Ανήλικος

Και να ξέρεις πως η αδικία είναι μέγιστη να δίνεις στα παιδιά σου το παιχνίδι που πάντα ήθελαν, κάτω απ' το δέντρο το Χριστουγεννιάτικο, να χαίρονται, στα μάτια να σε κοιτάζουν δίχως να το πιστεύουν και ξάφνου, με ένα τσαφ, να τους το παίρνεις πίσω. Σύμπαν, ακούς;

Έρχεσαι στην Ελλάδα για διακοπές. Είναι καλοκαίρι. Η θερινή ραστώνη κάνει βουτιά στο υποδόριο άγχος που έχει διαποτίσει την κοινωνία. Η αλλαγή πλέον είναι εμφανής. Τη βλέπεις παντού. Όπου σταθείς, σε όποια παρέα και να καθίσεις, σε όποιο μαγαζί και να βρεθείς, στη δουλειά, στην οικογένεια. Ο Έλληνας, πέρασε ένα μεγάλο κομμάτι των τελευταίων 20 ετών, χωρίς να μιλάει πολιτικά. Έχασε προσδιορισμό και πρόγραμμα, απώλεσε την ικανότητα να αυτοπροσδιορίζεται μέσα από το όραμα και την ιδεολογία. Και τα αποτελέσματα, ήταν εμφανή στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Αλλά δεν θα σου πω γι' αυτά σήμερα. Θα σου πω για τον τουρίστα. Τον τουρίστα που έρχεται κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα και που χρόνο με το χρόνο, αυτές τις αλλαγές τις βιώνει με διαφορετικό τρόπο. Αλλαγές που ίσως τελικά δώσουν μια πνοή, μια ελπίδα, στον πολυτάραχο τουρισμό της χώρας μας. Τον τουρισμό που αποτελεί πυλώνα στήριξης, όχι μόνο της οικονομίας, αλλά και εν γένει της εικόνας που έχουν οι Ευρωπαίοι, και όχι...

Βουνά και θάλασσες περνώντας ένα και μόνο με ηρεμεί, το φως του ήλιου πριν στη δύση φτάσει, Ελλάδα αγκάλιασε

Πρίσμα η καρδιά. Το φως του αστεριού να τρεμοσβήνει, τρομαγμένο στο σκοτεινό της νύχτας φέγγος. Ευθυτενές και ατάραχο απά σε σώματα με ύλη από αστέρια σπάει. Αναζητά διέξοδο στο στόχο του να φτάσει. Και κάθε που χτυπά, φωνή δε βγάζει. Μον' λίγη απ' τη λευκή ορμή του χάνεται. Χλωμό, αρρωστιάρικο, στρεβλώνεται και πάει. Ευθεία. Γιατί το φως ενέργεια είναι. Κι αυτή δεν αναλώνεται. Διαχέεται και σπάει. Ωσότου βρει το κρύσταλλο. Δομή τελεία. Πρίσμα η καρδιά. Το φως τυλίγει. Στα μύχιά της τ' ακουμπά, μονάχα εκεί το άυλο με ύλη μπλέκει, Τ' αστραφτερό του άχρωμο, χλωμό, άπειρες χρώσεις έχει. Κι όσο κι άμα στρεβλώθηκε κι εχλώμιασε κι εχάθη, Ενέργεια είναι κι αυτή θα παραμείνει. Γιατί η πλάση φτιάχτηκε σε μελωδία ακατάληπτη. Κι η ενέργεια δε χάνεται. Μόνη της θα παλεύει. Τη ρότα της θ' αλλάζει, όσο το πρίσμα για να βρει, το σύμπαν θα λαμπραίνει.

Θέλεις; Δεν μπορείς. Μπορείς; Δεν θέλεις. Δεν θέλεις και δεν μπορείς. Πρέπει. Θέλεις και μπορείς; Δεν πρέπει.

Κουράστηκα να μαθαίνω να ζω χωρίς αυτούς που έμαθα να ζω μαζί, συνήθεια κι ανάγκης βίτσιο.  Έμαθα. Δοκίμασα. Μου φτάνει.

