Ανήλικος

Είμαι τόσο μουδιασμένος. Και τι είναι ο θάνατος; Επιστροφή στην ύλη; Δεν υπήρξες παρά μόνο στη μνήμη των άλλων. Τι αφήνεις πίσω; Εσένα, όχι. Αφήνεις έργο; Αναμνήσεις αφήνεις. Λέξεις και φράσεις. Γεύσεις και μυρωδιές. Αγάπη. Κι όσο πιο ζωντανός και δυνατός ήσουν στη ζωή, τόσο πιο δυνατές και ανεξίτηλες οι αναμνήσεις. Και πώς ζει κανείς με αυτές; Μαθαίνει; Κι αν μάθει τι; Η μοναξιά, ζωντανός θάνατος είναι. Στην καλύτερη γιαγιά του κόσμου.

Απόψε γράφω σε σένα. Στο μόνο πράγμα που με καταλαβαίνει σε αυτό το σύμπαν. Ίσως γιατί είσαι αδιάσπαστο κομμάτι μου. Δικό μου. Ψυχή από την ψυχή μου. Μπλογκάκι μου. Σε έχω παρατήσει. Δεν σε έχω ξεχάσει στιγμή. Είσαι το μοναδικό μέρος του κόσμου που νοιώθω σπίτι μου. Απάγκιο και παρηγοριά μου. Μόνο εσύ. Γιατί εσύ νιώθεις αληθινά την ψυχή μου. Κανένας άλλος στον κόσμο. Η μοναξιά σ' αυτόν τον κόσμο είναι αφόρητη. Όσο και να εξηγήσω προβλήματα και άγχη μου, μόνο εσύ θα με κατανοήσεις. Μόνο εσύ δεν θα γελάσεις. Μόνο εσύ δεν θα σφραγίσεις σε φράσεις κλισέ τις απαντήσεις σου. Μόνο εσύ θα δείξεις πως αληθινά με νοιάζεσαι. Με πονάς. Με αγαπάς. Εσύ ψυχή μου. Εσύ παρηγοριά μου. Λιμάνι μου εσύ. Φτερούγα αγγέλου μου. Ρωμαλέο στήθος που πάνω του ακουμπώ. Κλαίω. Και ξέρεις κάτι; Η πικρή αλήθεια είναι, πως σε έφτιαξα όχι για να με διαβάσει κάποιος. Όχι για να με καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Σε έφτιαξα για να μιλήσω στον εαυτό μου. Για να με καταλάβω εγώ. Να με αγαπήσω εγώ. Σ' ε...

Τα βράδια του χειμώνα είναι τα πιο όμορφα, τα πιο ασφαλή. Έξω να φυσάει ο αέρας κι εσύ. χουχουλιασμένος στο διαμέρισμά σου, ήσυχος περιμένεις το ξημέρωμα. Τις σφίξεις της νύχτας μετράς, στάλες βροχής στα τσίγκινα λούκια Τα βράδια του χειμώνα τίποτα δεν αλλάζει. Όλα μένουν στάσιμα, ίδια, γνώριμα και οικεία. Χαρακώματα τα σκεπάσματα, προστατεύουν τις ψυχές. Τα βράδια του χειμώνα μην φοβάσαι. Θυμίσου πως την άνοιξη προσμένεις.

Δεν ξέρω αν κάποτε σταματάς να είσαι μέτοικος κάπου. Οπουδήποτε. Ίσως ανήκουμε στον δικό μας, προσωπικό, πλανήτη.  Ίσως αυτός να είναι μονάχα το σπίτι στο οποίο μεγαλώσαμε.  Μια παιδική ηλικία που αναπολούμε. Με νόστο που ποτέ δεν θα μετουσιωθεί σε πραγματικότητα. Ως πότε θα πληρώνονται με μοναξιά τα "θέλω";

Πες μου ένα λόγο. Πες μου μια λογική εξήγηση στο να μάθω να είμαι μόνος. Με την καρδιά. Όχι με το μυαλό. Σου λέει "πρέπει να πάρεις το χρόνο σου, να μάθεις να ζεις μόνος". Δεν θέλω. Δεν έχει ουσία. Η καρδιά δεν φτιάχτηκε για να είναι ιδιοτελής. Δεν φτιάχτηκε χωρίς ξόρκι αλτρουισμού κι αγάπης.  Πώς μου ζητάς να μάθω να ζω μόνος; Πώς μπορείς να βλασφημείς τον λόγο ύπαρξης του καθενός ανθρώπου; "Κι όταν μάθεις να είσαι μόνος, μόνο τότε θα βρεις έναν άνθρωπο να συμπορευτείς". Δεν θέλω να γίνω καλύτερος να είμαι μόνος. Θέλω να γίνω καλύτερος για να είμαι μαζί.  Ζυγός.

