σε κάθε γωνιά της Ρώμης, το οποίο εκτός από βιβλία έχει και μια δόση CD μουσικής και DVD ταινιών. Βρήκα αρκετά σπάνιες ταινίες, όπως Bergman τις οποίες συνήθως για να τις βρεις σε DVD είτε κάνεις χρυσό τον υπάλληλο, είτε τις παραγγέλνεις από το Internet. Βιβλία, άπειρα βιβλία. Μακάρι να είχα χρόνο να μπορούσα να διάβαζα περισσότερα βιβλία.. If you don't have time, make some tim...

Ο Ανήλικος έφτανε.. Βγήκε στην κουπαστή του πλοίου για να δει την νέα μέρα που τον έφερνε όλο και πιο κοντά στην Ιταλία και σε μια περίοδο διαβάσματος, όπως τις είχε συνηθίσει τόσα χρόνια. Δεν σκεφτόταν τις μέρες που έφυγαν. Είχε πει ότι θα κάνει την αναδρομή του όταν πια εγκατασταθεί και πάλι στο σπίτι. Για την ώρα, ακόμα ταξίδευε.. Στη διαδρομή, σκέψεις περνούσαν απ' το μυαλό του. Σκέψεις για τους οδηγούς που πετάγονταν σαν σφήνες, σκέψεις για τα παιδιά που γνώρισε στα Γιάννενα, σκέψεις για την εγγύτητα και την οικειότητα που μπορεί να αναπτυχθεί μέσω διαδικτύου και σκέψεις για την προσωπική του ζωή. Είχε καιρό να ενθουσιαστεί. Είχε καιρό να νοιώσει κόμπο στο στομάχι μετά από κάποια γνωριμία. Είχε καιρό να μη μπορεί να πάρει τη σκέψη του από κάποιο άτομο ούτε για μια στιγμή. Ακούγοντας κάποιο τραγούδι στο αυτοκίνητο, συμφώνησε με τον στίχο "εκεί μου κλήρωσε ο έρωτας, το λόττο". Επανήλθε στη σκέψη του η θεωρία περί "όλα έχουν ένα σκοπό στη ζωή μας" και αναλογίσ...

Ή αλλιώς, πως ήταν το ταξίδι μου Ελλάδα - Ιταλία. Σε ένα μπλοκάκι, κατέγραψα χειρωνακτικώς τα δρώμενα του ταξιδιού, λίγο να να περνάει η ώρα και λίγο για να κάνω πιο "ζωντανή" την περιγραφή. Το κακό ήταν ότι δεν είχα μαζί φωτογραφική αλλά κάτι έγινε τελικά. Ας αρχίσουμε λοιπόν. 18/07/08 Bari 17:00 Μετά από περίπου 4 ώρες χαλαρή οδήγηση, με μία στάση και ταχύτητα περί τα 120 km/h βγήκα απ' την autostrada και ακολούθησα τις πινακίδες για το λιμάνι. Στη διαδρομή για Bari, μέχρι ένα σημείο, είχε φουλ νταλίκα αλλά από τη στιγμή που τελείωσαν τα βουνά και οι λόφοι και το τοπίο έγινε φλατ, οι νταλίκες ελαττώθηκαν αισθητά, η κίνηση λιγόστεψε και το μαρκαδορί φωσφοριζέ Suzuki μαζί με το picassa που με "συνόδευαν" με το που μπήκα στον αυτοκινητόδρομο, συνέχισαν την πορεία τους. Μπαίνοντας στο λιμάνι του Bari, έπαθα μια ελαφριά πλάκα, καθότι στο χώρο του λιμανιού έχει ένα δρόμο διπλής λωρίδας σε κάθε κατεύθυνση και στο τέρμα Θεού είναι η αποβάθρα που πάει για Ελλάδα. Κοινώ...

Καλοκαίρι. Ήρθε κι επίσημα με το θερινό ηλιοστάσιο μερικές μέρες πριν. Οι μέρες άρχισαν ήδη να μικραίνουν αλλά λόγω του φαινόμενου της θερμοκρασιακής μνήμης, το κλίμα ζεσταίνει μέρα με τη μέρα. Τα τσιμέντα αρχίζουν να καίνε. Οι ζέστη αρχίζει να γίνεται αφόρητη κι εμείς αρχίζουμε να λιώνουμε. Σήμερα είχε πολύ ζέστη. Σπάνιο φαινόμενο για τα Απέννινα. Δεν πήγα βιβλιοθήκη. Λίγο η ζέστη, λίγο η ανόρεχτη διάθεση να κουνηθώ, με άφησαν μέσα στο σπίτι, να κάνω φιλότιμες προσπάθειες να διαβάσω, αλλά τελικά να λύνομαι στο γέλιο με τα παιδιά στο Plurk. Απόψε έκλεισα εισιτήριο για Ελλάδα. Είναι γνωστό ότι μ'αρέσει να οδηγώ. Είπα λοιπόν να δοκιμάσω τον εαυτό μου και να μάθω πόσο πολύ μ'αρέσει να οδηγώ. Έτσι, το εισιτήριο που έκλεισα είναι με πλοίο με διαδρομή Bari-Ηγουμενίτσα. Θα πάω Ελλάδα με το αυτοκίνητο αυτή το φορά. Κάθησα, τα υπολόγισα και αποφάνθηκα πως τα έξοδα με την εκτόξευση των καλοκαιρινών τιμών με αεροπλάνο, είναι ακριβώς τα ίδια. Με ατού το να έχω τον Cipi μου στην Ελλάδα και...