Πρωτογονισμός. Άγνοια. Μίσος. Μάλλον μίσος. Γιατί αλλιώς είναι ανεξήγητη η κατακραυγή μιας φωνής που προσπαθεί να κερδίσει, να διδάξει, να αγκαλιάσει και να αιτηθεί το δικαίωμα ύπαρξής της. Δεν θα εξετάσω όλες τις πτυχές. Θα επικεντρωθώ σε μία τρυφερή, σημαντική και άκρως σημαίνουσα. Ο Πέτρος και η Όλγα. Ετών 13 και 15. Δύο άνθρωποι στην εφηβεία τους. Στην εποχή της αμφισβήτησης και αναζήτησης. Του εαυτού τους, του "είναι" τους, της ίδιας της ύπαρξής τους. Δυο άνθρωποι που προσπαθούν να ωριμάσουν ιδέες και ιδανικά. Δυο ομοφυλόφιλα άτομα. Παιδιά. Παιδιά χαμένα μέσα σε έναν κυκεώνα καθωσπρεπισμού, θρησκοληψίας, μίσους, ωχαδερφισμού και μπιγκοτισμού. Σε έναν λαβύρινθο με σκοτεινούς θαλάμους σιχαμερών βδελυρών ράσων και σταυροκοπημένων λευκόκωμων τσεμπεριών. Σε μια ηλικία που η αμφισβήτηση του εαυτού κυριαρχεί και καταδυναστεύει οποιαδήποτε ψυχή έχει κάτι το "διαφορετικό" να επιδείξει. Οτιδήποτε δεν ακολουθεί την "νόρμα" της σκληρής κοινωνίας του σχολεί...

Η πρώτη χρώμα κι εικόνες Η δεύτερη , υφή του δέρματος Τρίτη και τέταρτη, μυρουδιά και γεύση φιλιού. Πέμπτη η ανάσα δίπλα στο στεναγμό. Η έκτη αίσθηση, καρδιοχτύπι είναι. Κάτω: Ποίηση Καββαδία / Εσμεράλδα - Θάνος Μικρούτσικος

Τα "μου" της κτήσεως κτίσεως είναι. Άνοιξης ευωδία τα δάχτυλά σου πλεγμένα στα δικά μου. Ανάσα κοφτή  στον κόρφο του κρυμμένη, φωλιά αετού, αγέρωχο το βλέμμα, σπίθα. Μάτια μου, ματιά μου,  μπροστά και μόνο δίχως πίσω. Πώς αλλιώς; Ίσως κτιστεί. Πρώτη ύλη ψάχνει η Κλωθώ, να υφάνει. Από τα "μου" θα βρει, θα φτιάξει νήματα, να πλέξει την ιστορία ή το πανί, βελούδινο, απαλό, αυλαία για την παράσταση που άρχισε το τέλος, ποιος το ξέρει; Τα "μου" της κτήσεως κτίσεως είναι.

Κι όταν σαλπάρω μαζί με το μπουκάλι ουίσκι αγκαλιά, - μόνο να με ζεσταίνει μέσα στην αστερόσκονη - ένα dubstep κομμάτι να μου παίζεις και να χαμογελάς Γιατί η ζωή που έφυγε, που χάνεις, είναι λίγη, κι η μοναξιά, απέραντη. Σ' εσένα αφήνω να διαλέξεις ποια θα μοιρολογίσεις.

Κι αν δεν κατάλαβες αν το μυαλό μόνο στραγγίζεις αν επιθύμησες χωρίς να έχεις αν τη καρδιά ποτάμια δάκρυα ποτίζεις να χαίρεσαι για τούτο μόνο στη μοναξιά που διάλεξες ανθρώπους έμαθες ν' αναγνωρίζεις

Τι κάνεις όταν νιώθεις και σκέφτεται να φύγει; Τι κάνεις όταν βρίσκεις και ίσως χαθεί για πάντα; Τι κάνεις όταν η παρέα του στα σύννεφα σε πάει; Εκεί που πίστεψες πως δεν ανήκεις πια. Εκεί που τ ' όνειρο το θες να μην τελειώσει. Οι μήνες σας που μένουν λίγοι. Ή πολλοί Το μέλλον αβέβαιο και δύσκολο συνάμα. Μια προσευχή. Κι η αγωνία για το μέλλον, δράμα.

Η μνήμη είναι μυρωδιές. Ζεστασιά και χαμόγελα.  Η μνήμη είναι οι βηματισμοί στα σανίδια που τρίζουν. Ακόμα. Η μνήμη είναι η υγρασία στους τόμους της Διάπλασης των Παίδων.  Η μνήμη είναι οι κούνιες με τις δεκαοχτούρες. Η μνήμη είναι οι καφέδες με το κουλουράκι. Πάντα με το κουλουράκι. Στην αυλή που άνθιζε από αγάπη. Ιστορίες που άκουσαν εκείνα τα λουλούδια. Και το φλαμούρι μόνιμα επάνω στη σομπίτσα πετρελαίου.  Με τις φετούλες του ψωμιού και τις ελίτσες. Πατητές. Πάντα. Η μνήμη είναι το έργο που αφήνεις πίσω.  Η μνήμη είναι οι βλαστοί σου που άνθισαν.  Η μνήμη είναι το αποτύπωμα στη ζωή.