Είναι και τα φυτά κανίβαλοι. Αυτά που μες στην καρδιά φωλιάζουν. Σπόροι. Φορές με το νερό ψηλώνουν Άλλοτε το κίτρινο υγρό απ' το είδος τους  πίνουν ν' ανθίσουν. Και μες στη ζάλη, θυμούνται.

Ζούμε σε ένα σύμπαν αχανές. Ακατάληπτο. Ordo ab chaos. Από αστερόσκονη είμαστε πλασμένοι.  Κι αν δεν πιστεύεις, κοίτα γύρω σου.  Μικρά αστέρια, σ' άνθρωπους που συναντάς θα δεις να λάμπουν. ‪#‎fantaros_log‬

-Γιατί δεν νυστάζεις ποτέ τα βράδια; -Γιατί δεν κοιμάμαι με φως. Κι η μοναξιά λάμπει πιο δυνατά μες στο σκοτάδι της νύχτας. 

Δεν είν' τα χείλη, κατακόκκινα, τα πλατιά, που ημισέληνο σε ανάπαυση θυμίζουν, όπως αυτή που ξάπλωσε απά στη θάλασσα, κείνο το βράδυ του Αυγούστου. Ούτε είν' τα "χα" που βγαίνουν απ' αυτά κατά ριπάς,  μελωδικά στ' αυτιά σου που αντηχούν. Δεν είναι οι λευκοί στρατιώτες, παρατεταγμένοι καθώς πρέπει ή και στραβά, όποια απόχρωση και να'χουν, τις μέρες σου που θα λαμπρύνουν. Τα μάτια είναι. Τα λαμπρά.  Μαρμάρινα.  Αληθινά. Διάφανα.  Γυαλιστερά. Τα θες μελιά; γαλάζια ή πράσινα; Μ' αυτά χαμογελά.  Μ' αυτά εκφράζεται. Απόδειξη μιας όμορφης ψυχής. Μάτια να διαβάζεις. 

Ποτέ ξανά, δεν ήμουν τόσο χαμένος. Ποτέ ξανά, δεν ήμουν τόσο μόνος. Ποτέ ξανά, δεν έκανα αυτό που ήθελα εγώ. Ποτέ ξανά, δεν έφτασα στο τελμα όσο τώρα. Ποτέ ξανά, δεν είχα τρόμο μέσα μου όσο σήμερα. Ποτέ ξαν...

Δαγκώνοντάς με, πετώντας του ένα κομμάτι κρέας. Φωνάζοντάς μου, πηγαίνοντας να τον χαϊδέψω. Τρέχοντας μακριά μου, όταν τον φρόντισα. Μου χαμογέλασε, δείχνοντάς μου την κοιλιά του - εμπιστοσύνη. Κοιτώντας με στα μάτια, όταν τον έπλυνα. Τρίφτηκε πάνω μου, όταν τον αγάπησα και κατάλαβα πως ήταν Άνθρωπος.

Κι αν επιμείνεις,  κι απά στην άμμο βρεις νερό, καυτή θα είναι, δεν θα το προλάβεις. Ο ήλιος που τριγύρω πύρωσε την πλάση, μαγνητικά θα το κάμει αγέρα κι αχνός θα μείνει πίσω του απά στην άμμο, κάρβουνο η καρδιά από πυρά της λάμψης. Σε θάλασσα φύγε, πριν από τη δίψα σβήσεις. Φυγή 1

Για δυο, τα Σάββατα πολλά κ' οι Κυριακές με ήλιο. Για έναν, σχόλη να 'ν' καμιά και το σεντόνι, ξύλο.

Όλα τριγύρω ακούνητα. Λάμπει ο ιδρώς της πέτρας, στο φως του φεγγαριού,  Βλέμμα άγρυπνο, με βάρος σε κοιτάζει. Ακούραστη, και σιγανή η ανάσα της μετάξι βγάζει. Καρπός κοιλίας,  αυτό κι εσύ. Παιδί και δίχτυ. Το φοβερό της τρομάζει κύημα. Απά στις πέτρες υπομονετικά υφαίνει ιστό. Πολύ πριν από σένα. Δεν είναι αγάπη αυτή που τις φτερούγες σου σταμάτησε.. Η ζεστασιά που νιώθεις στο αγκάλιασμα του ιστού, μαύρης αράχνης νήμα,  μονάχα δηλητήριο είναι. Κλωστή της μαριονέτας που άκοπη έμεινε.  Ακούνητος κι εσύ. Ασφάλεια νιώθεις. Μπορούσες να πετάξεις. Κι οι πτήσεις σου που έχασες για τώρα δεν σε νοιάζουν. Ποτάμι το φαρμάκι της μέσα στις φλέβες τρέχει. Ένα με το αίμα γίνεται κι αυτή σου το ρουφάει. Κι εσύ, η μαριονέτα επάνω σε πολύγωνο ιστό,  μέλλον ρεμβάζεις,  κι η δύναμή σου αιχμάλωτη, σβήνει.