Δεν ξέρω τι έχει γίνει μετά το Πάσχα, να μη με ματιάξω δηλαδή, αλλά πολλά πράγματα μου πάνε καλά. Το ποστ προβλέπεται "σεντόνι" συνεπώς οπλιστείτε με υπομονή και όρεξη για ανάγνωση! Την Τρίτη το πρωί, ένας Έλληνας συμφοιτητής με ενημέρωσε ότι βρήκε εισιτήρια για τον βραδινό αγώνα της Πέμπτης στο τουρνουά Τέννις της Ρώμης. Απ' ότι μάθαμε θα βλέπαμε Davydenko(no4 ATP) και Robredo(no17 ATP). Δυστυχώς δεν βρήκε εισιτήρια για τον μεσημεριανό αγώνα που θα έπαιζε ο Θ Ε Ο Σ Federer! Αλλά εντάξει, δε μπορούμε να τα έχουμαι και όλα δικά μας :) Του χρόνου να είμαστε καλά, θα τον δούμε :) Ξεκινάμε το μεσημέρι της Πέμπτης για Ρώμη με ωραίο καιρό και σκοπό να φτάσουμε στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις της Ρώμης με το αυτοκίνητο. Στον περιφεριακό της Ρώμης χάσαμε την έξοδο που έπρεπε να πάρουμε, λόγω κάποιων έργων στη συγκεκριμένη έξοδο, αλλά δεν πτοηθήκαμε και εν τέλει όχι μόνο βρήκαμε το γήπεδο, αλλά πάρκαρα και ακριβώς έξω απ' αυτό. Κωλοφαρδία Νο1. Η ώρα βέβαια ήταν 4 το απόγευμα και...

Ξεκινάμε λοιπόν με τη καλύτερη των διαθέσεων την πρώτη του μηνός Μαΐου για τα μέρη της Ξάνθης. Ο ηλιάκος ζέσταινε ήδη όπου έριχνε τις ακτίνες του κι εμείς, μέσα στη τρελή χαρά μέσα σε ένα κίτρινο αυτοκίνητο, να τραγουδάμε και να ξαμολιόμαστε στην εξοχή για να πιάσουμε αυτόν τον έρμο τον Μάη που κάποιος προφανώς τον ξαμόλισε και άφησε 11.000.000 Έλληνες να τον πιάσουν. Είχα ακούσει τα χίλια μύρια για τη Ξάνθη και τις ομορφιές της, φυσικές τε και ανθρωπογενείς, από φίλες. Ε, κάποια στιγμή ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να τις δω κι εγώ το καημένο το ξενιτεμένο. Με το που φτάνουμε, γύρω στις 12 το μεσημέρι, μπαίνουμε στη Ξάνθη. Είχα πάει πολύ παλιά σε περίοδο καρναβαλιών, αλλά μπορώ να πω ότι, είτε έχει αλλάξει άρδην, είτε εγώ δε θυμάμαι πολλά πράγματα.. Η πόλη πανέμορφη, το κέντρο της γραφικό και σύγχρονο μαζί, μια πανδεσία, χρωμάτων, φωνών, ανθρώπων και κινήσεων. Σημείωση: πολύ καγκουριά αδερφέ μου. Τρία στα τέσσερα αυτοκίνητα μουσική στο φουλ, σε σημείο να τρομάζουν τα περιστέρια όταν περν...

Το αεροπλάνο στην Αφρική έπεσε, συνεπώς έπρεπε να καταλάβετε ότι μέσα στις επόμενες μέρες, πετάω εγώ. Κακό πράγμα βέβαια, αλλά είναι πλέον παρατηρηθέν φαινόμενο λίγο πριν την πτήση μου, να πέφτει ένα αεροπλάνο κάπου στον κόσμο. Η βαλίτσα είναι μάλλον έτοιμη. Ζακετούλες και πουλοβεράκια για τη δροσούλα, πουκαμισάκια και κοντομάνικα για τη ζέστη. Αυτή τη περίοδο δεν ξέρεις τι να πάρεις μαζί σου.. Αύριο προς το μεσημεράκι, θα πατάω τα τιμημένα χώματα του Ελ. Βενιζέλος. Θα συναντήσω εκεί 2 χρυσά παιδιά μαλαματένια. Θα πιούμε τον καφέ μας και θα κουτσομπολέψουμε δεόντως. Συνεπώς αν δείτε 3 μπακούρια να κυκλοφορούν και να χαχανίζουν, εμείς είμαστε, πείτε μας και "γεια" :) Ελπίζω να μη ξεχάσω τίποτα πάλι. Το μισώ όταν ξεχνάω πράγματα πίσω. Έστω και ένα ζευγάρι ακουστικά. Είμαι γενικά πολύ control freak με τη βαλίτσα μου, αν και έχω καταφέρει να μη κάνω λίστα με τα πράγματα τα τελευταία χρόνια. Παλιότερα είχα κανονικότατα xml αρχειάκι που έγραφα τι πήρα τι άφησα και δε συμμαζεύεται. ...