Βάρος της Γης

Το χωριό της μάνας μου. Απομονωμένο ψηλά στα κορφοβούνια της Αιτωλοακαρνανίας. Λιγοστοί οι κάτοικοι και νοοτροπίες που δεν συνάδουν με την κοινωνία του 1920. Οι νέοι του χωριού, όσα ανήσυχα πνεύματα γεννήθηκαν σ' αυτόν τον τόπο που φυτρώνουν οι πέτρες, αναζητούν την τύχη τους αλλού. Στην Αμερική. Αναλφάβητοι, χωρίς εφόδια, έμαθαν πολλά, όχι μόνο γράμματα, αλλά και αξίες, σεβασμό, περηφάνια. 1990.  Ευεργέτες και σωτήρες του τόπου όσοι γύρισαν πίσω. Ομόρφυναν το παραγκωνισμένο από την πολιτεία χωριό. Το καλλώπισαν, έφεραν την άσφαλτο. Κάποιοι εκεί στην Αμερική είχαν ακούσει για την αιολική ενέργεια, μαζί με τη δίκαιη μοιρασιά της διαφιλονικούμενης γης και την προτροπή για την διασφάλιση βασικών υποδομών στο ξεροβούνι. Πρόοδος. Εμπλουτισμός πολιτισμού σε έναν αναλφάβητο τόπο. Στην Ελλάδα του 2013, στην στραπατσαρισμένη ψυχή του κάθε Έλληνα που ψυχορραγεί στα πεζοδρόμια της πόλης και τον αγκαλιάζει μια μητρική αγκαλιά, είναι επιτακτική η ανάγκη αλφαβητισμού. Πολιτικά, κοινω...

Η Δευτέρα γίνηκε Παρασκευή και το φλυτζάνι οι στιγμές στο χέρι ύπνο δεν σου χαρίζουν την ημέρα. Εσπρεσάκι σκέτο, κάποιος να δείχνεις. Η Δευτέρα γίνηκε Παρασκευή, οι ύαινες βγαίνουνε τα βράδια και με κουφάρια ανθρώπων τρέφονται. Γελούν στεντόρεια. Στη θάλασσα με τα γαρύφαλλα να ταξιδεύεις. Η Δευτέρα γίνηκε Παρασκευή, σκίσε το ριγέ χαρτί με τα όνειρα ξεκίνα νέα λίστα. Σίσυφος γίνε. Γάλα και λεμόνια λείπουν. Δυο ποτά τη νύχτα, το στάτους των ονείρων σου θα πνίξουν. Η Δευτέρα γίνηκε Παρασκευή. Εύχεσαι να πλήθαιναν οι ανάσες τις Κυριακές της νιότης. Γιατί η Δευτέρα με Παρασκευή ατέρμονες στιγμές άπνοιας είναι.

Τον διακόπτη ανοίγω. Μνήμη σβήσε. Τα χνώτα μου αζευγάρωτα, στον ουρανό τα κρέμασα τα μπράτσα. Να πιάσω ύλη άυλη, ανύπαρκτες ανάσες, μάτια σαθρά γυάλισαν  μέσα στη νύχτα. Και η λάμψη τους Ύπνο δεν μο...

Πίσω σου η σκόνη άχνισε, αναπαύτηκε απάνω στον πηχτό αέρα. Η γριά με τη μαντήλα ξεδοντιασμένη τρέχει σε πήρε στο κατόπι κι ο καρπός σου στο χέρι της δεμένος, νύχια γαμψά έτοιμα να γραπώσουν Εσένα-ναι. Μαγικό το σκοινί της Κλωθούς  δέσιμο ανυπέρβλητο και τιμωρία. Η γριά με τα δυσκίνητά της πόδια τη σκιά σου πάτησε. Και σε νικάει. Μπρος στον Τοξότη τον υπέρλαμπρο η όψη της αλλάζει, αραχνοΰφαντη θαρρείς,  ρουφώντας την έκλειψη που η ύπαρξή σου βγάζει ψηλώνει γίνεται Όλυμπος, θεριό γιγάντιο, Τιτάνες θα νικήσει.  Νύφη του Χρόνου κάποτε, τώρα καταραμένη. Η Άτροπος με την ψαλίδα της έτοιμη να χτυπήσει,  το νήμα όμως δεν κόβεται.  Λύτρωση δεν υπάρχει. Μόν' θα την μπίξει στην καρδιά, με το σεντόνι το λευκό σκισμένο. Με το σκοινί δεμένο. Με μάγια που δεν λύνονται από φιλιά. Πρίγκηπες δεν υπάρχουν. Τη γριά να σέρνεις. Χαλκομανία τώρα,  μοριακή αντικατάσταση επάνω στη σκιά σου. Μια συνουσία αναπότρεπτη, Σε ...

Απ' όλα τα χρώματα της οικουμένης το μπλέ το έφτιαξες για την Ελλάδα.