24

Οι πρώτες 24 ώρες χωρίς εσένα...

... δεν περίμενα να με παίξεις έτσι.

δεν είσαι εσύ αυτός...

Ντρέπομαι για σένα.
Σε λυπάμαι...

Σχόλια

  1. ΑνώνυμοςΣάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 1:10:00 π.μ.

    Μα τόσο γρήγορα; Κρίμα :(
    Να είναι η απόσταση που δε μπόρεσε να σας κάνει τα επαναφέρετε τα πράγματα στην αρχή; Η πίεση του άλλου που τον "στράβωσε";

    Τι λες; Πιστεύεις πως αν από το Φεβρουάριο και μετά θα "ηρεμήσει" (και με τη βοήθειά μας -όσο γίνεται), υπάρχει περίπτωση να ξαναζήσουμε μέρες Αυγούστου ή -όπως διαισθάνομαι από προχτές- έσπασε ότι υπήρχε;

    Ένα ναι, όχι, ίσως. Αυτό θέλω μόνο. Μια μονολεκτή απάντηση. Αυτήν που βγαίνει μέσα από την καρδιά σου. Παρ' όλο που είμαστε λίγο μετά το πρώτο 24ωρο και ακόμα λειτουργείτε με το συναίσθημα και όχι τόσο με τη λογική (ότι κι μπορεί να σημαίνει αυτό).

    Πάντως, είμαστε κοντά σας. Και στους δύο. Επειδή ξέρουμε πως κατά βάθος θέλετε να είστε μαζί. Ανεξάρτητα τι φαίνεται και λέτε για τους όποιους λόγους.

    Καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. AnilikosΣάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 1:14:00 π.μ.

    Η επιλογή ήταν καθαρά δική του αγαπητέ.

    Είχαμε το Χ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ και θέλησε να το κάνει Χ-100.

    Δε γίνεται αυτό.
    Δεν θα με πάρει μαζί του στην αυτοκαταστροφή.
    Θέλω να ζήσω.
    Δε μου αξίζει.

    Ας το ξανασκεφτεί.
    Δεν τρώω, δεν κοιμάμαι, δεν ζω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΟφηλίαΣάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006 12:49:00 μ.μ.

    Αν είναι να χάσεις τον εαυτό σου σε κάτι που μόνο δάκρυα σου χαρίζει ε τότε ναι πρέπει να ζήσεις!

    Αν εσύ καταφέρεις να είσαι συγκροτημένος όλα τ' άλλα θα 'ρθουν, εμείς οι ίδιοι καλουπώνουμε την ευτυχία μας αλλά και τη δυστυχία μας, κάποια στιγμή επιλέγουμε τι πραγματικά είναι ωφέλιμο για μας, έστω κι αν πονάει αρχικά αυτή η επιλογή...

    Αλλά μην κάνεις κακό στον εαυτό σου, πρέπει να συνέλθεις και πίστεψέ με θα συνέλθεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Υπέροχα πλάσματα: Μουσική

Εικόνα
Η σειρά, εννοείται πως είναι από τις αγαπημένες μου πλέον. Θα μπορούσα άνετα να είμαι ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, μαζί με τις φίλες μου στην Ελλάδα.. Κοινώς, με αντιπροσωπεύει απείρως.. Ένα μπλόγκ λοιπόν και ο δημιουργός του lsim, μαζεύει όλα τα τραγούδια που ακούγονται στη σειρά και τα συγκεντρώνει σε ποστ του. Όποιος μπορεί ας τον βοηθήσει. Προσωπικά αν και ψάχνω ακόμη το σονγκ που παίζει όταν το Μητσάκι ήταν με το φίλο της μέσα στο αυτοκίνητο και δε μιλούσε, έχω βρει κάποια από τα υπόλοιπα με την ταπεινή και περιορισμένη σύνδεσή μου πάντα. ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ: Το τραγούδι υπήρχε στα σχόλια ενός πόστ και είναι το Lizz Wright - My heart
Διαβάστε περισσότερα

Άνομοι

Παρακαλώ πολύ όλους αυτούς τους Ελληνάκιδες, έξυπνους, παρτάκιδες, ωχαδερφούς, να μην τολμήσουν μπροστά μου να πουν ποτέ ξανά, ότι οι πολιτικοί δεν τιμωρούνται, οι πολιτικοί πρέπει να διώκονται, ότι μόνοι φάγαν τα λεφτά και οποιαδήποτε άλλη αηδία άκουσα και διάβασα όλο αυτό το διάστημα. Δεν νοείται ΚΡΑΤΟΣ, δεν νοείται ΧΩΡΑ, δεν νοείται κοινωνική ΣΥΝΑΦΕΙΑ, όταν κανείς, δεν σέβεται. ΤΕΛΟΣ. Υπάρχει νόμος φίλε. ΔΕΝ ΚΑΠΝΙΖΟΥΜΕ. Τι πάει να πει το βράδυ καπνίζουν στο κατάστημα. Στα καταστήματα; Είμαστε καθόλου σοβαροί; Στην πλειονότητα, γιατί ακόμα δεν πήγα σε όλα, τα καταστήματα ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ, φίλε αναγνώστη, γίνεται ντουμάνι. Όχι φίλε καταστηματαρχίδι. Αν δεν θέλεις τα λεφτά ΜΟΥ, του ΜΗ καπνιστή, γιατί θα έπαιρνα κι άλλη μπύρα, και άλλη ακόμα, αν μπορούσα να ανασάνω, πάρε τα λεφτά του καπνισΤυραννου. Εμένα δεν θα με ξαναδείς. Στην Ελλάδα είστε(και με το δεύτερο πληθυντικό αναφέρομαι σε όλους όσους συμμερίζονται τέτοιες λογικές), ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΙ και άνομοι. ΆΝΟΜΟΙ. Δεν υπάρχει σεβασμός ...
Διαβάστε περισσότερα

Ο Δρόμος (2005)

Εικόνα
Ελληνική road movie. Ιστορίες παράλληλες αλλά και μπλεγμένες. Ταλαντούχοι, όχι μόνο οι πρωταγωνιστές αλλά και ολόκληρο το επιτελείο. Μια ταινία που μπορεί να μην έχει άρτια σκηνοθεσία, αλλά που με την αφήγησή της ίσως αγγίξει τον καθένα. Υπόθεση: Δυο γυναίκες, για διαφορετικό λόγο η καθεμιά θέλουν να φύγουν απ' το Διδυμότειχο. Ξεκινούν ένα ταξίδι στην Ελληνική επαρχία, αλλά στο δρόμο θα παρεκκλίνουν όμως, βρίσκοντας μπροστά τους, άλλους, καθημερινούς χαρακτήρες, με όνειρα, φιλοδοξίες, τάσεις φυγής, φόβους και αδιέξοδα. Στο τέλος, ο καθένας, θα φτάσει στη δική του Ιθάκη και οι δυο ηρωίδες μας, θα χωρίσουν για πάντα. Αξιολόγηση: Η ταινία είναι μια απεικόνιση της Ελληνικής κοινωνίας, θα έλεγα μια σκοπιά της, μακριά απ' τα φώτα της πόλης, μακριά απ' το γνωστό άστυ, προσεγγίζοντας αξίες όπως η ανθρωπιά και το όνειρο, που μπορεί να αργήσει να πραγματοποιηθεί, αλλά ορισμένες φορές μπορεί να μείνει για πάντα όνειρο. Άνθρωποι παγιδευμένοι σε καταστάσεις και γεγονότα, στα οποία δεν έ...
Διαβάστε περισσότερα