Αναρτήσεις

Πτώσεις

Εικόνα
Απόβραδο. Και πέφτουν φως, σκιές, μάσκες. Πέφτουν ψυχές από ουρανούς. Πέφτει κάθε αστέρι. Πτώσεις, γενικές, αιτιατικές, λάθος ορθογραφίας. Σύνταξης. Αιτιατικής κυρίως. Χωρίς αιτία.

Εκκρεμές

Εικόνα
Το ρολόι του τοίχου αμείλικτα δείχνει 05.46. Δυο δείκτες που τεντώνονται  να ξεπιαστούν και σ' αυτό το ξημέρωμα. Κάθε χτύπος του εκκρεμεί. Θα, θα, θα... Τα ρολόγια γελάνε με περίεργες συλλαβές. Ασύλληπτες καγχάζουν. γιατί ξέρουν πως οι δείκτες ακίνητοι μένουν. Τεντωμένοι σ' αυτό το ξημέρωμα. 05.46 Θα, θα, θα... Και μπλέκονται τα Θα με αστέρες διάττοντες. Περσείδες μεταμορφωμένες σε ευχές μόλις αγγίξουν θάλασσα. Κι εγώ εκεί Να ακούω πεισματικά τον κάθε χτύπο. Μήπως και στον επόμενο τόνο η ώρα αλλάξει. Καγχάζει το ρολόι αγέλαστο. Θα, θα, θα... Θαύματα δεν γίνονται. 

Το νησί μου

Εικόνα
Εσύ που ενθουσιάζεσαι εύκολα στη ζωή σου. Εσύ που αντικαθιστάς ανθρώπους στην καθημερινότητά σου κατά το δοκούν. Εσύ που ξέρεις μόνο να παίρνεις βολικά, χωρίς να πιεστείς έστω και μια στιγμή να επιστρέψεις πίσω κάτι. Σ' εσένα μιλάω. Σ΄εσένα που πρέπει πρώτα να μάθεις τι σημαίνει συναίσθημα βαθύ.  Σ' εσένα που πρέπει πρώτα να καταλάβεις ότι η ζωή σου θα χαραχτεί από μοναξιά. Σ' εσένα που δεν πρόσεξες και έδωσες άφεση σ' αυτούς που σε έμπλεξαν. Σ' εσένα μάτια μου. Σ' εσένα ψυχή μου. Κάτω από τις Περσείδες σου έδωσα την ψυχή μου. Γκρέμισα τα τείχη μου που είχα χτίσει χρόνια τώρα.  Θρύψαλα τα έκανα για το χαμόγελό σου. Δεν μας προσέχει πάντα φύλακας Άγγελος... Μόνοι μας είμαστε και μόνοι πορευόμαστε. Κι αν τύχει και βρεθεί άνθρωπος να μας φροντίσει, ένα να θυμάσαι: Μην τον πετάξεις ποτέ σαν τσαλακωμένο σκουπιδάκι. Γιατί νοιάστηκε, χωρίς να παίρνει τίποτα.  Γιατί πείστηκε πως ξεχώρισε κάτι ανάμεσα σε ξερά στάχυα και πράσινα βρ

Γοητεία

Εικόνα
Η γοητεία ενέχεται  στην απογοήτευση. Σφιχτά δεμένη  με το πρόθημα απο-. Αποκαΐδι. Απογαλακτισμός. Αποκοπή. Απογοήτευση. Τόσο σφιχτά που, μοιραία,  την ορίζει. Απουσία.

Χωρίς συμπέρασμα

Ο χρόνος.  Ο χρόνος που περνάει. Ο χρόνος που ξοδεύεις. Ο χρόνος που σπαταλάς. Ο χρόνος που είναι ακριβός. Ακριβώς γιατί δεν είναι ατελείωτος. Στον δικό σου, προσωπικό χρόνο αναφέρομαι. Ο άνθρωπος δεν ζει μονάχος του. Ζει πάντα σε συνάρτηση με άλλους ανθρώπους.Επηρεάζεις όχι μόνο τον δικό σου χρόνο, αλλά και τον χρόνο των άλλων. Δίνεις υποσχέσεις που δεν τηρείς, άλλα λες και άλλα κάνεις, θεωρείς δεδομένο πως ο χρόνος, ο δικός σου αλλά και των άλλων, θα είναι πάντα εκεί. Θα είναι πάντα διαθέσιμος για να ξοδευτεί όπως εσένα βολεύει περισσότερο.  Κανένας δεν είναι διαθέσιμος μόνιμα. Πόσο μάλλον ο χρόνος. Επένδυση κάνει ξοδεύοντας τον χρόνο του μαζί σου. Εμπιστοσύνη καταθέτει. Η διαθεσιμότητα είναι δώρο. Δυστυχώς κάθε φορά που δεν είσαι ειλικρινής, πιστός, συναφής στα λόγια σου, χάνεις και ένα κομμάτι χρόνου, εμπιστοσύνης, σπας τον καθρέφτη που αντικατοπτρίζει την ωριμότητα.  Δεν έχει συμπέρασμα η ανάρτηση.  Μόνο διαπιστώσεις. 

Λείπεις και λήγεις

Εικόνα
Έχω ζήσει αρκετές φορές με την ψευδαίσθηση του "σπάνιου". Του "ιδιαίτερου". Του "για πάντα" ακόμη. Από άγνοια, αφέλεια ή δίψα για λίγη αγάπη, φροντίδα. Από την ίδια τη φύση του ανθρώπου να νιώσει το "ιδιαίτερο", το "σπάνιο" και το "για πάντα". Φρούδα ελπίδα που είναι αντίθετη στην ίδια φύση του ανθρώπου. Στην ίδια τη ζωή. Δεν έχεις τίποτα το ιδιαίτερο. Ναι, εσύ που διαβάζεις. Τίποτα το εξαίσια ουσιαστικό για να διαφέρεις από τη μάζα. Τίποτα το άλλο, το ειδικό που θα σε κάνει να αξίζεις το "σπάνιο". Δεν είναι αξιακό και δίκαιο αυτό που ζεις. Γιατί κι αν υπάρχει "σπάνιο", τύχη καθαρά είναι αν θα το συναντήσεις. Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα το συναντήσεις; Ή ακόμα ειδικότερα, ότι το συνάντησες ήδη; Ποια έπαρση σε οδηγεί να πιστέψεις ότι το "σπάνιο" στα μάτια σου δεν είναι απλώς και μόνο άλλη μια μορφή του καθημερινού, της μάζας; Να σου πω πώς πηγαίνουν τα πράγματα. Το χρονικό όριο βάλτο ε

Δωμάτιο

Εικόνα
Αν ήσουν κλειδωμένο δωμάτιο, κανένα κλειδί δεν θα σε ήξερε περισσότερο από εμένα. Γυρνώντας μέσα στην κλειδωνιά, όψεις σφαιρικές θα έπαιρνα από το μέσα σου.  Κλειδί από μπρούτζο.  Χαρακωμένο.  Κλειδωμένο δωμάτιο όμως παραμένεις.  Ποτέ ανοιχτό.