Μην επιμένεις. Νερό στην έρημο δεν θα βρεθεί, σε θάλασσα φύγε, πριν από τη δίψα σβήσεις.

Ακριβή την έφτιαξες την αγκαλιά.  Δύο ψυχές γαλήνη θα κοστίζει.  Αιώνια. Ανταλλακτήριο δεν έχει πουθενά  δυο κόλπους, μπράτσα  να εξαργυρώνει. Άραγε όσοι τη σάκα της ψυχής  γεμάτη έχουν,  ελεημοσύνη σκέφτηκαν ποτέ  να δώσουν σε καρδιές άστεγες; Δυο τινγκ - τινγκ  μετάξυ να κτυπούν , μαγνητικά να ενώνουν στήθη,  οίκους ψυχών να γαληνεύσουν. Ακριβή την έφτιαξες την αγκαλιά.  Δύο ψυχές γαλήνη θα κοστίζει.  Πάντα.

Μιλούσες για το τρένο της ζωής επάνω απ' το τσουκάλι κι εγώ βαριεστημένος άκουγα τη μηχανή να γουργουρίζει στο στομάχι. Για ευκαιρίες έλεγες,  με κώμες μακριές και πλόυσιες. να κρέμονται απ' τα παράθυρά του. "Άρπαξε" κι έκανες έτσι με το χέρι να μου δείξεις δύναμη και τρόπο. Από τα πίσω, φαλακρές θα είναι. Προορισμό δεν είπες για το τρένο. Τον πίνακα δρομολογίων έψαξα, γραμμή για να διαλέξω, να μάθω ώρα και τελικό σταθμό, μα ο πίνακας είν' άδειος. Και στο παγκάκι του σταθμού περίμενα, στο τρένο της ζωής ν' ανέβω. Μα δεν κατάλαβα, πως η ζωή απά στο τρένο είναι. Κι εγώ τα χρόνια μου έχασα, περιμένοντας να ζήσω.

Και να ξέρεις πως η αδικία είναι μέγιστη να δίνεις στα παιδιά σου το παιχνίδι που πάντα ήθελαν, κάτω απ' το δέντρο το Χριστουγεννιάτικο, να χαίρονται, στα μάτια να σε κοιτάζουν δίχως να το πιστεύουν και ξάφνου, με ένα τσαφ, να τους το παίρνεις πίσω. Σύμπαν, ακούς;

Έρχεσαι στην Ελλάδα για διακοπές. Είναι καλοκαίρι. Η θερινή ραστώνη κάνει βουτιά στο υποδόριο άγχος που έχει διαποτίσει την κοινωνία. Η αλλαγή πλέον είναι εμφανής. Τη βλέπεις παντού. Όπου σταθείς, σε όποια παρέα και να καθίσεις, σε όποιο μαγαζί και να βρεθείς, στη δουλειά, στην οικογένεια. Ο Έλληνας, πέρασε ένα μεγάλο κομμάτι των τελευταίων 20 ετών, χωρίς να μιλάει πολιτικά. Έχασε προσδιορισμό και πρόγραμμα, απώλεσε την ικανότητα να αυτοπροσδιορίζεται μέσα από το όραμα και την ιδεολογία. Και τα αποτελέσματα, ήταν εμφανή στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Αλλά δεν θα σου πω γι' αυτά σήμερα. Θα σου πω για τον τουρίστα. Τον τουρίστα που έρχεται κάθε καλοκαίρι στην Ελλάδα και που χρόνο με το χρόνο, αυτές τις αλλαγές τις βιώνει με διαφορετικό τρόπο. Αλλαγές που ίσως τελικά δώσουν μια πνοή, μια ελπίδα, στον πολυτάραχο τουρισμό της χώρας μας. Τον τουρισμό που αποτελεί πυλώνα στήριξης, όχι μόνο της οικονομίας, αλλά και εν γένει της εικόνας που έχουν οι Ευρωπαίοι, και όχι...

Βουνά και θάλασσες περνώντας ένα και μόνο με ηρεμεί, το φως του ήλιου πριν στη δύση φτάσει, Ελλάδα αγκάλιασε